Pelgrimstocht

Ik denk er al 5 jaar over na, maar dit jaar komt het er echt van. Ik ga op pelgrimstocht !  Gisteren schreef ik mij, met een klein bang hartje, uiteindelijk in. Ik bemachtigde de allerlaatste plaats. Maar in juli is het dan eindelijk zo ver. Met een groep van ongeveer 18 onbekende personen vertrek ik op pelgrimstocht. Ik ben enorm enthousiast, benieuwd maar ook een beetje bang. Ga ik dat aankunnen? Niet enkel fysiek (20 à 25 km per dag), maar ook op geestelijk gebied. Ben ik klaar om mezelf eens echt tegen te komen? Ik ben wel gewend om in mijn eentje te zijn, maar ben ik klaar om eens een echt gesprek met mezelf te voeren?

Ik ben trots op mezelf dat ik het eindelijk ga doen. Gaan jullie trots op mij zijn als ik heelhuids aankom?

Brugge

Mijn dagje Brugge is alweer verteerd. Een beetje pech hadden we met het weer, maar niets aan te doen.

In de vroege uurtjes arriveerden we reeds al in Brugge. Vanaf het station liepen we richting het Minnewaterpark. Het was erg koud, ook al hadden we ons redelijk dik ingeduffeld. In de lente of zomer moet het hier waarschijnlijk prachtig zijn, maar nu was er niet veel te beleven. Ik nam wat foto’s en we liepen verder door naar het Begijnhof. In de kerk werden we aangesproken door een jongeman: “where are you from?”. Ik antwoordde: “Belgium” aangezien ik dacht dat hij van buitenlandse origine was. Maar nee hoor. Deze man was een rasechte Brabander maar woonde al 10 jaar in zijn mooie Brugge. Een rondleiding kregen we jammer genoeg niet en we gingen dan maar alleen verder op pad.

     039_bw_sm

030_bw_sm   003_bw_sm

Ondertussen hadden we de harde wind ingeruild voor regen en besloten we naar een winkel te gaan waar ze speciale stenen verkochten. Mijn mama had hier immers een mooie prijs gewonnen. Een gekke maar vriendelijke dame stond ons te woord en bood haar hulp aan. Ze behandelde de stenen alsof ze goud in handen had en liet ons geen seconde uit het oog. Elke beweging die we maakten, werd nauwlettend geregistreerd. Uiteindelijk, na veel zoeken en discussiëren (ik bespaar u de details) gingen we met 2 leuke (gratis !)  armbandjes naar huis.

Maar niet voor we gegeten hadden en Brugge nog meer hadden bewonderd. Uiteindelijk besloten we te lunchen in de Mangerie. De gastvrouw was vriendelijk maar verwees ons toch door naar de kapstokken. “Daar kan u u jassen ophangen”, zei ze kordaat maar op een vriendelijke toon. Uiteindelijk kwam haar man (tevens de chef kok) onze jassen in ontvangst nemen. We aten een heerlijk stukje bloedworst in combinatie met coquilles en winterse groenten.  Als hoofdgerecht aten we een tajine die me eerlijk gezegd niet aansprak. Te veel kruiden, dezelfde winterse groenten en te weinig vlees. Maar we leefden op hoop. Als dessert een heerlijke chocolade moelleux en pina colada ijs. Combinatie was niet zo erg geslaagd (smaken verschillen) en de moelleux was in 1 hap op. Nochtans hadden we één grote soeplepel gekregen dus mijn verwachtingen waren zeer erg hoog. Nee we waren niet gulzig, hij was maar zo groot als een erwt. Echt zeeeeer jammer.

Na onze maaltijd was het nog steeds niet gestopt met regenen en we besloten dan maar onmiddellijk naar de cellowinkel te gaan. Het was vrij snel duidelijk, hier zou ik geen cello vinden. De man gaf deskundig en op een vriendelijke manier uitleg, maar de cello’s spraken mij niet aan. “Ik denk dat mevrouw op zoek is naar een cello die niet bestaat”, zei hij. Ofwel moet je dieper in je portemonnee tasten. Een beetje teleurgesteld gingen we richting onze volgende stop. Vero Café. Echt welkom voelde we ons niet. Lag het gewoon aan ons of zijn Bruggelingen afstandelijk? We besloten te blijven zitten want buiten was het nog steeds hevig aan het regenen. We bestelden koffie (soit, ik ging voor een chocolademelkje) en taart. Mijn mama ging voor de clafoutis, ik na heel de zaak in rep en roer gezet te hebben, voor de witte chocoladetaart. En maar gelukkig ook want mijn stuk was 3 maal zo groot (ze werd zo aangeprezen dat ik vermoedde dat ze dringend op moest) en overheerlijk. Alleen al voor de taart zou ik terug naar Brugge gaan ! Een echte aanrader. Mocht u hier volgende keer  zitten, vergeet dan niet een stukje voor mij te nemen. Zeer erg lekker voor nog geen 3 EUR.

