Ipad mini

De laatste tijd is het hier redelijk stil. Dat heeft 2 redenen. Ten eerste voel ik mij vreselijk. Maar ik ga hier in deze blogpost niet te diep op in (en ik weet zelfs niet of ik er nota bene over ga bloggen – wat eigenlijk een slecht teken is). De andere reden is dat ik sinds enkele dagen in het trotse bezit ben van een ipad mini. Een tablet was al iets wat ik graag wou en nu heb ik, na zeer lang nadenken, er eindelijk eentje gekocht !

Net zoals in mijn ipod, heb ik in mijn ipad mini een quote laten graveren.

051b

053a

058b

063b

 

Muziektip 81

Heel toevallig op dit heerlijk nummer gestoten. Einar Selvik is een Noorweegse muzikant. Hij is tevens ook de zanger van de groep Wardruna. Ik moet eerlijk toegeven dat ik weinig of zelfs niets van deze man of zijn groep weet. Wat ik wel weet is dat dit nummer geweldig is. Het pakt je beet vanaf de eerste seconde en neemt je mee naar een onbeschrijfelijke plaats. En dat allemaal op de mooie tonen van de elektrische cello van Tina Guo.

F.A.C.T.S 2016 – VIP

Afgelopen weekend was ik op de F.A.C.T.S beurs in Gent. Dit is een fantasy, anime, comics, toys en space festival. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit op zo’n beurs was geweest. Maar dit jaar kon ik niet overslaan. Ik bemachtigde immers VIP-kaarten. 199 EUR per stuk *slik*. Die kon ik toch niet laten liggen?  Niet enkel mijn goed humeur, maar ook mijn camera stak ik in mijn zak. Deze was weliswaar niet groter dan een A4’tje. De nieuwe richtlijnen na de recente aanslagen.

Volgens het boze web, zouden we recht hebben op een VIP parking. Een parking dicht bij de ingang zodat, mocht het die dag regenen, we direct binnen zouden zijn zonder dat onze  make up zou uitlopen (mochten we als één of ander monster willen verkleed zijn). Het lag misschien aan het mooie weer, maar de VIP parking was spoorloos verdwenen. Een vriendelijke man wees ons de weg langs een – ik verzin het niet – verbodsbord (!). “Negeer dat maar”, zei hij. “Het is maar een klein stukje en dan kom je op de echte parking uit”. Soit. We negeerden deze vriendelijke gekke man en zochten zelf onze weg. De freaks zaten blijkbaar niet enkel binnen, maar ook buiten.

Uiteindelijk gingen we naar de speciale VIP ingang. We kregen een badge, maar ook daar liep het mis. Onze foto’s en namen werden omgewisseld. Professioneel toch, serieus. Ik was al slechtgezind en de dag moest nog beginnen ! Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Maar blijkbaar vonden deze dames het niet nodig om eventjes onze naam te vragen. Een beetje initiatief was mooi geweest, meiden. Als hostess moet je niet enkel een mooie snoet hebben. We kregen een goodiebag en konden direct doorlopen naar de ingang. Mooi een uur op voorhand voor het festival officieel opende. Maar ineens viel onze frank. Een goodiebag, wat zou daar allemaal toch inzitten? Volgens mijn opzoekingen op het internet zou hier al ten minste een T-shirt moeten ingezeten hebben. Maar nee, in onze goodiebaggen niet. We keerden terug. Maar daar kregen we de uitleg: “er is een verschil tussen gekochte VIP kaarten en gekregen VIP kaarten”. Allright. We werden kwaad, maar het hielp niet. Geen leuk T-shirt van de F.A.C.T.S om reclame te kunnen maken. Maar “we hopen dat je toch nog een leuke dag hebt”, riepen ze ons na. We keken verder in onze zak. Een programmaboekje en een call of duty mannetje. Nu moet je weten dat de programmaboekjes OVERAL lagen en dat de call of duty mannetjes ook OVERAL uitgedeeld werden. Nuja, uitgedeeld is misschien nog zacht uitgedrukt, het was eerder je verplichten om er eentje aan te nemen. Wanneer je geen call of duty mannetje aannam, kreeg je een boze blik toegeworpen. Ze moesten duidelijk van deze mannetjes af.

Met onze – zo goed als lege – goodiebag en gepersonaliseerde badge liepen we op het lege festival rond. Ik voelde me een beetje ongemakkelijk. We hadden wat bekijks, maar ik denk dat de mensen eerder dachten van “zie ze daar eens lopen, de VIP’ers”. Standhouders spraken ons aan en waren wel erg vriendelijk. Waarschijnlijk zagen ze in ons enkel eurotekens dan iets anders. Want geef eens eerlijk toe, als je 199 EUR kan betalen voor een ticket kan je wel wat geld spenderen aan fantasy en/of anime spulletjes, toch?

