Happy 2017

Langs deze weg wens ik jullie allemaal een gezond, gezellig, warm, liefdevol én creatief 2017. Voor mij persoonlijk is 2016 voorbij gevlogen. Om de één of andere reden heb ik 2016 precies niet echt bewust beleefd. Mijn gedachten hebben geen seconde stil gestaan ! En dat werd op een gegeven moment wel erg vermoeiend. Als ik zelfs mijn gedachten niet stil krijg in de thermen van Boedapest dan weet je het wel. Dit moest stoppen. Ik was in 2016 hier een pak minder actief en ook qua fotografie heb ik amper mijn toestel vastgehouden. Cellospelen ben ik wel blijven doen, maar ook dat was altijd op een zeer laag pitje.

De afgelopen weken/maanden is er vannalles in mijn leven gebeurd waarover ik niet verder kan uitweiden. Ik heb de laatste tijd ook het gevoel heb dat ik hier serieus in het oog wordt gehouden. En dan wordt het moeilijk. Dat was niet het opzet van mijn blog zoveel jaar geleden. Ik wou vrij kunnen bloggen. Anoniem. De waarheid met serieus wat korrels zout vertellen. Of soms jullie gewoon zout voorschotelen.

Ik weet niet wat de komende maanden mij zal brengen. Ik laat het allemaal op mij afkomen, maar ik hoop dat ik 2017 een pak bewuster zal beleven. Dus mochten jullie hier de komende dagen/weken/maanden rare berichten zien verschijnen, weet dan dat ik emotioneel op een rollercoaster zit.

Ik ben bang.

176_cropped-c_sm

Toch wil ook de tijd nemen om jullie te bedanken. Mijn vaste bezoekers, die mensen die hier af en toe commentaar achterlaten, de mensen die sommige dingen ‘liken’, de mensen die gewoon komen loeren of de mensen die mij af en toe een mailtje sturen. Jullie zijn misschien wel belangrijker in mijn leven dan jullie zelf beseffen.

Kurt & Stefan

“Goverdomme”. Dat was het woord dat spontaan in mij opkwam als ik hen bezig zag. De vrienden Kurt en Stefan. 3 weken terug. Op TV. Belgium’s Got Talent dan nog wel eens. Het is dat ik ze daar niet op verwachtte. Ik gniffelde. Een klein gevoel van euforie geraakte in mij los. “Oh yeah”. U moet weten dat ik de show van Kurt een paar jaar geleden zelf mocht meemaken en hierover blogde omdat ik total blown away was (en nog steeds ben). 6 jaar geleden. Waar is de tijd heen, vroeg ik mij spontaan af? Hij leek me geen haar veranderd. Zijn show blijkbaar ook niet. Nog steeds de charmeur van weleer en een stem die u lichtjes traumatiseert. Maar onze vriend Kurt kreeg deze keer de hulp van jonge man Stefan. En in plaats van dat ik aan zijn show mocht deelnemen, koos hij de bevallige An uit. Ik kan hem geen ongelijk geven. Zoals elke gezonde man zou doen, profiteerde hij dan ook lichtjes van de situatie door in haar decolleté te piepen. Part of the job. Part of the show. 

Na enkele dobbelsteenworpen kwamen ze toevallig bij het enigste water dat drinkbaar was leek. Deze truc hadden we in Leuven al gezien en waar we 6 jaar de tijd hadden gehad om ze te misschien te kunnen begrijpen. Natuurlijk gaat het bij mentalisme niet over het doorhebben van de trucs, maar het is wel fijn als je bepaalde dingen snapt. Zeker als je zoals mij alles wilt doorhebben. Echt alles. Zo herinner ik mij dat ik dagen over de film Inception heb liggen tobben. Al zou ik er mijn slaap voor moeten laten, ik zou de film snappen ! Totale crazy werd ik er van. 

Een paar maand geleden werd ik door mijn broer uitgenodigd in Brussel voor een exclusieve goochelshow. 30 man hoogstens in de kleine ruimte. Ik kan u verzekeren dat het allemaal erg spannend was. Ook hier mocht ik deelnemen aan een proef. Alles hield ik nauwlettend in de gate. Keek iedereen naar links, keek ik naar rechts. Ik was er zeker van: mij gaat hij niet liggen hebben. Maar rarara hij slaagde er toch in. Achteraf schuimde ik het internet af. Wanneer je de truc doorhebt, gaat niet enkel de magie maar ook de charme verloren. Jammer, maar mijn geest kan die onbegrijpbare dingen anders niet verwerken. 

