Hoogtes en laagtes

Ik heb net een paar dieptes beleefd en ben letterlijk en figuurlijk klaar voor de hoogtes. Want volgende week zit ik in de Hoge Venen ! Ik beloof u plechtig dat ik mooie foto’s zal maken, maar ik beloof u nog meer dat ik plezier zal hebben terwijl er aan mijn conditie gewerkt zal worden.

(Vr)Eetbuien

De laatste dagen heb ik vreetbuien zoals je ze alleen maar kent vanuit foute films. Het welbekend effect is dan ook dat ik de laatste tijd wat bijgekomen ben. Ik hoor nu officieel tot de groep dikkertjes. Of althans zo voel ik mij ! En dan behoor ik nog liever tot geen enkele groep. Ik heb nooit echt een probleem gehad met volslanke vrouwen, maar ik heb er wel altijd een mening over gehad. “Eet wat minder”, heb ik vaak gedacht. En zo denk ik ook de laatste weken. “Stop met eten, Alimonia!” En dat lukte, tot de avond valt en dan heel de snoepkast leegplunder. Een mars, een suzy wafel, een nougatti, een chips,… Noem maar op. En er is ook altijd wel een geldige reden waarom ik dat snoep verdien. Die variëren van een slechte dag, buikpijn tot gewoon goesting hebben.

Mijn verstand weet ook wel dat ik meer goesting dan honger heb, maar ach. Heeft niet iedereen zijn zwaktes? De mijne is chocolade. Er gaat geen dag voorbij zonder een portie chocolade. Dat begint ‘s morgens al met choco op de boterham. En de laatste tijd heb ik nog iets beters ontdekt: rode confituur met zwarte fondant chocolade. Overheerlijk. Daar word een mens instant gelukkig van… Tot ik ‘s avonds mijn lichaam zie. Vetrolletjes, dikke armen, dikke billen en dikke bovenbenen. De zomer die om de hoek loert, helpt ook niet echt voor de moral. En hoewel ik weet dat ik moet stoppen met eten (en dat ook fel verminderd hebt), gebeurt het omgekeerde effect. Ik word dikker en dikker.

Maar nu moet het stoppen ! En om die reden heb ik sinds kort een stappenteller op mijn GSM gezet. Ik was benieuwd als ik aan de 10.000 stappen per dag zou geraken. Laat me niet lachen. Geen enkele normale werkende mens die een bureaujob uitoefent komt hieraan. Op die 4 weken tijd heb ik dit welgeteld 1 keer bereikt en dan was het nog op een zonnige zondag.

Maar een stappenteller alleen is niet voldoende. Ik moet meer hebben. Een persoonlijke coach die samen met mij sport. En ook die vond ik. Online weliswaar. Maar tijd en goesting om een tête te beleven met mijn coach waren even snel spoorloos als de choco in de chocopot.

Dus nu zit in de situatie waarin ik 2 keuzes heb. Of ik geef het op en transformeer ik mezelf in een volslank model ofwel zoek ik het doorzettingsvermogen om de eeuwige strijd met de overtollige kilo’s te overwinnen.

Ik betwijfel beide keuzes en dus beland ik weer in de tussenfase. Te dik voor een maatje 36 en te dun voor een gezond 44-tje.

Het leven is zo oneerlijk !

Film van de dag

Misschien heb je geluk en spelen ze hem nog in de cinema zodat je hem nog kan bewonderen. Want je moet hem echt zien: Whiplash. De film werd gemaakt door Damien Chazelle die het verhaal uit zijn eigen leven plukte. Ook hij was ooit een drummer geweest met een iets te strenge leerkracht. “Hoe ver kan je als leerkracht gaan?”, is de vraag die ik mij achteraf stelde. Het is een ontzettend interessante film met hier en daar prachtige beelden. Vanaf de eerste beelden zit je in het verhaal en voel je emoties. Felle emoties. Dat overkomt mij maar zelden, maar als muzikant had ik weliswaar een streepje voor.

Geniet nog van deze prachtige film nu het nog kan.

Woorden in de trein

Het was een iet wat luide stem die mij uit mijn diepe concentratie haalde. Ik was nog niet goed wakker om het te beseffen, maar blijkbaar was een medepassagier op de trein begonnen met zijn klaaguurtje. Dat is de laatste tijd geen uniek geval. Alles te wijten aan de nieuwe dienstregelingen van de NMBS. Mensen houden niet van veranderingen en al zeker niet als het in hun nadeel is. En laten we nu net in een trein zitten waar dat het geval is.

Onze dubbeldekker  werd afgeschaft en vervangen door een oud model waar je gezellig met 3 op een bank kunt zitten. Dat ze een rekenfout hadden gemaakt was mij niet ontgaan. Als de mensen vroeger al amper konden zitten, wat gebeurt er dan als het bovenste gedeelte wegvalt? Juist ja. Zelfs u, als misschien sporadische treingebruiker heeft het direct begrepen: te weinig zitplaatsen ! In de eerste weken was er zelfs zo weinig plaats dat mensen achter werden gelaten op het perron. Enkel in tijden van Auschwitz zou je blij zijn geweest als ze je achterlieten. Nu soit. Klagen is leuk de eerste weken, maar na een paar maanden is de lol er wel af. Maar blijkbaar niet voor deze man. Hij vond het er niet beter op om zijn frustratie, die hij al enkele weken koesterde, op de treinbegeleidster bot te vieren. Ik vat het even kort voor u samen. Meneer had geen goede verbinding meer en was op die manier 6 uren kwijt. Hij nam het op voor de ouderen (hij was zelf 60) die niet meer zo sportief waren om hun aansluiting te halen en de mensen met korte beentjes. Deze werden 2x gepenaliseerd. Ze moesten harder lopen en konden moeilijk de trein opklauteren. U merkt het al. Enkele treinsympathisanten begonnen te gniffelen. Ze vonden deze man triestig, maar grappig. De man bleef zijn tirade afsteken tot op een gegeven moment een jongeman er zich mee begon te moeien. “Hou eens op met uw geklaag. U verstoort mijn treinrit. Als het u zo tegen zit, verhuis dan”.

De andere man was hier niet mee gediend. “Denkt u nu echt dat het zo simpel is: verhuizen?”. Het gesprek tussen nog net daarvoor onbekenden had een heel effect teweeg gebracht. Mensen begonnen ineens te glimlachen, te praten of zelfs luidop te lachen.

“Ik spreek niet voor mezelf”, voegde de oude man er nog toe. “Maar voor een hele groep treinreizigers”. “En jullie doen niets ! Jullie pikken alles van de NMBS.

Het gesprek doofde uit toen we Brussel binnenreden. Heel de voormiddag hoorde ik dit gesprek in mijn achterhoofd. Het liet me niet koud. Het maakte mij zelfs triest. We zijn stuk voor stuk allemaal egoïsten die enkel met ons eigen inzitten. Wat een ander meemaakt, raakt ons niet. Of toch maar lichtjes. De meeste mensen zag ik denken: “jaja klager. Toon uw vervoersbewijs en stop met zagen.

Misschien was de toon en de manier waarop de oude man zijn probleem probeerde duidelijk te maken niet de juiste, maar ik kon me zijn frustratie deels begrijpen. Ik heb weliswaar geen korte beentjes, maar wel een aansluiting die ik nooit meer kan halen. Zelfs al zouden mijn beentjes 200% langer worden.

Ik bedoel maar. Zo een onnozel gesprek heeft heel mijn voormiddag overhoop gehaald. En dat door een paar woorden.

Onderschat nooit de kracht van woorden.