De wereld door de ogen van Alimonia

Quote van de dag

Alimonia — Sun, 22 Jan 2012 18:41:17 +0000

Degenen die mij niet kennen, denken dat ik zot ben. Degenen die mij kennen, weten dat ik zot ben.

Quote van de dag

Alimonia — Sat, 21 Jan 2012 20:40:12 +0000

Wie niet meevecht, maar toekijkt op het slachtveld is even schuldig.

Quote van de dag

Alimonia — Sat, 21 Jan 2012 11:53:41 +0000

Stilte is de oplossing die niemand hoort.

De doos

Alimonia — Tue, 17 Jan 2012 21:27:14 +0000

Na het pakketje, hebben we nu het verhaal van de doos. Vandaag heel onverwachts ontvangen op het werk. Het was de vrouw van Securitas (de bank waar ik werk geraak je niet zo maar binnen), die mij vanachter mijn bureau wakker belde. Of ik eens dringend naar beneden wou komen. Zo gezegd, zo gedaan. “Dat is voor jou”, zei ze terwijl ze naar een immens grote doos wees. Compleet verward en nog half slaperig, stapte ik naar de doos toe. “Wie is je loverboy?”, vroeg ze mij. “Excuseer?”, zei ik. “Awel. Wie is je loverboy?”, vroeg ze mij opnieuw. “Niemand”, antwoordde ik kort. “Ah nee”, zei ze vroom. “Van wie zijn dan die bloemen?”. Heel even was ik in de war. Ik zag een doos. Geen bloemen. “Kijk eens goed”, zei ze. “Aquarelle. Dat zijn bloemen”, zei ze. “En ik heb tegen de man die deze doos heeft afgezet, gezegd, dat hij de volgende keer ook zoiets moest meebrengen. Voor mij”. Ik knikte, maar begreep maar half wat ze zei. “Wie is je lief? Kom. Biecht maar op”, zei ze. “Van wie zijn die bloemen?”, vroeg ze voor de zoveelste keer. “Ik weet het niet”, antwoordde ik half geïrriteerd. “Kijk dan in de doos. Er zal toch wel een kaartje inzitten, toch?”. “Ik hoop het”, zei ik zacht toen ik met de doos vertrok. Ik hoop het.

Eenmaal op mijn verdiep aangekomen, zocht ik een rustige plaats uit. Ik opende de doos en zag bloemen. 37 om precies te zijn. 37 geweldig mooie rozen. Helemaal in shock zocht ik zenuwachtig naar het kaartje. Ik vond niets. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Zou de bos rozen van één van een van mijn verloren exen zijn? Een geheime aanbidder? Mijn obsessie? Heel even dacht ik dat ze van mijn broer waren. Hij is al een paar maanden op wereldreis en stuurt ons geregeld cadeaus die wij dan aan zijn vrienden moeten bezorgen. Zou het misschien voor één van zijn liefjes zijn? Of zou het misschien gewoon een vergissing zijn?

Er was geen enkel moment dat ik gewoon dacht dat ze simpelweg voor mij zouden kunnen zijn. Zonder bijbedoelingen. Van iemand normaal. Van een zeer tevreden klant. Een vrouw bijvoorbeeld.

Juist ja. Een vrouw. Waarom niet? De laatste tijd krijg ik ook aandacht van vrouwen. Heel abnormaal is dat niet. Op mijn werk zijn er zeker mensen die denken dat ik lesbisch ben aangezien ik niets (meer) over mijn liefdesleven vertel. Een mooie intelligente vrouw die nog geen vriend heeft is onmogelijk. In hun ogen. Tenzij ze lesbisch is. Dat is hun denkpatroon. En laat ze dat maar denken. En dat ik nu nog eens bloemen van een vrouw krijg, maakt het helemaal compleet.

De hele dag heb ik met een enorme smile rond gelopen. Het was al even geleden dat ik mij nog zo goed voelde. De laatste weken waren ontzettend donker. Zo donker dat ik uiteindelijk de stap heb gezet om naar de dokter te gaan. Deze heeft mij wijselijk een paar wonderpillen voorgeschreven. Om kalmer te worden en iets gelukkiger. Al kan je in dit geval beter spreken van ‘neutraal’. Ik voel mij niet happy, noch unhappy. Ik voel me neutraal. En dat is vreemd.

Maar vandaag had ik geen nood aan wonderpillen.

Een boeket bloemen met 37 rozen was voldoende.

Het leven kan soms verdomd eenvoudig mooi zijn.

Fotoshoot: Black & White

Alimonia — Sun, 15 Jan 2012 17:42:25 +0000

Black & White

Alimonia — Sat, 14 Jan 2012 18:30:31 +0000

Quote van de dag

Alimonia — Sun, 08 Jan 2012 15:20:50 +0000

Ik keek in de rivier om mezelf te zien
toen ik er ineens inviel.