Het had wel iets, zo alleen rondlopen in een grote zaal. Maar toch. Het leek of iedereen je in de gaten hield. Ik nam hier en daar wat foto’s, maar ik miste toch de vreemde personages waar ik voor gekomen was. Uiteindelijk gingen we naar de game stand, maar ook hier liep het weer mis. De laserstand was nog niet open (ok, dat kan ik nog begrijpen), dus probeerden we maar aan de DDR stand. We probeerden, maar het lukte niet direct. Ik ben dan ook niet de meest ervaren gamer. Maar daar lag het duidelijk niet aan. Na ons 3 minuten te laten hebben sukkelen, kwam de standhouder naar ons toe. Nuja, zo leek het toch. Pas als ik hem aansprak en vroeg wat er aan de hand was zei hij iets van “het staat nog niet op”. Serieus man ! Daar stonden we dan als VIP ons belachelijk te maken. Wat hij daar stond te doen, was een raadsel, maar je job serieus nemen kan toch geen kwaad?

We besloten dan maar naar de stand van Mediamarkt te gaan. Daar stonden enkele pc’s klaar. We werden vriendelijk aangesproken en er werd zelfs een mooie polaroid foto van mij gemaakt ! We namen plaats in een modern racemachine en ook daar, ik kan er niet aan doen, liep het weer mis. Ik had nog geen 2 minuten gereden of mijn stuur kwam los (terwijl het nog aan het draaien was). “Heb ik het kapot gemaakt?”, vroeg ik angstig. “Nee er is gewoon een probleem”. Bleek er één of andere (belangrijke) vijs los te zitten. Lap, daar ging mijn recordtijd. Frustrerend verlieten we de stand.

Ondertussen hadden we de VIP stand gevonden. We konden eventjes bekomen van al onze tegenslagen en dronken ons verdriet weg met een wijntje. Uiteindelijk werden de gewone stervelingen binnengelaten. De zaal werd warmer en ik kon eindelijk terug normaal ademhalen. Ik genoot van de personages en nam hier en daar aarzelend een foto van hen. Al vrij snel bleek dat ze zeer gewillig poseerden. Mijn telelens was voor niets nodig ! Veel moest ik niet doen om ze te laten schitteren voor mijn camera.

We liepen de talrijke winkeltjes voorbij en genoten van de verkleedde mensen. Sommige gingen enorm op in hun rol. Heel fijn om te zien ! Maar uiteindelijk kwamen ze allemaal voor hetzelfde: genieten van de aandacht. En dat gebeurde bij de ene wat meer dan de andere.

We pikten de cosplay contest mee. Allemaal vreemde figuren van games ala Leage of legends, World of Warcraft,… Ik moet toegeven, ik ben er niet in thuis. Maar het was leuk om te aanschouwen. De personages werden als helden toegeroepen. En er was ook een echte held, namelijk Leon Chiro. Juist ja, ik kende hem niet. Het was pas als het festival afgelopen was dat ik hem herkende. “Was die man daarnet niet in onze VIP ruimte?”

Nadat we alle vreemde figuren op onze camera hadden vastgelegd, was het tijd voor met iets meer detail naar de winkeltjes te kijken. Draken waren er bijna niet. En degene die ik dan zag waren prijs kwaliteit niet in proportie. Zeer jammer ! Want mijn collectie kan nog altijd uitgebreid worden.

Uiteindelijk heb ik mij wel geamuseerd op die F.A.C.T.S beurs. Zeker een aanrader als fotograaf of als je graag aapjes bekijkt. Maar neem dan zeker een gewoon ticket in plaats van die VIP formule.

Enkele sfeerbeelden:

De mol: aflevering 8

Tussen al het bomgeweld door, mogen we zeker niet vergeten dat gisteren de Mol bekend werd gemaakt. Ik mocht deze aflevering, samen met nog andere molloten, live meevolgen in de Kinepolis in Antwerpen.

Punten

Sinds de eerste aflevering had ik immers al mijn geld op Gilles gezet. Ik had een hoge score en kon de 21 vragen probleem- en foutloos oplossen en werd bijgevolg uitgenodigd in Antwerpen. Hoewel het onthaal pas plaatsvond om 19u stonden er rond 18.30 reeds een 40-tal mensen te wachten om als eerste binnen te mogen.Tegen 18.50 werd het steeds drukker. Ik gok dat er ondertussen 200 mensen aan het wachten waren (lees: programma begon pas om 20.35 en hiertussen was er niets geregeld). Maar 10 minuten later was het dan zo ver. We mochten eindelijk naar onze zaal vertrekken.

proficiat

We kozen een leuke plek uit en dan begon het: wachten. Er gebeurde bitterweinig. Tegen 20.00 kwam Gilles even in de zaal. Samen met de presentator en zijn medekandidaten Hanne en Cathy. Na nog geen 2 minuten waren ze weer weg. Hanne en Cathy hadden zelfs nog niet eens iets kunnen zeggen ! Dit was bizar. Ik had een vreemd gevoel: zouden we dan toch in de verkeerde zaal zitten? Waarom werd er geen deftige aandacht aan ons besteed? Miljaar eh !

