Cello van mijn dromen

Vandaag speelde ik voor de laatste keer op mijn cello. Volgende week breng ik hem netjes naar de eigenaar terug, de muziekschool. Enkele maanden geleden stuurde ik af, binnen enkele dagen zit ik effectief zonder cello. Het is tijd geweest. Misschien vind ik nu hopelijk de cello van mijn dromen. Liefst betaalbaar nog.

Zoveel jaar geleden maakte ik het al mee, maar dan veel dramatischer. Ik was al ingeschreven in de muziekschool als ik ineens, noodgedwongen, mijn cello moest binnenbrengen. Ik krijg netjes mijn inschrijvingsgeld terug, maar als klein meisje was mijn hart serieus gebroken. Geld maakte mijn geen zier uit. Ik moet stoppen met cello spelen en ik wou dat helemaal niet ! Ik weet nog goed, hoe ik de cello achterliet in een muf secretariaat. Ik aaide hem, keek nog één keer om, en verliet boos en teleurgesteld de muziekschool. Heel de rit weende ik als een klein kind. Wat was er van mij geworden als dat nooit had plaatsgevonden?
Nu ben ik ouder. Ik kan het iets beter relativeren. Mijn ideale cello heb ik een aantal maanden terug zelf omzeep geholpen. Deze cello was eentje waar ik mijn examen mee kon doen. Een echte band had ik niet met hem. Dus deze keer geen tranen, veronderstel ik, maar toch een vreemd gevoel.

Nu moet ik echt op zoek gaan naar een cello. Ondertussen ga ik al enkele weken niet meer naar de repetities van de muziekband. Ergens mis ik het wel. Naar het schijnt word ik ook gemist.

Vanaf deze week begint mijn echte zoektocht. Zoeken julie mee? Misschien staat er ergens op zolder een cello onder het stof? Kijk eens goed rond. Misschien is er wel een vioolbouwer in jullie gemeente of zien jullie een tweedehanscello te koop. Of wie weet zien jullie wel een cello op één of andere rommelmarkt.

Doe wat jullie hart jullie ingeeft (eentje kopen en mij bezorgen, haha) en ik zal jullie belonen op een concert. Ik beloof het plechtig. Maar eerst moet ik die cello van mijn dromen vinden !!

Stressy

Ik was nog niet goed en wel terug uit vakantie of de stress stak de kop al op. Ergens is dat te begrijpen. De eerste werkdagen na een vakantie zijn altijd hectisch. Een hoop mails en héél veel werk dat is blijven liggen (en is bijgekomen). Maar normaalgezien komt de innerlijke ‘rust’ dan vanzelf wel terug na enkele werkdagen. Ondertussen loop ik al een ganse week zeer gestresseerd rond. Ik voel me net opgejaagd wild. De ganse dag. Vanaf het moment dat ik opsta tot ik ga slapen. Dat is trouwens de laatste dagen mét bijhorende hoofdpijn.

Op het werk ben ik tegenwoordig een kieken zonder kop dat zichzelf stress bezorgt. Ja ik heb héél veel werk, maar door mezelf zo op te jagen, zal het allemaal niet sneller gaan. Een beetje wel natuurlijk, maar de kans op fouten ligt ook een pak hoger. En daar krijgt een mens nog meer stress van !

Ik heb het gevoel dat ik alles niet onder controle heb. Nochtans is dat niet waar. Ik weet perfect waar ik mee bezig ben en wat prioriteit heeft. Maar het is wel een feit: er is héél veel werk. Maar zolang ik alles volgens mijn prioriteitenlijstje afhandel, zou er geen stress mogen zijn. Of toch niet zoveel als ik de laatste tijd ervaar.

Verscheidende keren op een dag zeg ik tegen mezelf dat ik me niet zo moet opjagen. Dat dit uiteindelijk tot niets leidt, maar toch kom ik maar niet tot rust. Ik blijf erin hangen. Zo’n gevoel, waar ik stiekem wel op kick, want zo vliegt de dag voorbij. Maar erg gezond lijkt het mij niet. Vlak voor mijn vakantie ervoer ik dat gevoel ook, maar dan weet je tenminste waarvoor je het doet. Je wilt immers met een gerust hart op vakantie ! Maar mijn volgende vakantie is pas binnen een maand.

