Mensen willen niet meer de realiteit onder ogen zien. Ze sluiten hun ogen voor het kwade en verdwijnen liever in hun fictieve wereld. De facebookwereld waar je oneindig veel vrienden hebt en je u altijd “belangrijk” voelt. Het is allemaal maar relatief. Je account deleten zou door je meeste “vrienden” niet eens opgemerkt worden.

In deze wereld worden er geen echte vragen meer gesteld. Enkel “wie zijn we?” en “wat doen we hier?” vragen we ons af. En dat zijn nog geen eens echte vragen. Bijna niemand stelt zich vragen over zijn medemens. Hoe die persoon zich “echt” voelt en wat zijn of haar probleem eventueel is. Nee. Niemand luistert nog naar elkaar. We zijn te druk bezig met ons eigen – natuurlijk belangrijker – leven. Het zal u dan ook niet verbazen dat het merendeel van de bevolking meer zijn psychiater dan zijn “echte” vrienden ziet.

We hollen van de ene naar de andere plaats zonder de tijd te nemen om rond te kijken. Bende egoïsten. Dat is wat we zijn. Niemand geeft om elkaar. Enkel om zichzelf.

Ik heb me daar sinds kort bij neergelegd. Ik praat niet meer over mijn gevoelens. Mijn emoties. Mijn frustratie. Mijn boosheid. Mijn verdriet.

En dus loop ik sinds kort met oogkleppen op.

Het is eens wat anders dan een bril.

Eenmaal op mijn verdiep aangekomen, zocht ik een rustige plaats uit. Ik opende de doos en zag bloemen. 37 om precies te zijn. 37 geweldig mooie rozen. Helemaal in shock zocht ik zenuwachtig naar het kaartje. Ik vond niets. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Zou de bos rozen van één van een van mijn verloren exen zijn? Een geheime aanbidder? Mijn obsessie? Heel even dacht ik dat ze van mijn broer waren. Hij is al een paar maanden op wereldreis en stuurt ons geregeld cadeaus die wij dan aan zijn vrienden moeten bezorgen. Zou het misschien voor één van zijn liefjes zijn? Of zou het misschien gewoon een vergissing zijn?

Er was geen enkel moment dat ik gewoon dacht dat ze simpelweg voor mij zouden kunnen zijn. Zonder bijbedoelingen. Van iemand normaal. Van een zeer tevreden klant. Een vrouw bijvoorbeeld.

Juist ja. Een vrouw. Waarom niet? De laatste tijd krijg ik ook aandacht van vrouwen. Heel abnormaal is dat niet. Op mijn werk zijn er zeker mensen die denken dat ik lesbisch ben aangezien ik niets (meer) over mijn liefdesleven vertel. Een mooie intelligente vrouw die nog geen vriend heeft is onmogelijk. In hun ogen. Tenzij ze lesbisch is. Dat is hun denkpatroon. En laat ze dat maar denken. En dat ik nu nog eens bloemen van een vrouw krijg, maakt het helemaal compleet.

De hele dag heb ik met een enorme smile rond gelopen. Het was al even geleden dat ik mij nog zo goed voelde. De laatste weken waren ontzettend donker. Zo donker dat ik uiteindelijk de stap heb gezet om naar de dokter te gaan. Deze heeft  mij wijselijk een paar wonderpillen voorgeschreven. Om kalmer te worden en iets gelukkiger. Al kan je in dit geval beter spreken van ‘neutraal’. Ik voel mij niet happy, noch unhappy. Ik voel me neutraal. En dat is vreemd.

Maar vandaag had ik geen nood aan wonderpillen.

Een boeket bloemen met 37 rozen was voldoende.

Het leven kan soms verdomd eenvoudig mooi zijn.