Dus sorry mentalisten, goochelaars of noem maar op. Ik geef niet op voor ik het allemaal snap. Zelfs al moet ik daarvoor misschien solliciteren als assistente ! 

Een beetje teleurgesteld na de show van Kurt en Stefan keek ik naar de andere acts. Ze bekoorden mij iets meer (geen verwachtingen hebben overwint alles). Maar zoals ik 6 jaar geleden mocht ervaren, had An tijdens de live shows ook “iets” gevoeld. Het gaat niet meer om de truc. Het gaat iets dieper. Niet tot aan de navel (zouden ze gevloekt hebben dat An de week erop iets geiler aanhad?) maar tot in het hart. En dat is een plaats waar de meeste artiesten niet geraken. Of toch? Uiteindelijk stootten de mentalisten heel onverwacht door naar de live shows. Teleurgesteld sloot ik de TV af. Zonder al te veel nadenken zond ik een mail naar mentalist Kurt. Dat ik diep teleurgesteld was in hun show. Dat ik stiekem ook boos was dat ze nu bekender gingen worden, vertelde ik wijselijk niet. Ook ik heb mijn geheimen. 

Ondertussen kijk ik uit naar de finale volgende vrijdag. Ik wens hen alle succes toe. Maar heel eerlijk? Ik hoop dat ze niet winnen want te veel aandacht doodt een artiest. 

Als beginnende mentalist heb ik wel nog iets te zeggen. Ze gaan belgiums got talent 2015 niet winnen en nu nog straffer, 2016 ook niet ! Ik begin het allemaal door te hebben. 

Update 01/01/17: oh yeah ik had gelijk !

Opening Elisabethzaal Antwerpen

Jup ik was erbij. Bij de opening van de hernieuwde Elisabethzaal in Antwerpen. Van het treinstation liep ik zo het gebouw binnen. Erg handig, moet ik zeggen. Allereerst mocht ik de live uitzending “Happy Hour” van Nicky Aerts bijwonen. We waren met een beperkt publiek van 10 à 15 personen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het is eens wat anders is om naar een radioprogramma te kijken én te luisteren. Maar het was boeiend. Ondertussen konden we rustig rondkijken in de insectenzaal. Na 2 uur boeiende radio, werden we vrij losgelaten in de Elisabethzaal. Het is een enorm gebouw en het straalt één en al luxe uit. Erg prachtig !

Wat me wel stoorde waren de deuren om het toilet te bereiken. Deze waren groot én log. Ik kan me voorstellen dat de gemiddelde bezoeker hier moeite mee heeft. Als het al voor mij energie koste om de zware deuren open te doen. Wat moet het dan niet zijn voor de oudere jeugd? Ook het toilet (met houten deuren) oogt zo mooi dat je vergeet waarom je er bent. Je handen wassen is dan weer een ander karwei. Het duurde eventjes voor ik de zeep had gevonden. Wie er binnenkort zal vertoeven, zal me wel begrijpen. Zonder je te bukken, lukt het je de eerste keer niet ! Ik sprak even met het personeel. Ze vonden het mooi maar niet praktisch.

Volk was er wel voor die opening. En dat zorgde natuurlijk voor een dosis frustratie. De liften werkten wel (niet allemaal), maar het was niet helemaal duidelijk. Ineens kwamen we in de – 2 aan terwijl we wel degelijk op 2 hadden gedrukt. Boven stond er een mannetje op ons te wachten. Of toch niet? Hij zat rustig een boekje te lezen. En keek af en toe op. Het oudere publiek was razend. “Organisatie trekt op niets”, riep er een oudere dame. En gelijk had ze. Hadden ze voor de opening van deze prachtige zaal niet iemand in de lift kunnen zetten? Hadden ze nier hier en daar wat stewards kunnen zetten. Want heel eerlijk, het was allemaal niet duidelijk. Op balkon 2 stond er het cijfer 3. Als u uit de lift stapt, waar denkt u dan dat u bent? Ik begreep er niets van !

Ook over de indeling van de zaal heb ik commentaar. Geen aparte ingang voor even en oneven stoelen? Nee hoor. De stoelen volgen gewoon op elkaar. Als je pech hebt en je de verkeerde kant binnengaat, moet je eerst meer dan de helft van de mensen storen om aan de andere kant te geraken. En geloof me vrij, veel plaats heb je niet om te manoeuvreren. En wetende dat de gemiddelde leeftijd van het publiek een leeftijd van 70 jaar heeft, hadden ze hier wel iets op mogen voorzien. Soit.

