Ergonomische muis – review

Als amateurcelliste zijn mijn handen, vingers en polsen erg belangrijk. Ik probeer er zorg voor te dragen. Toen ik enkele dagen terug gecontacteerd werd om een ergonomische muis uit te proberen, twijfelde ik dan ook geen seconde. Een ergonomisch toetsenbord, daar had ik al eens van gehoord, maar een ergonomische muis? Nee dat kende ik niet. Aangezien ik deze muis met plezier wou uittesten, informeerde ik op het werk (in het kader van de security regels). Dat was allemaal geen probleem. En wat bleek, ze hadden er zelf ook liggen ! Waarom wist ik hier niets van? Soit.

Na welgeteld één dag, ontving ik vorige zaterdag dit leuk pakketje:

IMG_0084.JPG

De muis zat in een doos beschermd door krantenpapier.

IMG_0085.JPG

En daar is ze dan, de ergonomische muis (ze zijn verkrijgbaar in verschillende kleuren voor een bedrag van € 28,95.Voor een draadloze ergonomische muis betaald je € 34,95).

IMG_0089.JPG

Op het eerste gezicht ziet het er een beetje vreemd uit. Je kan het best vergelijken met een joystick. En die liggen toch lekker in de hand ?

Het is een beetje aanpassen. Ik was op voorhand gewaarschuwd, maar eerlijk gezegd ging dat aanpassen sneller als verwacht. Ik had zowel mijn oude als deze muis ingeplugd, maar ik betrapte er mezelf op dat ik altijd naar de ergonomische muis greep.

De eerste dag dat ik ze gebruikte, had ik die avond wel last van mijn pols. Dit viel me op omdat ik die avond ook cello repetitie had. Ik was een beetje geschrokken. Zou ik dan echt andere spieren hebben gebruikt als met een gewone muis? De volgende dagen had hier gelukkig wel geen last meer van.

draadloze-ergonomische-muis-categorie

De muis ligt lekker in de hand en werkt zeer goed. Doordat de muis een beetje schuin staat, moet iets meer druk uitoefenen als je wilt klikken (het model dat ik mocht uittesten toch). Zeker rechtermuisklikken vergt iets meer inspanning. Maar zoals bij vele dingen: hoe meer je het gebruikt, hoe meer je er aan went. Een klein negatief puntje is wel als je veel wisselt tussen toetsenbord en muis, moet je ook een iets grotere beweging met je arm maken. Maar dat minpuntje is verwaarloosbaar.

Als ik jullie was, zou ik zeker eens op het werk informeren of er ergonomische muizen verkrijgbaar zijn. En neem zeker eens een kijkje op deze site.

Update pelgrimstocht

Enkele weken terug maakte ik voor de eerste keer kennis met enkele mensen die samen met mij in juli de pelgrimstocht zullen aanvangen. Er werd toen nog niet veel gepraat aangezien het een stiltewandeling betrof. Achteraf hebben we wel enkele woorden gewisseld. Het gevoel zat direct juist.

Twee weken terug was er een infonamiddag met 80% van de deelnemers. Degene die ik op de stiltewandeling had gezien, herkende mij (oef). Ik had een beetje stress maar dat verdween vrij snel. Na 5 minuten voelde ik mij al op mijn gemak. De meeste mensen gaan voor de tweede of zelfs derde keer mee. Zij zullen over de nieuwelingen waken. En dat zijn er maar 7, waaronder ik.

We kregen praktische uitleg. Over de route, maar ook over de dingen die we moeten meenemen. Erg handig want echt veel ervaring heb ik toch niet. Na de praktische kant, gingen we nog een kleine 4 km wandelen. Dat verliep allemaal heel erg spontaan. Iedereen babbelde met elkaar en ik kreeg de kans om aan iedereen tips te vragen. Na de wandelingen kregen we nog koffie/thee/water en een stukje taart aangeboden. Er kon heerlijk nagepraat worden. Ik voelde me direct opgenomen in de groep.

