Afgestudeerd

In 1995 ben ik begonnen met cello. 20 jaar later ben ik eindelijk afgestudeerd als celliste. Ik heb er iets langer over gedaan als de gemiddelde student, maar ik ben tussentijds dan ook 7 jaar gestopt. Met enige fierheid kan u vertellen dat ik op mijn allerlaatste examen een score van 85% haalde. In totaliteit behaalde ik een gemiddelde score van 86% met uitschieters van 93% en 91%. Mijn laagste score was vorig jaar, 80%.

Op samenspel (cello & gitaar) behaalden we dit jaar een zeer mooie score van 88%. Vorig jaar zelfs 91% !

Ik heb me nooit beklaagd dat ik voor het instrument cello heb gekozen. Het is een super mooi instrument en de klank is met niets anders te vergelijken. Zelfs in een lawaaierige kamer kan ik het geluid van een cello eruit filteren. In films of series worden mijn oren direct getrokken naar de cello’s. Mijn hart vervult zich onmiddellijk met een heerlijk gevoel. ‘Ik speel dit instrument !’. Weliswaar niet zo goed als een professionele, maar so be it.

Doorheen de jaren heb ik veel bijgeleerd. Het is pas in de laatste jaren dat ik echt ben kunnen gaan genieten van het spelen van cello. Er is meer dan alleen maar het behalen van hoge punten. Ja 93% is zeer goed (en geloof me: op dat moment was ik nog niet tevreden), maar muzikaal zijn, het genieten van muziek (alleen of samen), dat is zovéél meer waard.
Ook het samenspelen met anderen heeft me de ogen en oren geopend. Leren (kritisch) luisteren naar jezelf, maar ook naar de andere muzikanten. Samen maanden werken aan verschillende (moeilijke) muziekstukken om dan uiteindelijk als groep naar elkaar toe te groeien en uit te kijken naar het ten horen brengen van de muziek.

“Muziek is het voedsel van de liefde”.

Beter kan ik het niet zeggen dan de woorden van William Shakespeare.

Eurovision 2015

Ik zal maar met de deur in huis vallen. Dit jaar heb ik verstek moeten geven voor de finale van het Eurovisiesongfestival. Niet enkel omdat ik uit frustratie de nootjes en chips alleen heb moeten opeten tijdens de halve finales (en er dus niets meer overbleef voor de finale), maar ook omdat er een trouwfeest die avond was gepland (argh !). Maar bij het zien van de halve finales, had ik het vrij snel door. Dit jaar wordt het niets.

Dinsdagavond begon de show met Moldavië. En daar ging mijn oog meer naar de (knappe) danseres dan naar de baggy zanger.

Armenië volgde. Goede stemmen maar die onsamenhangend met elkaar zongen. Vreselijk.

België vrolijkte gelukkig mijn avond wat op. Wat een stem. Wat een show. Heerlijk. Uiteindelijk werd het ook één van mijn favorieten die avond (want toegegeven, ik had het nummer nog nooit gehoord (foei !)).

Bij Griekenland werd mijn oog getrokken naar de décolleté van de zangeres. Heel de tijd had ik schrik dat één van haar borsten uit het kleed zouden floepen. Misschien was dat beter gebeurd zodat ze op een hogere plaats was geraakt.

60556058-9dc8-4ee1-856e-d237906a3ee3-620x372

De spanning in het nummer van Estonia was om te snijden. Niet door het nummer maar door de ellenlange blik van de zangeres met de zangeres. Freaky !

Servië had een leuk begin, maar een te typisch Eurovision song nummer. En een dikkere persoon die zingt “beauty never lies en “i am different and it’s ok.” Kan het er nog dikker opliggen. Skippen die handel.

En dan stond Nina Sublatti op het podium. De zangeres van Georgië. Al mijn aandacht had ze. Knap, leuke outfit en leuk nummer. Maar voor ik alles goed en wel had geanalyseerd, was het nummer reeds voorbij. Jammer want het nummer was zeer zeer goed.

Donderdagavond

Ierland trok mijn aandacht door…..de celliste…Want dat was er – volgens mij- geen. Zelfs een beginneling speelt zo niet ! Schande !

Noorwegen had de mooiste zangeres. En daar houdt het dan ook mee op.

Maar Portugal had de zangeres met de mooiste outfit. Een latex-broek natuurlijk !

Tsjechië had de beste zanger van heel Eurovision, namelijk Václav Noid Bárta. Zijn stem raakte alle cellen in mijn lichaam. Wat jammer dat de mede-zangeres niet zo goed was.

