De bloederige waarheid

Ik gok dat 70% van mijn lezers mannen zijn, maar dat houdt me niet tegen om deze blogpost te schrijven. Misschien is het juist eens goed dat er over geschreven wordt, want wij vrouwen doen al veel te lang dat alles goed gaat. Ik ga hier schrijven over de bloederige zaken in het leven van een vrouw. Maandstonden. Het is een verschrikkelijke naam en dus noemen wij vrouwen dat ook wel eens menstruatie, regels, de rode vlag, bullen,…. Noem maar op. We proberen het te verbloemen. Het lijkt wel alsof we er ons over schamen. En misschien is dat ook wel. Het is en blijft toch een serieus taboe.

Ik weet nog goed de eerste keer ik ze kreeg. Het was op een zondag en ik droeg een lichte broek. Voor ik met mijn familie op restaurant vertrok, kwam ik iets vreemds tegen op toilet. Ik riep mijn mama die mij direct geruststelde. “Je bent nu een vrouw”, zei ze terwijl ze mij de nodige dingen gaf. Maandverband weet je wel. Het ziet er niet uit en het is trouwens verschrikkelijk om te dragen. Na al die jaren zijn die dingen wel verbeterd, maar het blijft gewoon onprettig om te dragen. Zeker op warme dagen.

Wat eerst goed voelde (oh yeah ik ben nu een echte vrouw), begon daarna als een last te voelen. In de meeste gevallen heb je pijn, voel je u ongemakkelijk, onaantrekkelijk, heb je last van verschrikkelijke humeurschommelingen en belemmert het u geregeld in bepaalde zaken. Nee je moet niets van de reclame geloven. Uw regels krijgen is niet prettig.

In de meeste gevallen overleef je het wel, maar ik heb al wat gênante momenten beleefd. Jaren terug ging ik eens met mijn vader naar de winkel. Terwijl ik mijn regels had, besloten we naar daar te fietsen. Ik droeg een lichte broek. Geen probleem toch? Die maandverbanddingen zouden alles wel tegenhouden. Juist ja. Alles behalve het bloed. En dus stond ik ineens met een broek vol bloed in de winkel. Op dat moment had ik het vreemd genoeg niet door. Mensen moeten het gezien hebben, dat kan niet anders. Maar niemand is mij iets komen vertellen. Toen ik thuis kwam, merkte ik de schade op. Ik schaamde mij enorm. Waarom had niemand mij iets gezegd? We zijn toch allemaal vrouwen met dezelfde miserie? Toch? Of zelfs jullie mannen met kinderen en vrouw.

Soit. Als je uw maandstonden niet hebt, dan is het leven zoveel gemakkelijker. Onlangs moesten we een concert geven. Ergens in een vreemde stad op een onnozele markt. Allemaal geen probleem buiten het feit dat ik die dag gezegend was door moeder natuur.  Nu moet je weten dat op een gegeven moment het bloed zo goed als geabsorbeerd is. Na een tijd is het vol. En dan moet het veranderd worden. Maar laat het nu zo plezant zijn dat er op die markt waar wij optraden geen café open was en al zeker geen stadhuis met toiletten. Daar stond ik dan. “Hou maar eventjes op”, zeiden de mede muzikanten. Maar daar gaat het helemaal niet om. Ik moest helemaal niet naar het toilet… Ik voelde me op dat moment verschrikkelijk en wou zo snel mogelijk naar huis. Maar hey, nee, eerst moest dat concert nog gespeeld worden. Dat deed ik. Althans niet zoals het zou gemoeten hebben.

Dus de volgende keer u een vrouw ziet die ambetant is, last heeft van humeurschommelingen, zich onaantrekkelijk voelt en klaagt over het feit dat ze buikpijn heeft. Trakteer haar dan op een chocomelkske en zoek een toilet voor haar !

Muziektip 84

Het origineel van Simon & Garfunkel zullen jullie ongetwijfeld allemaal wel kennen, maar de uitvoering door de Amerikaanse metal band Disturbed? Sinds ik deze live (!) uitvoering heb gehoord, kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik denk dat ik het ondertussen al 100 keer gehoord & gezien heb. De uitvoering raakt alle vezels in mijn lichaam.

Wat vindt u er van?

Running update

Ondertussen zit ik in week 8 van de start to run planning. Ja ik heb een week niet gelopen én een week gedubbeld. Het moet goed blijven voelen, toch? Ondertussen kan ik mij geen leven meer zonder het lopen inbeelden. Ik kijk er altijd naar uit als mijn schema mij toelaat om te gaan lopen. Ondertussen loop ik erg vlotjes en lijk ik minder moe te zijn. Ik denk dat ik gerust al 5 km kan lopen zonder te stoppen…maar we blijven goede leerlingen. Ik volg bijgevolg netjes het schema.

Ik heb wel redelijk wat last aan mijn linkerenkel waar ik nu een soort steunzool heb in gelegd. Dat doet goed, maar het voelt nog niet helemaal optimaal. Mocht de pijn blijven, dan ga ik snel op zoek naar een dokter of specialist. Want het laatste wat ik wil zijn blessures…. Maar bon. Stoppen met lopen wil ik ook niet.

In de solden kon ik een hartslagmeter op de kop tikken. Leuk gadget, maar blijkbaar zit ik de ganse tijd boven mijn hartslag die ik maar mag hebben. Beetje frustrerend. Binnenkort ga ik een test doen om mijn maximale hartslag te kunnen bepalen. Want dit lijkt me vreemd, toch? Of doe ik iets mis?

Dus ik blijf mij voorlopig amuseren met dat lopen. 3 keer in de week. Ondertussen loop ik rond de 5,7 km. Gisteren zelfs op 33 minuten. Dat is netjes, toch?

Mijn gedachten houdt het wel niet tegen. Integendeel. Maar misschien verandert dat ooit. Afleiding heb ik nochtans genoeg met mijn muziek…. Want zonder muziek loop ik niet. Misschien is dat juist het probleem? Soit.