091_bw_sm

044_bw_sm 076_bw_sm

We trokken nog naar de grote markt, die overigens erg prachtig is en me enorm doet herinneren aan Maastricht. We liepen door de winkelstraat en wouden onze avond, op aanraden van jullie, afsluiten in’t Zwart Huis. De deuren gingen net open als we arriveerden (eigenlijk moesten ze toen al een half uur open zijn geweest). Enkel drinken was aan de toog zei een norse ober. We waren nog niet goed uitgepakt of we besloten te vertrekken. Hier wil ik mijn avond niet eindigen. Met een compleet doorweekt stadsplan arriveerde we uitendelijk bij l’Estaminet. We konden ons nog net naast een koppel murmelen en dronken enkele framboises op jullie gezondheid.

Na enkele uren (kuch kuch) besloten we dat we er genoeg van hadden en repten ons naar het station wat aardig nog een stukje lopen was. Toch zeker in de donkerte, regen en feit dat ik mijn plan amper nog kon lezen. Ik liet een (zeer) knappe (en vriendelijke) jongen op zijn fiets (met hoofdtelefoon) stoppen om ons de weg naar het station te bevestigen. We arriveerden net 1 minuut te laat voor onze eerstvolgende trein. Geen erg. Zo konden we nog een half uur de typische Bruggelingen gadeslaan.

We keerden moe huiswaarts. 2 armbanden, een lekkere bloedworst, een overheerlijke witte chocoladetaart en een paar lekkere framboises.

Wat moet een mens nog meer hebben? Bedankt iedereen voor de tips maar de volgende keer wil ik een rondleiding met bijhorend stukje taart ;-)

010_bw_sm

019_bw_sm

050_bw_sm

071_bw_sm

De reünie

Het moet intussen meer als 10 jaar geleden zijn, maar ik herinner het mij nog alsof het gisteren was. Onnozel was het, als ik er nu terug aan denk. Maar ik was nog jong, naïef en geloofde nog in mirakels.

We werden ingeschakeld als gratis werkvolk. Ik twijfelde, maar ik schreef mij uiteindelijk in. Het was die foto, die jongen met lang haar waar ik elke keer voorbij kwam voor we naar de chemieles gingen, die me over de streep had getrokken. Fuck, wat was hij lekker. En wat zou daar na – uitgerekend – 5 jaar later van geworden zijn. Mijn fantasie sloeg op hol. Ik kon een tijd zelfs niet meer helder denken en telde de uren af naar het moment suprême. Hij zou toch wel komen, vroeg ik mij wel eens af. Naar de klasreünie.

Uiteindelijk was het moment aangebroken. Ik kleedde mij zoals werd gevraagd. Wit hemdje en een strakke zwart gekleede broek. Ik wou niets aan het toeval overlaten. Ik kende zijn naam, leeftijd en wist hoe knap hij zou zijn. Ik moest opvallen. In de goede zin weliswaar.

Zenuwachtig begaf ik mij naar de receptie. Ik weet niet meer wat ik daar allemaal uitspookte, maar glazen braken er gelukkig net niet. Terwijl ik druk bezig was met bestellingen op te nemen, kwam hij binnen. Nog knapper dan ik ooit gedacht kon hebben. Hij gunde mij geen blik, zoals ik wel verwacht maar niet gehoopt gehad.

Ik liep geregeld rondom hem, tot hij ineens mij riep. Nu gaat het gebeuren, dacht ik bij mezelf. Hij gaat mij hier en plein public kussen. De jongen van mijn dromen. De hunk van de foto. Ik droomde helemaal weg. Hij onderbrak mijn gedachten met de simpele woorden. “Ga eens een pintje halen”. Nee de woorden lief, mooi, creatief,… kwamen niet in zijn woordenboek voor. Stomverbaasd ging ik achter zijn perfect pintje. Mijn droomjongen. Een ongelikte beer. Geen manieren en nu ik beter kijk: hij is helemaal niet zo knap. En zijn dat hier geen grijze haren? Ik werkte mijn shift af en droop af. Ik keek niet meer om en skipte voortaan alle chemielessen.

En klasreünies, daar zien ze mij ook nooit meer.

Brugge

Binnen enkele dagen vertoef ik mij in Brugge. Iemand enkele suggesties wat ik, buiten het bezoek aan de plaatselijke cellowinkel, nog kan doen? Een plaats waar lekker gegeten kan worden? Iets dat ik zeker moet bezoeken?

