Wandelvakantie

Ik liep er verschillende winkels voor af, maar besloot uiteindelijk mijn nieuwe Teva- wandelschoenen bij Zalando te bestellen. En ze zijn goed op tijd toegekomen want morgen vertrek ik immers al op vakantie! Deze keer geen citytrip of zon-vakantie, maar alweer een uitwaai vakantie. Niet meer in België, maar in Frankrijk. De Baai van de Somme om iets precieser te zijn.

Ik heb er wel zin in, maar ik heb het voornamelijk écht nodig. Eens weg te zijn van de echte wereld. Fysiek dan, want geestelijk ontvlucht ik de echte wereld al genoeg met mijn blog.

Ik hoop heerlijke foto’s te maken met mijn splinternieuwe camera en inspiratie op te doen (op alle gebied: blog, muziek, fotografie,…) Zowieso heb ik al nieuwe blogposten in mijn hoofd, maar ik speel ook met het idee om mijn blog nog wat persoonlijker te maken.

We zien wel.

Eerst: vakantie !

Wandelschoenen_smallP.S Wat zijn jullie (vakantie)-plannen?

Alone

Langs de buitenkant ben ik ok. Ik zie er zelfs de laatste tijd goed en gelukkig uit. Maar de binnenkant, dat is een ander paar mouwen. Wat er aan de binnenkant aan het gebeuren is, daar wil ik soms niet over nadenken.  En de laatste weken wil ik er al helemaal niet mee bezig zijn. Ik vrees dat de mess zo deftig groot geworden is dat een zekere Sien&Maria hier zelfs niet aan zouden beginnen. Ik loop alles uit de weg. Al jaren. Maar ik kan het mij ook permitteren. Ik heb leuk werk waar ik mij in kan smijten. Er is ook genoeg afleiding op het werk. Vervelende collega’s, super veel werk,… In heel veel dingen kan ik mij opjagen waardoor ik vergeet gewoon dat er nog iets anders is. Mezelf. Mijn leven. Mijn problemen.

Ik heb meer dan de helft van mijn leven niet naar de buitenkant van mijn lichaam durven kijken. Ik vond me lelijk. En dik. Er zijn nog momenten dat ik het moeilijk heb. Die dagen of periodes heeft iedereen wel eens. We smeren dan make up of gaan naar de plaatselijke gym. We blijven zelden bij de pakken zitten. Constant worden we immers aan onze probleemzones herinnerd. Bloedmooie fotomodellen. Op tv, in films of gewoon in magazines. Dus na al die jaren heb ik iets of wat vrede kunnen vinden met mijn lichaam. Maar nu begint de binnenkant moeilijker en moeilijker te doen. Ik heb altijd al gevochten met de innerlijke demonen in mijn lijf. Die zitten er al héél lang en zullen naar mijn inziens nooit verdwijnen. Ze maken deel uit van wie ik ben. Alimonia, met een zéér donker kantje.

Maar in het echte leven word je door de media niet zo vaak geconfronteerd met je innerlijke miserie. Dat is ook niet zo belangrijk. Dat zie je tenslotte niet. Tranen die drogen op. Maar je uiterlijk, dat is wat je de god ganse dag toont. Het weerspiegelt tenslotte toch hoe je je voelt. Het is de harde realiteit waar ik mij meer en meer bewust van begin te worden. De wereld heeft niets aan mensen die een innerlijke strijd met zichzelf voeren. Buiten de medische wereld verdient er niemand wat aan dat soort van mensen. En dus blijven héél veel mensen in de kou staan.

Ik heb het moeten leren. Om naar mezelf te durven kijken. Ooit heb ik spiegels gehaat, maar nu smul ik er meer en meer van. Ik weet ondertussen ook hoe ik ze kan verleiden. Misleiden is misschien zelfs een beter woord. Maar naar mijn innerlijke ik kijken, dat is moeilijker. Ik ben ook geen open boek. Dat helpt niet. Over emoties praten, dat heb ik zelden gedaan. Ik was een kei in verhaaltjes vertellen. Maar echt praten over hoe ik mij voelde of wat ik dacht, dat durfde ik nooit echt. Ik ben pas beginnen te ontdooien door deze blog op te starten.