Dat ik mij de laatste dagen zo opvreet, is voor niemand goed. Ten eerste niet voor mezelf, ten tweede niet voor mijn collega’s en als laatste zeker niet voor mijn werk. En toch blijf ik maar doorgaan. Als een Duracell konijn loop ik door de gangen, tokkel ik op mijn pc en spring ik op de telefoons.

Kan iemand mij ontstressen? Please !!

Vakantie(zorgen)

2 weken lang heb ik er van kunnen genieten. Van de Belgische kust. En wat heb ik geluk gehad met het prachtige weer. Klagen behoort dus niet tot de opties, enkel en alleen maar omdat die 2 weken zo snel vervlogen zijn. Want zo gaat het wel als je aan de zee leeft. Je staat op met het horen van de zee en gaat er ook mee slapen. Heerlijk.

Niet alleen zalig weer, maar ik had ook fijn  gezelschap en heb ontzettend veel leuke dingen gedaan! Gezwommen, gebeachvolleybald , gekubbd, gebbqd,  gewandeld, gezond, schelpjes gezocht,…

Alimonia_small II

Alimonia in actie bij het KUBB toernooi.

Alimonia_small

Alimonia in actie bij het KUBB toernooi.

Maar eenmaal ik terug in mijn vertrouwde omgeving was, verloor ik direct het vakantiegevoel. Als een donderwolk vloog het langzaam over me heen. Geleidelijk aan werd het donker, grijs en kil in mijn hoofd. Ik verstopte mij onder de lakens, maar mijn gedachten konden nergens heen.

Het overviel mij. Ik kon er niets aan doen. De angst kroop in mijn lichaam. Alsof de vergeten miserie van 2 weken in een hoekje het moment aan het afwachten was om mijn leven ineens weer overhoop te halen. Het werd een vreselijke nacht.

Ik kon de slaap niet vatten en begon afleiding te zoeken. Mijn gsm. Dat was een foute keuze. Facebook en instagram zijn nooit ver weg. In 1 klik ben ik van alles terug op de hoogte. Dingen die je eigenlijk niet wilt weten of zien. Dingen die mij jaloers maken en blijkbaar ook erg ongelukkig. Vooral van mensen die ik ken, maar zeker ook van onbekenden.

Ik moet stoppen met alles te vergelijken, maar mij afsluiten van de wereld is ook geen oplossing. Overal zijn er prikkels. Op de bus, de trein of op het werk. Heel veel zaken die ik liever kwijt dan rijk ben. Maar ik kan niet blijven leven met de handen op mijn oren. Het is vermoeiend maar vooral onrealistisch.

Waar die jaloezie vandaan komt, weet ik niet zo direct. Ik ben het altijd wel geweest. Zeker in mijn donkere periodes waar mijn zelfvertrouwen zich serieus onder nul bevond. En toch heb ik alles in handen om te krijgen wat ik wil. Wil ik alleen gaan wonen, dan koop of huur ik iets. Wil ik een auto, dan ga ik naar de garage. Wil ik op vakantie, dan boek ik dat toch gewoon? Wil ik een alternatieveling worden, dan ga ik naar de tattoo en/of piercingshop.

Maar blijkbaar wil ik dat dan toch niet. Om het met de mooie woorden van een leerkracht te zeggen: “misschien steekt het nog niet genoeg dat je er niets aan wilt veranderen”

Misschien.
Misschien ook niet.
Misschien ben ik gewoon nog te zwak.

Bored (with life)

Het is pijnlijk om toe te geven, maar ik verveel mij. Als 29-jarige meid hoort dat natuurlijk niet. Ik word verondersteld in de fleur van mijn leven te zitten. Plezier te maken. Te genieten. Maar in plaats daarvan verveel ik mij. Veel heb ik natuurlijk aan mezelf te danken. Heb er zelf voor gezorgd dat mijn aantal vrienden op één hand zijn te tellen en dan liefst van al spreek ik zo weinig mogelijk men hen af. Het kost me altijd zo veel energie. Ervoor, tijdens en zeker erna. Alles is fijn, in mijn hoofd, maar in het echt kost het me te veel moeite. Ik weet niet of ze dat begrijpen.