De Elisabethzaal zelf is mooi. Mijn smaak niet, maar soit. Je moet niet met je ogen horen, toch? Het geluid echter is subliem. Zelfs op balkon 2 kon je alle instrumenten perfect horen. Ik hoorde de harp en zelfs de hobo. En waar wij zaten had je perfect zicht op de muzikanten. Maar toch had ik een klein minpunt. Meestercellist Truls Mørk opende met het celloconcerto van Dvorak. Een geweldig stuk maar een beetje vreemd om de zaal te openen. Ik zag meneer Mørk zich helemaal geven, maar dat kwam niet tot op het tweede balkon. Wat een opdoffer. Gelukkig maakte de muziek van Strauss alles goed. Maar gingen wij niet voor meestercellist Truls Mørk ? Tja.

elisabeth-kopie

Waar ik mij nog aan ergerde was het feit dat ze nog tijdens het concert mensen binnen lieten die te laat waren. Ik kan begrijpen dat als je te laat bent nog binnen wilt. Maar dit kan niet, mijn beste organisatie, tijdens het concert ! Ook het gekuch en getjingel van sommige mensen hun armbanden hebben mij enorm gestoord. Ik weet het, ik ben nogal gevoelig aan lawaai….Maar kan er geen verbod worden ingelast voor overdreven juwelen?

 Al bij al heb ik een leuke avond gehad. Wanneer gaan ze nu mij eens vragen om daar te spelen?

elisabeth-ii

elisabeth-iv

elisabeth-iii

Spellenbeurs

Het vuur is sinds enkele maanden terug aangewakkerd. Ik zit terug in een spellenclub ! [ah ja want ik ben er jaren geleden uit gestapt]. Nu ik er terug bij ben, besef ik dat ik ze gemist heb. Die heerlijke avonden. Spelletjes die zogezegd maar een uurtje zullen duren en waar ja na 4 uur nog geen eind aan ziet komen. Spelletjes waar je zogezegd ne ‘goeie’ bent, iedereen u vertrouwt en je op het einde van het spel genadeloos toeslaat.

Na de spelletjesavonden, besloten we nog een trapje over te gaan. Op de meest winderige dag van het jaar bolden we richting de spellenbeurs in Antwerpen. Lichtjes gevaarlijk op de autostrade, maar uiteindelijk geraakten we zonder kleerscheuren in de Waagnatie Expo.

Volledig onvoorbereid geraakten we toch vrij snel aan een korting voor het inkomkaartje. Ik geef het maar mee. Eens je binnen bent, zie je een grote zaal met 100’den tafels en stoelen. Hier en daar zaten al mensen te spelen. We besloten er ook maar direct in te vliegen en kozen een tafel uit. Vrij snel kwam er iemand (de mannekes met het groene T-shirt) ons wat uitleg geven. En hup we waren vertrokken. We hopten van de ene naar de andere tafel en maakten zo kennis met verschillende spellen.

spellenbeurs

Doordat we impulsief hadden beslist om naar de spellenbeurs te crossen, had ik er mij op voorhand niet echt een beeld van kunnen vormen. Maar ik had verwacht dat je overal zou moeten wachten en vechten om een plaatsje te kunnen bemachtigen. Maar dat was niet het geval. Ondertussen hadden we de tombola opgemerkt. Maar heel jammer, alle prijzen waren al uitgedeeld. Dan maar meedoen aan een wedstrijd? Laten we zeggen dat meedoen belangrijk is dan winnen. Helaas dus !

Na uren spelplezier kregen we een hongertje. We zagen hotdogs, taart, broodjes,… en begaven ons naar de bonnenstand. Een groep jongeren sprak ons aan. Of we bonnetjes wouden overkopen. We kregen meer dan 70% korting ! Dat leek verdacht, maar we waagden er ons toch aan. Met een bang hartje begaven we ons naar de eetstand. “Zijn deze geldig?”, vroegen we voorzichtig. En ja hoor ! Voor 5 EUR aten we samen 2 hotdogs en twee stukken taart. En of dat smaakten. Zo freaking goedkoop.

spellenbeurs-3spellenbeurs-2

Tegen het einde van de dag liepen we nog voorbij de tweedehandsspellen. Uiteindelijk kochten we geen enkel spel. Ik ben geen kenner en ik speel thuis amper spellen.

