Spellenbeurs

Het vuur is sinds enkele maanden terug aangewakkerd. Ik zit terug in een spellenclub ! [ah ja want ik ben er jaren geleden uit gestapt]. Nu ik er terug bij ben, besef ik dat ik ze gemist heb. Die heerlijke avonden. Spelletjes die zogezegd maar een uurtje zullen duren en waar ja na 4 uur nog geen eind aan ziet komen. Spelletjes waar je zogezegd ne ‘goeie’ bent, iedereen u vertrouwt en je op het einde van het spel genadeloos toeslaat.

Na de spelletjesavonden, besloten we nog een trapje over te gaan. Op de meest winderige dag van het jaar bolden we richting de spellenbeurs in Antwerpen. Lichtjes gevaarlijk op de autostrade, maar uiteindelijk geraakten we zonder kleerscheuren in de Waagnatie Expo.

Volledig onvoorbereid geraakten we toch vrij snel aan een korting voor het inkomkaartje. Ik geef het maar mee. Eens je binnen bent, zie je een grote zaal met 100’den tafels en stoelen. Hier en daar zaten al mensen te spelen. We besloten er ook maar direct in te vliegen en kozen een tafel uit. Vrij snel kwam er iemand (de mannekes met het groene T-shirt) ons wat uitleg geven. En hup we waren vertrokken. We hopten van de ene naar de andere tafel en maakten zo kennis met verschillende spellen.

spellenbeurs

Doordat we impulsief hadden beslist om naar de spellenbeurs te crossen, had ik er mij op voorhand niet echt een beeld van kunnen vormen. Maar ik had verwacht dat je overal zou moeten wachten en vechten om een plaatsje te kunnen bemachtigen. Maar dat was niet het geval. Ondertussen hadden we de tombola opgemerkt. Maar heel jammer, alle prijzen waren al uitgedeeld. Dan maar meedoen aan een wedstrijd? Laten we zeggen dat meedoen belangrijk is dan winnen. Helaas dus !

Na uren spelplezier kregen we een hongertje. We zagen hotdogs, taart, broodjes,… en begaven ons naar de bonnenstand. Een groep jongeren sprak ons aan. Of we bonnetjes wouden overkopen. We kregen meer dan 70% korting ! Dat leek verdacht, maar we waagden er ons toch aan. Met een bang hartje begaven we ons naar de eetstand. “Zijn deze geldig?”, vroegen we voorzichtig. En ja hoor ! Voor 5 EUR aten we samen 2 hotdogs en twee stukken taart. En of dat smaakten. Zo freaking goedkoop.

spellenbeurs-3spellenbeurs-2

Tegen het einde van de dag liepen we nog voorbij de tweedehandsspellen. Uiteindelijk kochten we geen enkel spel. Ik ben geen kenner en ik speel thuis amper spellen.

Tegen 17u liep de zaal leeg en vertrokken we naar huis. Ik had mijn zondag niet beter hebben kunnen vullen. Een aanrader als het mij vraagt. Tot volgend jaar?

Boekenbeurs

Van de lifestylebeurs naar de boekenbeurs. Het is een kleine stap. En aangezien ik ook aan gratis inkomtickets was geraakt (nee de beurs is niet interessant als je 9 à 10 EUR moet neertellen), twijfelde ik niet langer. Ik was er trouwens ook nog nooit geweest. Het ideale moment. En dat werd 11 november. Hoewel overal te lezen stond dat je deze dag best kon vermijden, gingen wij toch op de drukste dag van de beurs. Heel enthousiast was ik op voorhand niet, want om eerlijk te zijn: ik lees geen enkele boek. Ik heb het geduld niet voor het lezen van een boek of strip. Of het moet een zeer spannend boek zijn (tip: in de hel van Guantánamo). Na 5 bladzijden ben ik meestal al weer vergeten wat er op de eerste pagina gebeurde. Dus wat zou ik in godsnaam op de boekenbeurs gaan doen?