En dus kies ik voor het gemakkelijke. Gewoon thuiszitten. Wachten tot de avond valt en dan gaan slapen. Gelukkig heb ik altijd een lange treinrit voor de boeg, zodat ik toch niet te vroeg thuiskom van het werk. Ik eet, kijk wat tv, speel wat cello en kruip dan mijn bed in.

En zo gaat dat maar door. Tot ik vakantie heb. Daar kijk ik altijd zo ontzettend naar uit. Ik heb dan grootste plannen. In mijn hoofd weliswaar, want dan ineens overvalt het mij. Zeeën van tijd en niets zinnigs om te doen. Tot mijn verlof ineens voorbij is gevlogen. En ik moest nog dat, dat, dat en dat doen! Maar ik had geen tijd. Juist ja.

En dan kijk ik maar uit naar de volgende vakantie. En dan herhaalt zich alles gewoon opnieuw.

Een saai leven, dat heb ik. Maar daar kies ik uiteindelijk zelf voor. Mijn citytrips, ja die heb ik wel. Maar eerlijk is eerlijk. Daar komt zoveel stress bij kijken dat ik serieus aan het overwegen ben om het niet meer te doen. Het kost niet alleen stukken van mensen, maar er komt ook super veel werk aan te pas. Al die vergelijkingen, die voorbereidingen,… En dan spreek ik nog niet over de stress ter plaatsen omdat ik misschien niet alles ga gezien krijgen wat ik wou.

En wanneer ik mijn facebook open doe en de wereld afsurf, dan lijkt mijn leven pas echt saai. Geen huis. Geen kinderen. Geen vriend. Geen uitgaansfoto’s. Niets. Het is precies één grote zwarte vlek. Onnozel ben ik niet. Ik weet dat alleen de mooie dingen op facebook worden geplaatst. Maar ik heb totaal niets. Niets. Weet je hoe weinig dat is? Ik moet mijn facebook vullen met leuke youtubefilmpjes. Hier en daar krijg ik een like van een verdwaalde bezoeker. In ben er bijna zeker van dat ze nog niet eens gekeken hebben. Zucht.

Ik bedoel maar. Ik verveel me. Het is zaterdagavond. Een normale mens doet nu iets interessant. Ze staan op een festival. Doen een BBQ’tje of zitten op café. Ik doe niets. Ik speel wat met roller coasters in een gedateerd spelletje en wacht tot de klok 10 uur slaat. Dan kruip ik mijn bed in waar ik nog even de andere wereld op instagram bekijk. Uiteindelijk val ik in slaap en hoop ik zo lang mogelijk te kunnen blijven liggen. Want morgen is er al weer een dag die ik moet overwinnen.

Ik verveel me!

What’s wrong with me?

Happy holiday

De laatste dagen voel ik mij goed. Erg goed zelfs. Heb ondertussen zelfs al een paar complimenten mogen ontvangen omdat ik blijkbaar zo straal. Dat heeft verschillende redenen. Vooraleerst heb ik een nieuwe collega. Hij is er al 2 maanden, maar sinds kort zit hij ook effectief naast mij. De idioot die ik dacht dat hij was, is snel weggeëbd. De ganse dag lachen we er op los en ‘s avonds kom ik met een heel ander gevoel naar huis. Ik voel me een beetje bevrijd. Er is meer in het leven dan werken alleen. Ik ben blij dat ik iemand gevonden heb die op hetzelfde level van humor zit !

Ook de vakantiejobbers zorgen voor vers bloed in ons team. Ze geven mij een enorme energie-boost. Ze zijn enthousiast, leergierig, bereidwillig,… Kortom, alles wat ik van een vakantiejobber verlang. Het werkt enorm aanstekend. Heerlijk om even tussen jong geweld te zitten en om over andere dingen te kunnen praten dan het werk !

En de allerlaatste reden is natuurlijk dat ik nog welgeteld 2 dagen moet werken voor mijn groot verlof eraan komt. Ik kijk er nu al enorm naar uit !

Ik wens jullie alvast een prettige vakantie toe !