Deze blog was een soort therapie voor mij. Ik ben redelijk diep gegaan en door mijn blog misschien zelfs nog een tikkeltje dieper dan ik ooit had kunnen verwachten. Ik schreef blogposten op enkele minuten neer. Alles stroomde (meestal tegelijk met tranen) uit mijn lichaam. Maar we zijn er nog lang niet. Er is een deel uit, maar dat is nog geen 20%.
Ik verwacht de komende maanden/jaren nog héél veel miserie. Dat besef ik de laatste tijd meer en meer. Het is raar omdat ik hier zo open en bloot neer te pennen. En het is nog raarder dat ik mij nu redelijk ‘ok’ voel. Het is alsof ik in een trein zit, op een gemakje een boekje aan het lezen ben, maar in mijn achterhoofd weet dat we ooit ergens tegen zullen botsen. Alleen waar en wanneer zijn nog onbekenden. En toch blijf ik maar verder lezen in plaats van actie te ondernemen !

Er zijn wel een aantal mensen die het goed met mij voorhebben en die dat samen met mij ervaren. We praten er nooit over, maar we voelen het. Misschien is dat ergens een geruststelling. Misschien is dat de rust die ik momenteel ervaar en zo nodig heb.

Maar ik weet dat het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt.
Het is nu enkel een kwestie van wachten.Want er is niets aan te doen.
Ik moet er door.

Alone.

Muziektip 65

Het is al weken dat ik op zoek ben naar dit nummer. Ik hoorde het telkens in de plaatselijke cinema. Lyrics genoteerd en opgezocht op internet. Eindelijk gevonden. Geniet van Neil Young en de accoustische live versie van Eldorado. En mijn excuses (op mijn blote knieën) dat ik hem niet direct had herkend.

 

Afgestudeerd

In 1995 ben ik begonnen met cello. 20 jaar later ben ik eindelijk afgestudeerd als celliste. Ik heb er iets langer over gedaan als de gemiddelde student, maar ik ben tussentijds dan ook 7 jaar gestopt. Met enige fierheid kan u vertellen dat ik op mijn allerlaatste examen een score van 85% haalde. In totaliteit behaalde ik een gemiddelde score van 86% met uitschieters van 93% en 91%. Mijn laagste score was vorig jaar, 80%.

Op samenspel (cello & gitaar) behaalden we dit jaar een zeer mooie score van 88%. Vorig jaar zelfs 91% !

Ik heb me nooit beklaagd dat ik voor het instrument cello heb gekozen. Het is een super mooi instrument en de klank is met niets anders te vergelijken. Zelfs in een lawaaierige kamer kan ik het geluid van een cello eruit filteren. In films of series worden mijn oren direct getrokken naar de cello’s. Mijn hart vervult zich onmiddellijk met een heerlijk gevoel. ‘Ik speel dit instrument !’. Weliswaar niet zo goed als een professionele, maar so be it.

Doorheen de jaren heb ik veel bijgeleerd. Het is pas in de laatste jaren dat ik echt ben kunnen gaan genieten van het spelen van cello. Er is meer dan alleen maar het behalen van hoge punten. Ja 93% is zeer goed (en geloof me: op dat moment was ik nog niet tevreden), maar muzikaal zijn, het genieten van muziek (alleen of samen), dat is zovéél meer waard.
Ook het samenspelen met anderen heeft me de ogen en oren geopend. Leren (kritisch) luisteren naar jezelf, maar ook naar de andere muzikanten. Samen maanden werken aan verschillende (moeilijke) muziekstukken om dan uiteindelijk als groep naar elkaar toe te groeien en uit te kijken naar het ten horen brengen van de muziek.

“Muziek is het voedsel van de liefde”.

Beter kan ik het niet zeggen dan de woorden van William Shakespeare.