Zonder verwachtingen trok ik naar de boekenbeurs. Tegen de middag arriveerden we er en geraakten we vlotjes binnen (echt waar!). En daar begon het avontuur. De zaaltjes krioelden van het volk. Het was druk en ik begon me al lichtjes te ergeren. We keken wat rond, bladerden wat in boeken en spotten hier en daar een bekende BV. Het viel me op, ze zagen er allemaal een stuk beter uit dan op TV. Zou ik er in het echt ook beter uitzien dan online? Soit. Ik had welgeteld één doel die dag. Ik zou een medeblogger (die trouwens zijn eerste boek uit heeft) zoeken. Aangezien die pas arriveerde tegen 15 u moest ik de uurtjes een beetje vullen. Ik verschoot er zelf van, maar de tijd vloog. Hier en daar deden we mee aan een wedstrijd en ik volgde een lezing mee over mindfullness.

En toen zagen we mensen rondlopen met een boekje met papiertjes in. Kortingsbonnen of in het goede geval zelfs gratis bonnen ! Dat konden we natuurlijk niet negeren en ik ging als een raket op zoek. De gratis dingen waren niet echt spectaculair, maar we maakten plezier om op zoek te gaan naar de standen. De tijd vloog en ik passeerde even bij mijn medeblogger. Ondertussen had de klok 15 u geslagen en stond ik bij één van de prijsuitreikingen. En ja hoor, ik won de dagprijs ! Lekker bier van Averbode met een bijhorend glas. Het moest mij weer overkomen, haha.

boekenbeurs-8
Ik en de bisschop van Gent

Om van al de drukte te ontsnappen, zochten we ons een leuke zitplek uit. We keken naar de mensen (en naar het plan). Miljaar, was er blijkbaar nog een vierde zaal. Hoe hadden we dat nu over het hoofd kunnen gezien hebben? We hadden nog een dik uurtje en waren net op tijd om nog de lekkere (gratis) wafels ter ere van Marc Sleen te proeven. Schijn bedriegt, want ze waren beter dan ze er uitzagen. En dus schoven we nog een keertje aan. Ondertussen liepen de zalen leeg. We waren nu al ondertussen 6 uur aan het rondwandelen bij de Boekenbeurs. En het strafst van al? We kochten geen enkel boek.

Ik heb vele auteurs zien zitten. Bijna allemaal onbekend voor mij. Soms stonden er mensen hun boek te laten signeren. “Wie zouden deze mensen zijn?” stelde ik mij vaak af. Bekend? Onbekend? En wie zijn die fans? Vrienden, familie of echt onbekenden? Soms stond er helemaal niemand bij de auteurs. Ik lachte dan eens vriendelijk omdat ik het zo zielig vond. En toen kwam dat vreemd gevoel bij mij boven. Waarom heb ik zoiets nog niet bereikt in mijn leven? Nee ik zal nooit zitten bij de boekenbeurs, maar op ander vlak? Hoe tof zou het niet zijn als er onbekenden langskomen voor een handtekening of babbeltje? Of een fotootje? Of zou het allemaal snel gaan vervelen?

Eén ding is zeker. Met mijn gratis inkomtickets heb ik mij enorm geamuseerd op de boekenbeurs op 11 november 2016 !

boekenbeurs-5

img_0341

Lifestylebeurs

Aangezien het weer vandaag toch niet om naar huis over te schrijven was, besloten mijn mama en ik naar een lifestylebeurs te gaan. Misschien kennen jullie het wel. Een kleine ruimte waar 30 à 40 standjes bij elkaar gepropt staan. Als je wilt, kan je hier op een wip buiten zijn, maar wij besloten onze tijd te nemen.
Bij de eerste stand werden we al netjes aangesproken. Een vriendelijke goedlachse kalme vrouw stelde haar producten voor. “Kennen jullie ze?”. In 9 van de 10 gevallen moesten we nee zeggen. Misschien lag het aan ons, maar ik ben toch niet helemaal zeker. We kregen altijd een uitleg. Of ze juist was, dat was een ander paar mouwen. Zo zei de vrouw dat de producten van België afkomstig waren. Terwijl ze verder haar uitleg deed, bekeek ik enkele potjes. Ik vroeg haar nogmaals: “van waar zijn ze?” Ineens was haar antwoord Nederland. Ah ja, dat staat inderdaad op de potjes. Nuja, we vergeven haar deze kleine fout. Prijzen stonden er niet bij. “Bedankt en tot ziens”, zeiden we.