Israël heeft een zomerhit te pakken. Lekker deuntje. Wat een feestnummer !

Zweden had de leukste act, maar het nummer kon (en kan) me niet bekoren. Ik wist dat ze als favoriet waren uitgerekend en dus was ik nog een tikkeltje strenger. Maar ik vond het maar niets.

Slovenië was de vrouw met de hoofdtelefoon. Leuke stem heeft die vrouw. En het nummer was ook nog niet zo slecht…

Finale

Na één luisterbeurt van Italië was ik verkocht. Knappe gasten. Zeer goede stem, maar wat een nummer. I loved it !

Conclusie.

– We mogen terecht trots zijn op Loïc.
– Zweden is een onterechte winnaar
– Georgië, Italië en Václav Noid Bárta mochten van mij part winnen.

En uw mening?

Ik had een vriend

Toch voor 1 week. Tijdens mijn verlof vond ik een cello en nam ik hem mee naar huis. Want zo ben ik dan weer. Als het me aanstaat, neem ik het direct mee naar mijn kamer. Om te gebruiken en uit te testen. Na een week netjes besloten hem terug aan de vader te geven. “Hij moet nog wat opgevoed worden, bel me als je iemand anders hebt”.

En zo zit ik nog steeds op mijn huurcello te spelen. Ooit vind ik wel de ware, toch?

Nu zaterdag studeer ik trouwens af (met deze muziekstukken) Bij deze zijn jullie uitgenodigd. In gezelschap van een cello zal jullie zelfs een drankje (en hapje) worden aangeboden !

Eurovision Song Festival

Deze avond nam ik zoals gewoonlijk de metro. Een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht bij het horen van Hard Rock Hallelujah van de Finse groep Lordi. Toen ik daarna Wild Dances van Ruslana hoorde, begon ik te twijfelen. En ja hoor. Toen ik Emmelie De Forest hoorde nagalmen als ik de Brusselse metro verliet, wist ik het. De MIVB bezit een portie humor.

Ik zit alvast deze avond knus in mijn zetel voor de halve finale van het Eurovision Song Festival. Komt u langs met de chips en nootjes?

Zonneklopster

Als je mij 10 jaar geleden had verteld dat ik de dag van vandaag een echte zonneklopster zou zijn, dan had ik je waarschijnlijk eens goed vierkant uitgelachen. Maar het is wel de waarheid. Vroeger vermeed ik de zon als de pest. Ik deed er alles aan om niet in de zon te moeten zitten, wandelen of lopen. Ik had een bloedhekel aan de zon. Heel veel is natuurlijk gelinkt aan mijn zelfvertrouwen dat zich toen serieus onder nul bevond. Zon, dat was gelinkt aan warmte. En warmte dat was dan weer gelinkt aan rokjesweer. En laat mijn benen nu net het onderdeel zijn van mijn lichaam waar ik het minst trots op ben. Ik droeg nooit rokjes. Laat staan shortjes. Dus liever geen zon en al zeker geen warmte.

Maar vandaag de dag ben ik verslaafd aan de zon. Het gaat me niet om de bruine kleur want dan had ik al lang een zonnecentrum-abonnement, maar om het gevoel. In de zon kom ik tot rust en het geeft mij een enorme boost aan energie. Iets dat ik blijkbaar in weinig anders kan terugvinden. De meeste dingen putten mij uit, maar de zon, dat is het tegenovergestelde. Dat geeft mij een heerlijk gevoel. Met niets te vergelijken. Een half uurtje in de zon en ik ben een ander mens.

Maar een half uur is de laatste tijd niet voldoende. Overal wil ik in de zon zitten. En liefst nog de god ganse dag. Als ik op een zonnige dag iets gepland heb, dan zal ik er alles aan doen om dat te kunnen omzeilen. Want in de zon zitten, daar gaat niets bovenop, toch? Tijdens het weekend of verlofdagen, heb ik geen probleem. Ik kies dan immers zelf wat ik doe, maar op het werk, dat is iets anders. Ondertussen is het al zo erg geworden dat ik nu officieel bij de “rokers” behoor. Die mensen kunnen om het uur (en dat is nog niet eens overdreven) een “rookpauze in de zon” nemen. Dat gaat erover.

Dus ben ik ook maar roker geworden. Want ik heb geen nood aan nicotine, maar aan een portie zon.

Summer_small

Cadeautje

Vandaag, op Moederdag, heb ik dit cadeautje aan mezelf gegeven. Gisteren heb ik immers op de garageverkoop deze lens voor een zeer klein prijsje op de kop kunnen tikken !

I am so happy.

034_sm 035_sm