Ik kijk er nu al enorm naar uit ! Ik weet nu al dat het een ervaring voor het leven zal worden.

En nu nog een beetje oefenen:)

App van de maand

Alweer een nieuwe rubriek. En de bedoeling is dat er binnen x aantal maanden mijn eigen app tussen staat😉 Maar dat is een project van lange adem. Het idee is er al. Nu nog de uitwerking.

Ondertussen kunnen jullie je amuseren met Dragon Hills. (download google play & iTunes)
Een spel wat perfect tussendoor kan gespeeld worden. Eén spelletje duurt niet lang en dat maakt het juist plezant. Maar pas op: het is verslavend. Als je er aan begint ben je zeker voor minstens een kwartier kwijt.

Dragon_Hills_1
Dragon_Hills_4

Het doel is simpel. Je bent een draak (met boze prinses) en je probeert allerlei hindernissen (boze mannetjes, lava,…) te omzeilen met één simpele beweging. Als je op het scherm drukt, neemt je draak een duik (en een paar meter verder springt hij terug naar boven). Het klinkt onnozel, maar dat is het niet. Hoe meer je speelt (en hoe meer geld je verdient), hoe meer extra’s je kan kopen. Je draak kan op die manier dan sterker worden, je kan lava in water laten veranderen,… En natuurlijk wordt elk niveau een beetje moeilijker.

Genoeg gezeverd. Een filmpje zegt zoveel meer dan woorden. Laat me weten wat jullie er van vinden?

Danny Elfman: concert paleis 12 Brussel 30/04/16

Afgelopen zaterdag ging ik naar Danny Elfman’s music from the films of Tim Burton. Als fan van zowel Tim Burton als Danny Elfman (ze horen gewoon samen), was ik maar al te blij met gewonnen *schaamrood* tickets. Vorig jaar had ik wel eens gevloekt toen het concert uitgesteld werd door de aanslagen in Brussel. “Nóg 5 maanden wachten”, dacht ik toen. Het lijkt wel een eeuwigheid te duren. Maar ondertussen is het concert al weer gepasseerd. Time flies.

Klagen gingen we niet doen, had ik aan mezelf beloofd. Het ging hier immers over gewonnen tickets. Maar als je weet dat deze tickets rond de 70 EUR waard zijn, dan denk je wel eens 2 keer na. We vertrokken goed op tijd. Dit evenement wou ik voor geen geld van de wereld missen ! Een paar weken ervoor had ik fragmenten van Hans Zimmer op youtube gezien. Mijn verwachtingen lagen hoog. Deze mannen staan qua niveau op gelijke voet (natuurlijk kan je ze niet vergelijken). Ik verwachte een goed concert. Of zelfs meer. Want Danny Elfman en Tim Burton hebben iets wat Hans Zimmer niet heeft. Mysterie. Darkness. Dat kantje waar ik zo zot van ben en zelf ook een dosis van bezit.

Maar nog voor we goed en wel de zaal binnen waren, begon het al. Onze plaatsen waren verdwenen. “Maar je krijgt wel betere plaatsen in ruil hoor”, mompelden ze tegen ons. “Of course”, dacht ik direct. Ze gaan ons niet vertellen dat ze minder goede plaatsen hebben gegeven. Zo onnozel ben ik niet. Redelijk ambetant liepen we naar onze plaats. In plaats van op de tribune te zitten, zaten we nu op de grond. Nuja, parterre noemt dat in officiële termen. Ik was – om het lichtjes uit te drukken – pissed. Hoe kon ik de muzikanten nu deftig in het oog houden? “Maar het scherm hangt hoog genoeg”, suste ze ons. “Yeah right”, dacht ik. Ik kom hier niet voor dat scherm. Ik wil muzikanten zien, horen en observeren. Ik wil nog wel zelf bepalen naar waar ik wil kijken. En nee dus niet naar een scherm. Soit. Niets aan te doen. Ik suste dan maar mezelf. Het zijn gewonnen tickets, maak je toch niet zo druk Alimonia.

