Staande ovatie

Ik moet het kwijt want ik ben het beu. Echt beu! Ik ben een geregelde bezoeker van theatervoorstellingen (zowel in het nederlands als frans), (dans)voorstellingen, films (alle genres!),… En sinds gisteren kan ik daar trots musical aan toevoegen. Ik kan dus wel al zeggen dat ik al wat gezien heb. We blijven niet in één hoek van België hiervoor. Nee, we rijden het ganse land rond. Van Oostende, Brussel, Leuven, Antwerpen tot de kleine cinemazaal in Beringen.

4 jaar geleden begon alles. En sindsdien heb ik zelfs een evolutie kunnen waarnemen. Theatermensen zijn speciale mensen. Maar naargelang de plaats in het land kunnen ze nog meer verschillen. Mensen in Antwerpen zijn het vreemdst. Ze kleden zich bizar. Ze praten uit de hoogte, want meestal kennen ze ook veel van theater. (of denken ze dat toch – het is niet omdat je een vreemd brilletje draagt dat je daarom intelligenter bent). Het publiek in Brussel is sympa. Ik hou van hun taaltje. Mensen in Oostende zijn normaal. Mensen in Limburg zijn het vriendelijkst. Clichés kunnen soms kloppen.

Maar het publiek interesseert me niet. Ik kom voor de voorstelling. Ik heb al veel gezien, maar de voorstelling die me het meest is bijgebleven is wel “Glow” in Oostende. Ik had voor de show geen verwachtingen opgebouwd. Dat is het beste, want meestal kunnen ze niet aan je verwachtingen voldoen (dat heb je met een levendige fantasie). Net hetzelfde als met films. Goede trailers zijn er in overvloed, maar meestal valt de film serieus dik tegen. De mens misleiden noem ik dat. Soit. De show was erg erg erg goed. Hij was vernieuwend. Ik had nog nooit zoiets gezien. Ik werd terplekke omvergeblazen. Ik was wild enthousiast! En voor de eerste keer verdienden deze “artiesten” een staande ovatie. Maar tegenwoordig, en dat is wat ik nu al een 3 minuten probeer te zeggen, staat IEDEREEN bij ELKE voorstelling RECHT. Ik krijg het er van. Serieus. Een staande ovatie wilt zeggen dat je het SUPER GEWELDIG vond! En dat is onmogelijk dat je dat bij elke voorstelling kunt zeggen.

Net hetzelfde als bij concerten. De artiesten weten op voorhand al welke BIS nummers ze gaan spelen. Kan het nog belachelijker? Vroeger was er een concert. Wanneer het publiek WILD enthousiast werd brachten de artiesten ONVOORBEREID (want zo herken je echte artiesten!) een cool vet gaaf vreemd nummer. Nu brengen ze bis nummers zonder dat ik daar voor vraag. Want soms vind ik het niet goed en dan wil ik niets meer horen!!

Ik heb al barslechte voorstellingen gezien. Eigenlijk om van te huilen. En dan NOG staan mensen recht. Waarom? Uit verplichting? Zijn ze familie van de acteur? Omdat ze pijn hebben in hun benen? Omdat ze zo rap mogelijk naar huis willen? Omdat ze anders niet zien met de persoon voor hen? Ik heb er geen idee van! Het boeit me ook niet. Blijf toch eens zitten als je de voorstelling niet goed vond!

En zo ook gisteren stonden ze weer recht. Overbodig! Mijn eerste musical: “the sound of music“. Hij was ok, eigenlijk slaapverwekkend, maar toch stonden de rijen voor mij recht. Sorry hoor! Ik bleef koppig zitten en als ik daardoor het einde niet goed kan zien kan me geen barst schelen, echt niet.

“Ik weiger om verplicht deel te nemen aan staande ovatie als de voorstelling op gene fuck trok.”

Ik moet zeggen dat het decor uitstekend tot zéér mooi was! Ik ben altijd nieuwsgierig wie de mensen zijn die zich hier maanden op toeleven. Ze krijgen nooit applaus. Maar van mij wel.

En ik sta nu recht voor hen. Een staande ovatie. Want het was schitterend!

Naast de evolutie in het publiek is er ook een evolutie in de voorstellingen. BLOOT. Dat is het. In elk, maar dan ook elk, stuk komt er BLOOT in voor. Vroeger was het nog leuk en spannend. Nu is het vulgair, degoutant en overbodig. Zo zat ik op een gegeven moment een kwartier – ik overdrijf niet – naar een blote man te kijken. Ja, volledig bloot. Hij was niet knap, verre van. En het strafst van al was dat het totaal OVERBODIG was. Maar de zaal zat vol. En dat is wat tegenwoordig telt zekers?

Een mens gaat niet meer naar een voorstelling omdat die goed is, nee. Een mens gaat naar het theater om “erbij” te horen en eens weg te zijn (en een blote man te zien *zucht*)

Ja, het is zielig. Maar ik blijf gaan naar de voorstellingen. Want het is en blijft leuk om mensen te observeren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s