De doos

Na het pakketje, hebben we nu het verhaal van de doos. Vandaag heel onverwachts ontvangen op het werk. Het was de vrouw van Securitas (de bank waar ik werk geraak je niet zo maar binnen), die mij vanachter mijn bureau wakker belde. Of ik eens dringend naar beneden wou komen. Zo gezegd, zo gedaan. “Dat is voor jou”, zei ze terwijl ze naar een immens grote doos wees. Compleet verward en nog half slaperig, stapte ik naar de doos toe. “Wie is je loverboy?”, vroeg ze mij. “Excuseer?”, zei ik. “Awel. Wie is je loverboy?”, vroeg ze mij opnieuw. “Niemand”, antwoordde ik kort. “Ah nee”, zei ze vroom. “Van wie zijn dan die bloemen?”. Heel even was ik in de war. Ik zag een doos. Geen bloemen. “Kijk eens goed”, zei ze. “Aquarelle. Dat zijn bloemen”, zei ze. “En ik heb tegen de man die deze doos heeft afgezet, gezegd, dat hij de volgende keer ook zoiets moest meebrengen. Voor mij”. Ik knikte, maar begreep maar half wat ze zei. “Wie is je lief? Kom. Biecht maar op”, zei ze. “Van wie zijn die bloemen?”, vroeg ze voor de zoveelste keer. “Ik weet het niet”, antwoordde ik half geïrriteerd. “Kijk dan in de doos. Er zal toch wel een kaartje inzitten, toch?”. “Ik hoop het”, zei ik zacht toen ik met de doos vertrok. Ik hoop het.

Eenmaal op mijn verdiep aangekomen, zocht ik een rustige plaats uit. Ik opende de doos en zag bloemen. 37 om precies te zijn. 37 geweldig mooie rozen. Helemaal in shock zocht ik zenuwachtig naar het kaartje. Ik vond niets. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Zou de bos rozen van één van een van mijn verloren exen zijn? Een geheime aanbidder? Mijn obsessie? Heel even dacht ik dat ze van mijn broer waren. Hij is al een paar maanden op wereldreis en stuurt ons geregeld cadeaus die wij dan aan zijn vrienden moeten bezorgen. Zou het misschien voor één van zijn liefjes zijn? Of zou het misschien gewoon een vergissing zijn?

Er was geen enkel moment dat ik gewoon dacht dat ze simpelweg voor mij zouden kunnen zijn. Zonder bijbedoelingen. Van iemand normaal. Van een zeer tevreden klant. Een vrouw bijvoorbeeld.

Juist ja. Een vrouw. Waarom niet? De laatste tijd krijg ik ook aandacht van vrouwen. Heel abnormaal is dat niet. Op mijn werk zijn er zeker mensen die denken dat ik lesbisch ben aangezien ik niets (meer) over mijn liefdesleven vertel. Een mooie intelligente vrouw die nog geen vriend heeft is onmogelijk. In hun ogen. Tenzij ze lesbisch is. Dat is hun denkpatroon. En laat ze dat maar denken. En dat ik nu nog eens bloemen van een vrouw krijg, maakt het helemaal compleet.

De hele dag heb ik met een enorme smile rond gelopen. Het was al even geleden dat ik mij nog zo goed voelde. De laatste weken waren ontzettend donker. Zo donker dat ik uiteindelijk de stap heb gezet om naar de dokter te gaan. Deze heeft  mij wijselijk een paar wonderpillen voorgeschreven. Om kalmer te worden en iets gelukkiger. Al kan je in dit geval beter spreken van ‘neutraal’. Ik voel mij niet happy, noch unhappy. Ik voel me neutraal. En dat is vreemd.

Maar vandaag had ik geen nood aan wonderpillen.

Een boeket bloemen met 37 rozen was voldoende.

Het leven kan soms verdomd eenvoudig mooi zijn.