Na een kwartier muziek probeerde de dirigent ons iets uit te leggen (waarom je bijvoorbeeld toch naar het scherm moest kijken) en tegelijkertijd werden de telaatkomers in de zaal gesmeten. Aangezien sommige plaatsen niet meer bestonden en verplaatst waren (ach ja zoals mijn tickets), was dit gewoon één grote chaos. Nog erger dan kleuters die in een rij moeten gaan staan. Mensen maakte lawaai, gingen voor mijn neus staan en joegen mensen weg die verkeerd zaten. Kortom, ik was al helemaal opgedraaid na welgeteld 1 kwartier muziek. En dat kan toch niet de bedoeling zijn? Wanneer eindelijk alle rust was teruggekeerd, kon er terug genoten worden van de muziek. Al viel me dat serieus tegen. Lag het gewoon aan mij of schol er iets met de versterking? Ik heb me mateloos geërgerd aan de versterkte viool- en cellosolo’s. Misschien klonk het vanachter in de zaal beter, maar voor mij was het een enorme teleurstelling !

Ondertussen was het eerste deel gepasseerd. Ik keek rond mij. Ik analyseerde de mensen. Mijn oog viel op de talrijke vrouwen met rood haar. Was dit de dresscode misschien? Ook veel mensen die alleen waren (of waren het gewoon koppels in ruzie?). De lichten doofden zich en het concert ging weer verder. Ondertussen hadden 2 – voor mij althans – onbekende vriendinnen (ver) achter mij een zak chips open gedaan. Ontzettend hinderlijk. Hebben mensen dan nu niets of niets respect meer? Serieus? En als dat nog niet genoeg was begonnen er hier en daar mensen te kuchen. Argh! (Ja ook ik had een kriebelhoest maar ik heb er alles aan gedaan deze te onderdrukken. Tot tranens toe waardoor ik de vioolspel van het latexvrouwtje maar half heb kunnen volgen).

Maar dan ineens begon ik leuke dingen te horen. Zo af en toe, maar niet genoeg om mij effectief omver te blazen. Een visuele show? Ik dacht het niet. En waar blijft Danny Elfman trouwens? Nee hoor. Meneer was nergens te zien. Een serieuze opdoffer (volgens sommige mensen is er nooit sprake geweest van zijn komst. Dat kan zijn, maar waarom was hij bij de andere concerten wel aanwezig? En waarom werd anders het concert uitgesteld?)

Bij het allerlaatste nummer keek ik nog eens naar de muzikanten. En toen zag ik ze. Een meisje dat in dezelfde muziekgroep speelt als ik. Ik was trots. 2 weken terug zat ze nog bij Hans Zimmer te spelen. Nu bij een andere held van mij. Fier ging ik naar huis. Toch iets dat de avond naar een hoogtepunt kon tillen.

Ipad mini

De laatste tijd is het hier redelijk stil. Dat heeft 2 redenen. Ten eerste voel ik mij vreselijk. Maar ik ga hier in deze blogpost niet te diep op in (en ik weet zelfs niet of ik er nota bene over ga bloggen – wat eigenlijk een slecht teken is). De andere reden is dat ik sinds enkele dagen in het trotse bezit ben van een ipad mini. Een tablet was al iets wat ik graag wou en nu heb ik, na zeer lang nadenken, er eindelijk eentje gekocht !

Net zoals in mijn ipod, heb ik in mijn ipad mini een quote laten graveren.

051b

053a

058b

063b

 

Muziektip 81

Heel toevallig op dit heerlijk nummer gestoten. Einar Selvik is een Noorweegse muzikant. Hij is tevens ook de zanger van de groep Wardruna. Ik moet eerlijk toegeven dat ik weinig of zelfs niets van deze man of zijn groep weet. Wat ik wel weet is dat dit nummer geweldig is. Het pakt je beet vanaf de eerste seconde en neemt je mee naar een onbeschrijfelijke plaats. En dat allemaal op de mooie tonen van de elektrische cello van Tina Guo.