Tegen 17u liep de zaal leeg en vertrokken we naar huis. Ik had mijn zondag niet beter hebben kunnen vullen. Een aanrader als het mij vraagt. Tot volgend jaar?

Boekenbeurs

Van de lifestylebeurs naar de boekenbeurs. Het is een kleine stap. En aangezien ik ook aan gratis inkomtickets was geraakt (nee de beurs is niet interessant als je 9 à 10 EUR moet neertellen), twijfelde ik niet langer. Ik was er trouwens ook nog nooit geweest. Het ideale moment. En dat werd 11 november. Hoewel overal te lezen stond dat je deze dag best kon vermijden, gingen wij toch op de drukste dag van de beurs. Heel enthousiast was ik op voorhand niet, want om eerlijk te zijn: ik lees geen enkele boek. Ik heb het geduld niet voor het lezen van een boek of strip. Of het moet een zeer spannend boek zijn (tip: in de hel van Guantánamo). Na 5 bladzijden ben ik meestal al weer vergeten wat er op de eerste pagina gebeurde. Dus wat zou ik in godsnaam op de boekenbeurs gaan doen?

Zonder verwachtingen trok ik naar de boekenbeurs. Tegen de middag arriveerden we er en geraakten we vlotjes binnen (echt waar!). En daar begon het avontuur. De zaaltjes krioelden van het volk. Het was druk en ik begon me al lichtjes te ergeren. We keken wat rond, bladerden wat in boeken en spotten hier en daar een bekende BV. Het viel me op, ze zagen er allemaal een stuk beter uit dan op TV. Zou ik er in het echt ook beter uitzien dan online? Soit. Ik had welgeteld één doel die dag. Ik zou een medeblogger (die trouwens zijn eerste boek uit heeft) zoeken. Aangezien die pas arriveerde tegen 15 u moest ik de uurtjes een beetje vullen. Ik verschoot er zelf van, maar de tijd vloog. Hier en daar deden we mee aan een wedstrijd en ik volgde een lezing mee over mindfullness.

En toen zagen we mensen rondlopen met een boekje met papiertjes in. Kortingsbonnen of in het goede geval zelfs gratis bonnen ! Dat konden we natuurlijk niet negeren en ik ging als een raket op zoek. De gratis dingen waren niet echt spectaculair, maar we maakten plezier om op zoek te gaan naar de standen. De tijd vloog en ik passeerde even bij mijn medeblogger. Ondertussen had de klok 15 u geslagen en stond ik bij één van de prijsuitreikingen. En ja hoor, ik won de dagprijs ! Lekker bier van Averbode met een bijhorend glas. Het moest mij weer overkomen, haha.

boekenbeurs-8
Ik en de bisschop van Gent

Om van al de drukte te ontsnappen, zochten we ons een leuke zitplek uit. We keken naar de mensen (en naar het plan). Miljaar, was er blijkbaar nog een vierde zaal. Hoe hadden we dat nu over het hoofd kunnen gezien hebben? We hadden nog een dik uurtje en waren net op tijd om nog de lekkere (gratis) wafels ter ere van Marc Sleen te proeven. Schijn bedriegt, want ze waren beter dan ze er uitzagen. En dus schoven we nog een keertje aan. Ondertussen liepen de zalen leeg. We waren nu al ondertussen 6 uur aan het rondwandelen bij de Boekenbeurs. En het strafst van al? We kochten geen enkel boek.

Ik heb vele auteurs zien zitten. Bijna allemaal onbekend voor mij. Soms stonden er mensen hun boek te laten signeren. “Wie zouden deze mensen zijn?” stelde ik mij vaak af. Bekend? Onbekend? En wie zijn die fans? Vrienden, familie of echt onbekenden? Soms stond er helemaal niemand bij de auteurs. Ik lachte dan eens vriendelijk omdat ik het zo zielig vond. En toen kwam dat vreemd gevoel bij mij boven. Waarom heb ik zoiets nog niet bereikt in mijn leven? Nee ik zal nooit zitten bij de boekenbeurs, maar op ander vlak? Hoe tof zou het niet zijn als er onbekenden langskomen voor een handtekening of babbeltje? Of een fotootje? Of zou het allemaal snel gaan vervelen?

Eén ding is zeker. Met mijn gratis inkomtickets heb ik mij enorm geamuseerd op de boekenbeurs op 11 november 2016 !

boekenbeurs-5

img_0341