Aan de tweede stand stond er een vrouw. Het woord marginaal durf ik niet in mijn mond nemen, maar ver zal het er toch niet van liggen. Zij was was levendiger. Ze liet ons vannalles zien, maar echt structuur in haar uitleg was er niet. Een product voor eenmalig te gebruiken, zou ons rond de 15 EUR kosten. Dat moet dan wel een wonderproduct zijn, dacht ik bij mezelf. Er lagen wat voor en na foto’s. Ik wees ernaar en ging verder. “Dat ben ik”, riep ze ineens luid. Ik ging terug naar haar stand en ze ging verder met haar verhaal. “Nu moet je weten dat ik al jaren last heb van psoriasis”, begon ze haar verhaal. En na jarenlang bij de dermatoloog te gaan en geen verbeteringen te hebben gehad (waarom blijf je dan al die jaren gaan, vroeg ik mij af?), probeerde ik dit product. “Direct gedaan”. Trots was ze wel. Ik keek haar aandachtiger aan. En toen had ze het door: “deze mensen geloven mij niet”. Nee want als ik een beetje beter keek, zag ik dat haar gezicht nog steeds niet 100% in orde was. “Ja maar ik kom net uit Turkije en mijn huid kan niet tegen de warmte en dit product ook niet”. Weg geloofwaardigheid. Weg stand. Dag mevrouw.

Bij de volgende standen konden we eventjes op adem komen. Zelfgemaakte juwelen (mooi, maar super duur) en kledij. En ineens kwamen we weer een gezondheidsstadje tegen. “Doe mee aan de wedstrijd. Voor centimeters te verliezen”. Nu moet je weten dat mijn moeder een plank is en dus vriendelijke bedankte. “Ik heb dat niet nodig”, antwoordde ze. “Ja ik zie het nu ook juist”, zei de vriendelijke maar mollige dame. Ik schat dat ze net geen 100 kilo woog. “Ik ga wel meedoen”, riep ik. Het leek me wel eens leuk iets actiefs te doen. “Bij Mirjam werkte het goed”, zei de vrouw opnieuw. “Mirjam verloor 11 centimeter door 1 keer te gebruiken”. Ik fronste mijn wenkbrauwen, maar zei niets. Ook deze vrouw had het door. Ik geloofde haar niet. “Ja maar ik heb het nog niet gebruikt”, zei ze. Zucht. Dat bedoel ik dus. Waarom iets aanprijzen, maar zelf nog nooit gebruikt hebben? Dat kan toch niet? Zouden daar nu echt mensen intrappen?

We liepen verder. Deze keer een stand met schoonmaakproducten. Mijn moeder toonde deze keer interesse (eh, da’s vermoeiend hoor zo doen alsof). De vrouw was nog maar pas begonnen en was enorm enthousiast over haar producten. Maar ook hier hoorde ik vreemde dingen. Zo’n 5 jaar geleden kocht ze zelf een potje. En kijk, het is nog niet op. En het was niet op omdat ze het vaak gebruikte, nee ze legde ons uit dat het nog niet op was omdat ze het amper gebruikte ! “Ja want als je niet goed weet hoe je het moet gebruiken, dan blijft dat in de kast staan”. Excuseer? Het is een schoonmaakproduct. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Soit. Ze ging verder met de technische uitleg. Je moest het potje zo vullen etc etc. Een beetje boring. Maar toen kwam het leuke gedeelte. We kregen direct 45 EUR als we een avondje organiseerde en kregen direct een wc-borstel als we op die avond voor meer dan 250 EUR zouden verkopen. En niet zomaar eentje, maar een speciale ! Mijn mama zei “en die kan je in de vaatwasser steken zeker?” Juist ja, riep de vrouw. Dus u kent ons toch? We lachten. Wetende dat deze vrouw ook de humor van mijn mama niet door had. Zucht.We bedankten vriendelijk en liepen door. Een andere keer misschien.