Uiteindelijk kwamen de ouders en het lief van Gilles de zaal binnen. Zij mochten op hun VIP plaatsen de aflevering meevolgen. Ook Gilles verkoos om de aflevering samen met ons mee te volgen en gaf zijn lief een vluchtige kus. Een mooi moment voor degene die dat gezien hebben.

De aflevering zelf was, sorry, saai. Er zat weinig of niets van spanning in. Achteraf las ik dat zowel Hanne als Cathy wisten dat Gilles de mol was. Begrijpelijk, maar dan begreep ik niet waarom ze tot 2 maal toe Gilles als allerlaatste lieten kiezen (lees: hij had het tot 2 maal toe in de hand of er geld kon verdiend worden of niet). Zouden ze het niet begrepen hebben (komaan zo dom kunnen ze toch echt niet zijn?) of moesten ze gewoon van de programmamakers. Heel vreemde zet vond ik dit.

De proeven waren echt saai (toch voor een finale-aflevering !!) en veel geld verdienden ze niet meer in de allerlaatste aflevering. Net niet genoeg om mij die reis naar Argentinië te gunnen. Want ja ik had iets meer gegokt bij de schiftingsvraag. Maar bon, een mens kan niet met alles chance hebben.

Als uiteindelijk bleek dat Cathy de winnares was, volgde er een klein applaus. Ik slaakte een zucht want nu was ik zeker: Gilles is de mol. En daar kwam hij, door de rook heen met zijn wit hemd aan: onze mol. Een zeer luid applaus versterkt door wat geroep weerklonk in de grote zaal van Kinepolis. Gilles, de man die ik al al die weken verdenk, hij is nu écht de mol. Ik voelde mij even heel erg gelukkig.

En daar stond hij dan. Onze man. Ik was trots op hem maar ook op mezelf: want ja ik had het door. Vanaf de eerste aflevering. Pas vanaf de derde aflevering was ik redelijk zeker. De paintballproef had de doorslag gegeven. Maar soms twijfelde ik nog. De programmamakers hadden er immers alles aan gedaan zodat iedereen de mol zou kunnen zijn.

Na de bekendmaking van de winnares van de reis naar Argentinië, konden we mee aansluiten bij de receptie. Ondertussen stonden hier de mensen van de andere zalen. Ze keken een beetje vreemd (lees: teleurgesteld) als we toekwamen. Thibault, Bruno, Stijn en Manuela had ik al ergens gespot. We kregen de mogelijkheid om foto’s van de kandidaten te nemen. Dit gebeurde allemaal erg spontaan en (redelijk) vlot. Mijn mama, die meer stress had om de foto te nemen dan voor de ontknoping van de Mol, sloeg erin om deze mooie foto te maken van Gilles en mij.

DE MOL_sm

Na de receptie kregen we nog Argentijnse wijn (en een cadeaubon van telenet) mee naar huis. De avond was geslaagd omdat Gilles de mol was. Maar de receptie viel een heel klein beetje tegen. Enkel drank, geen eten. Ben ik gewoon te veeleisend? Ook het feit dat we toch in de juiste zaal zaten en Gilles als Mol hadden aangeduid werd niet beloond. Een kleine attentie had er toch wel afgekunnen, niet? Hoeveel mensen hadden immers Gilles vanaf dag 1 als hoofdverdachte?

Ach ja. Ik herhaal hier de woorden van Marc Denys (oprichter van de facebookgroep Wie is de Mol):

“Ik raad iedereen aan om de eerstvolgende molloze maandag goed op te letten waar je stapt…. Kwestie om niet in een zwart gat te vallen”

De afgelopen weken heb ik mij kostelijk geamuseerd met de mol. De afleveringen en proeven waren niet altijd van de bovenste plank, maar de discussies en opzoekingen maakten alles goed. Pas in de allerlaatste week, voegde ik mij toe aan een echt mollengroep. Ik las veel en amuseerde mij er kostelijk. Ik kwam ook mijn eigen blog tegen in die groep. Erg grappig. Echt serieus werd deze blog niet genomen, maar niet erg, want ik had het toch maar bij het rechte eind😉

Ik heb me geamuseerd.Dit moet wat meer voorkomen. Mensen terug bij elkaar brengen. Laat ze discussiëren. En eventjes al onze miserie vergeten. En achteraf liefst een deftige receptie.