Deze post vernietigt zichzelf als ik genoeg suggesties binnen heb :-)

Alvast bedankt.

Beste wensen voor 2016 !

De laatste 4 weken van 2015 waren voor mij vreselijk. Maar kijk, we hebben het overleefd en we kijken nu alleen nog maar voorruit.

Kerstmis en eindjaar/nieuwjaar werden goed gevierd. Ontzettend lekker gegeten en heel veel cadeau’tjes gekregen.

Hieronder kan je een glimp werpen op een deel van de cadeaus:

Ik kocht voor mezelf een nieuwe draak:

Draak 2

Draak

En een ring:

Ring

Ik kreeg van Coca Cola mezelf in een 3D print. Zo erg cool ! [mijn bril moest wel uit, maar ik ben nog steeds herkenbaar, toch?]

3D

3D 2

Om mijn creatief brein te stimuleren kreeg ik ook nog deze kleurplaten en puzzel (van Victoria Francés):

Kleuren

Puzzel

Van mijn mama kreeg ik o.a deze zelfgemaakte “sjoks”. Ze zitten niet alleen erg goed maar ze zijn ook lekker warm !

Sjok

Mijn broer bezorgde mij een originele haarspeld uit Iran:

Haarspeld

Om mijn spirituele rust te vinden, kreeg ik een yoga mat:

Yoga

Langs deze weg wens ik jullie een gezond, gezellig, muzikaal en liefdevol jaar 2016 toe.

Open brief aan de treinconductrice

Deze brief is speciaal gericht aan de treinconductrice van trein 1666 op vrijdagavond. U vroeg zich namelijk af waarom de mensen zo snel voor de deuren gingen staan. Ik had het u graag direct zelf gezegd, maar ik kookte op dat moment van woede. En laat dat net geen goed moment zijn om mensen aan te spreken. Of krijgen jullie nog niet genoeg met agressie op de trein te maken? Hebben jullie daar onlangs niet eens voor liggen staken? Soit.

Ondertussen kan ik mij een ervaren treingebruiker noemen. Zes jaar is lang, maar vliegt – in tegenstelling tot sommige treinen – ook razendsnel voorbij. U hoort mij voorlopig niet klagen. Dat klopt. In het algemeen ben ik een tevreden reiziger. Ik heb mijn vaste treinvriendjes waar ik veel aan heb. ‘s morgens doen ze mij eventjes mijn zorgen verdwijnen. Ik denk niet aan het werk noch aan mijn andere problemen. Ik kan zorgeloos over films, fotografie, mijn blog, muziek,… praten terwijl de rest van de wereld zich nog eens omdraait in zijn warm bed. Ook ‘s avonds amuseer ik mij best door te bladeren in reclameblaadjes en/of onnutig leesvoer, mensen te observeren (en gesprekken af te luisteren) en af en toe zelf eens een gesprekje te voeren.

Maar na zes jaar heb ik ook al heel veel meegemaakt. Ik kan ondertussen een boek schrijven. Bomen die de cabine van de locomotief doorboren (en waardoor ik pas tegen middernacht thuis arriveerde), treinen die hun halte miste (ah nee dat was mijn eigen schuld toen ik in slaap was gevallen), locomotiefs die het ineens begaven (en waardoor we moesten wachten op een andere locomotief, die uiteindelijk niet kwam en we met bussen naar huis werden gebracht, maar natuurlijk waar niet iedereen op kon en er andere bussen na een uur kwamen….), treinen die afgeschaft worden of omgeleid langs heinde en ver. Die onvoorziene gebeurtenissen hebben mij al heel veel stress bezorgd. Etentjes die afgezegd moesten worden of plannen die helemaal omgegooid moesten worden. En toch blijven we kalm en blijven we reizen met de trein. Omdat het allemaal zo slecht nog niet is.

Misschien moet u zich eens in de plaats van de reiziger verplaatsen. De meeste mensen zijn, in tegenstelling tot u, wel graag vroeg thuis. Om de minuten of uren te compenseren dat we kwijt hebben gespeeld door omstandigheden bij de NMBS. En daarom gaan we vroeg bij de deur staan. We willen er graag snel uit. Om als eerste in die auto te zitten en de file (u moet eens uw trein verlaten om dat te zien) voor te zijn. Of omdat we, in mijn geval, een bus moeten halen die – in tegenstelling tot de NMBS – wel op tijd vertrekt. En soms zelfs vroeger dan aangegeven.

Dat en alleen dat is dé reden, mevrouw de conductrice.
Met vriendelijke groeten.

Alimonia.