Bij één van de laatste standjes kwamen we de etherische oliën tegen. Een gratis scan vandaag. Dus dat deed ik dan maar. Na 3 minuten was het verdict. Ik kreeg 2 oliën te zien die bij mij zouden passen (allemaal via de pc). De vrouw verschoot. Deze olies had ze nog nooit gezien. En ook de man en vrouw errond niet. Ik was een speciaal geval, zo was duidelijk. Zelfs in het grote boek stond de uitleg niet. Dan maar internet. Raar maar waar klopte de uitleg wel. Een olie voor het leren loslaten en leren gelukkig zijn. Slik. “Klopt het?”, vroeg de vrouw. Ik knikte. De Hollandse vrouw lachte en gaf me een schouderklop. “Oei”, zei ze ineens. “Ik bedoel natuurlijk dat ik blij ben dat de test geslaagd is” (waarschijnlijk is dat in de andere gevallen niet) Ik kreeg nog wat uitleg mee en moest zeker niet via haar bestellen. Doe dat maar online, was haar reactie. Ook weer vreemd allemaal !

Ondertussen hadden we ons al aardig geamuseerd en werden we aangesproken door 2 vrouwen en een man. Een thee/koffie/choco die alle miserie zou verlossen. Hier begonnen ze direct de emotionele toer te gaan (soit, uiteindelijk bij alle gezondheidsstanden was dat van tel. Allemaal lieten ze wel vallen dat ze familie hadden met pijn/kanker/psoriasis…) De een had kanker gehad, de andere hernia en de andere één of andere onbekende ziekte. Maar door deze speciale drank, waren ze van alles verlost. Nuja, niet alles. De jongen had nog wel pijn, maar kon na al die jaren weer slapen. Ze waren laaiend enthousiast. Het werkte aanstekelijk. Proeven was wel niet gratis. Jammer. We werden wel uitgenodigd op een degustatie-avond mét powerpoint presentatie (wow!). Toen ik thuis kwam en nog steeds geprikkeld was door deze 3 begon ik direct op internet info te zoeken. En toen pas werd mijn namiddag interessant. Na 2 uur (!) internetten heb ik het opgegeven. Ongelooflijk. Er waren 2 kampen. De enthousiaste mensen (en tevens ook de ‘distributeurs’) en de non-believers. Blijkbaar zou heel het gedoe een soort piramidespel zijn. Veel te dure koffie en het speciaal thing dat erin zit, zou verwaarloosbaar zijn.

Goed en wel maar ondertussen had ik alles over het piramideprincipe gelezen. Interessant. Zo zouden de verkopers dure auto’s huren op degustatie-avondjes om te tonen hoe rijk je van het verkopen van deze spullen zou kunnen worden. Zouden deze 3 daar ook in geloven? Of zouden ze echt geloven in hun product? Zou het effectief werken?

Ik weet het niet, maar daarom ga ik binnenkort naar zo’n degustatie-avond. Ik ben immers zo curieus wat ze gaan zeggen/doen/… En zou ik dan stoute vragen durven stellen? Of speel ik het spelletje gewoon mee? Eén ding is zeker. Deze beurs was mijn zondagnamiddag waard.

Boedapest

Het is weer zover. Vakantie. En deze keer ga ik, rarara, naar Boedapest ! Het is ondertussen mijn derde keer. Ja ik heb mijn hart er een beetje verloren. Het is een beetje zoals thuiskomen vanaf het moment je in de baden kruipt.

Mochten er mensen zijn met tips (bezienswaardighden, eten,…) , aarzel dan zeker niet ze hieronder te plaatsen (of mij een mailtje te sturen).

Alle tips zijn welkom.

Muziektip 82

Goede muziek is zoals olie, het komt altijd boven drijven. En dat is wat er nu gebeurd is met Antti Martikainen. Het passeerde heel toevallig op mijn spotify en op één slag was ik verliefd. Niet op de man (hij komt een beetje streng over), maar op zijn muziek. Zelf kan hij (buiten een beetje getokkel op zijn gitaar) geen instrument bespelen maar wat kan hij toch schitterende muziek op zijn pc maken !