Kwaad

Alimonia — Sun, 01 Jan 2012 20:30:27 +0000

Kwaad. Dat is wat ik ben. Al zou furieus hier beter op zijn plaats staan. Ik ben razend. Op mijn werkgever en op mijn baas. Geef ik een gans jaar alles voor mijn werk, de agenten en onze klanten en krijg ik op de jaarlijkse evaluatie maar een “goed”. Heel het jaar geef ik mijn ziel. Mijn lichaam. Werk ik mij kapot. Vang ik het werk op van (profiterende) zieke collega’s die achteraf achter mijn rug tegen mijn baas zeveren dat mijn werk niet helemaal in orde is. Maar wat verwacht je dan? Dat ik perfect 2 voltijdse jobs kan uitoefenen? En als ik dan achteraf zelf ziek val door de stress, krijg ik te horen dat ik iets te veel ziek ben geweest. Excuseer? Ik ben exact 1 week ziek geweest. Kan je dat nog veel noemen? Maar mijn collega, die elke maand toevallig 1 maal in de maand migraine heeft en hiervoor geen doktersbriefje moet afleveren, kan ziek zijn zoveel hij wilt. Mijn andere collega, die om de 20 minuten een sigaretpauze van 10 minuten neemt, krijgt geen commentaar. Van werken lijkt hij zelfs allergisch te zijn terwijl ik avonden tot 18.00 zat te werken en pas om 20.30 thuis toe kwam !

Maar ik zeg niets. Ik lever geen commentaar. Ik doe mijn werk. En zelfs meer dan van mij verwacht wordt. En toch word ik hier niet voor beloond ! Nee. Sorry. Hier zullen ze later spijt van krijgen. Blijkbaar hebben ze nog niet door hoeveel werk ik verzet. Dat ik de enigste ben die de dienst iets of wat draaiende houd ! Zelfs van agentschappen krijg ik complimenten. Vorige week ontving ik zelfs nog (thuis weliswaar) een cadeau om mij te bedanken voor het schitterende werk dat ik lever. Ook klanten bedanken mij. Ik doe alles voor hen terwijl ik er zelf niet beter van word.

Nee integendeel. Ik krijg maar een fucking “goed” op mijn eindevaluatie.

Mij kan het allemaal niet meer schelen. Ik heb er genoeg van. In 2012 kunnen ze op zoek gaan naar een nieuwe medewerker want ik geef er de brui aan.

Klootzakken.

Oh ja. Gelukkig Nieuwjaar.

Kerstmuts

Alimonia — Sat, 24 Dec 2011 17:09:44 +0000

Ik vind mijn muts cooler, sexier en leuker dan de kerstmuts van vorig jaar dus bij deze.

Oh ja, alvast een Prettig kerstfeest voor iedereen gewenst !

Ik wil niet

Alimonia — Tue, 13 Dec 2011 19:25:18 +0000

Hoe meer ik erover begin na te denken, hoe erger het wordt. Alles wat ik rondom mij zie, beangstigt mij. Het kopen van een auto en cello, op mijn eentje wonen, alleen op reis gaan,… Het zijn allemaal dingen die in de toekomst ooit moeten gebeuren maar om één of andere reden probeer ik ze elke keer opnieuw uit te stellen. “Een auto heb ik toch niet nodig. Ik kan toch alles perfect met het openbaar vervoer doen”. Hetzelfde liedje bij de cello. “Ik kan toch gewoon blijven huren? Zoveel geld. En ik ben maar een amateur. En hoe lang ga ik nog cello spelen?’. En zo kan ik wel even blijven doorgaan want alleen wonen brengt alleen maar negatieve zaken met zich mee, toch? Je moet alles zelf doen en betalen. Waarom zou iedereen anders zeggen om zo lang mogelijk thuis te blijven. Alleen maar voordelen, toch?

Maar ondertussen blijf ik langs de andere kant wel vloeken als ik vertraging heb met de trein waardoor ik mijn bus mis. Dat ik nog steeds niet op mijn eigen cello speel en dat ik nog geen eigen stek heb.

Maar ik wil het niet. Ik wil geen leven zoals de andere mensen. Ik wil niet nadenken. Ik wil geen zorgen. Ik wil mijn geld niet steken in een stomme auto waarmee je toch alleen maar in de file staat. Ik wil geen job tegen mijn zin doen. Ik wil geen vriend waar ik mij constant zorgen over lig te maken of waar ik constant ruzie mee heb. Ik wil geen gezin. Geen kinderen die ik elke morgen gehaast naar school moet brengen en waar ik een half uur vroeger moet voor opstaan. Ik wil ‘s avonds in de trein niet bespreken wat ik wil eten. Ik wil geen babysit liggen zoeken als ik met vriendinnen wil gaan eten. Ik wil geen boodschappen doen. Ik wil mijn bankzaken niet regelen. Ik wil niet achter nieuwe kleren liggen zoeken. Ik wil geen stress.

Verdomme.

Ik wil het niet.

Nee.