Podium

Ik ben een echt prijsbeest. Ik kick op prijzen, medailles, complimenten… Zo heb ik ontzettend veel medailles van vroegere loopwedstrijden. Een periode waar ik nog sportief was. Nu loop ik enkel nog van mijn trein naar mijn bus en omgekeerd. En enkel als ik geen hakken aanheb, want anders is de kans vrij groot dat ik val. En met een gebroken been kan ik nu eenmaal helemaal niet meer lopen.

Ooit behaalde ik een top 3 plaats voor een dactylo wedstrijd. Ik was fier. Maar mijn ouders nog trotser. “Dat staat later mooi op je cv” vertelden zij mij toen. Ik had nog nooit de lettercombinatie “cv” gehoord en knikte maar. Ze straalden.

En zo bleef het maar doorgaan, met als kers op de taart een prijs voor mijn eindwerk. Ik was gelukkig. Fier. Trots. Dat geluk bleef echter maar even duren. Een half uur schat ik. En dan kwam de onzekerheid. Heb ik deze prijs wel verdiend gewonnen? Ooit in een ver verleden won ik namelijk een prijs met een tekening. Maar achteraf bleek dat ze zich vergist hadden en ik eigenlijk niet hoorde gewonnen te hebben. Maar een kind een prijs afpakken is zo goed als er zeker van zijn dat hij hier een trauma aan overhoudt. En dus lieten ze mij maar als winnaar staan.

Ik herinner mij nog goed alle momenten dat ik mijn prijs in ontvangst mocht nemen. Het is een gevoel dat je niet kunt omschrijven. Maar ik herinner mij nog meer het gevoel dat ik achteraf ervaarde. Dat duurde jammer genoeg langer dan de overwinningsroes. Een enorme teleurstelling. In jezelf. Want achter elke overwinning hangt er een verhaal aan vast. Aan elke medaille hangt er namelijk een keerzijde. Hoeveel heb ik niet verloren met mijn obsessie voor te winnen? Wat heb ik er eigenlijk mee verdiend? Wat ben je in godsnaam om als “winnaar” uit de bus te komen?

En dus kan ik nooit genieten van mijn prijzen. Nooit. Hetzelfde heb ik met complimenten. Ik lach, knik, bedank de mensen in sommige gevallen en draai uiteindelijk mijn hoofd weg. Zodat ze mijn tranen niet zouden kunnen zien. Want ik kan er nog steeds niet mee overweg. En dat is jammer want ik verlang zo naar een compliment. Sinds ik mij op de arbeidsmarkt bevind,  krijg ik geen ‘punten’ meer. Niemand geeft mij een prijs. Niemand feliciteert mij. En ik heb er zo’n nood aan. En daarom loop ik tegenwoordig rond met een medaille rond mijn nek.

Ik ben de winnaar. En tevens de verliezer van alle mooie zaken.

Advertenties

8 thoughts on “Podium

  1. Ik vind in ieder geval dat je een heel mooie blog, hebt Alimonia. En je drukt je gedachten op een prachtige manier uit! Dat zijn er al twee. En die zijn verdiend!

    En als je niet oppast, krijg je er nog 3!

    Waarom ben je eigenlijk depressief? Of beschouw je jezelf als depressief? Misschien moet ik daarvoor een andere post lezen?

  2. Daan. Dank je wel voor je reactie! Soms heb ik het wel nodig, deze complimenten over mijn blog 🙂 Het geeft me toch een beetje moed om elke keer weer verder te doen!

    Ik ben niet echt depressief. Gelukkig maar. Ik ben wel zeer negatief ingesteld. Pessimistisch. Om mij beter te begrijpen lees je best volgende posts:

    https://alimonia1.wordpress.com/2009/10/30/eigen-wereld/
    https://alimonia1.wordpress.com/2009/10/22/782/
    https://alimonia1.wordpress.com/2009/08/30/te-veel-liefde/
    https://alimonia1.wordpress.com/2009/08/22/de-kunt-van-het-leiijden/
    https://alimonia1.wordpress.com/2009/08/02/liefdesbrief-aan-mezelf/

  3. Oeps, depressief wat niet het woord dat ik wou gebruiken. Ik bedoelde inderdaad ‘pessimistisch’.

    Bedankt dat je deze links postte, ik heb ze allemaal gelezen. Nu begrijp ik je al iets beter.

    En nu vermoed ik ook dat er ergens, onder een laag van pessimisme of twee , een echte optimist schuilt. Ik ben er één, dus ik kan het weten. 🙂

  4. Daan, bedankt voor de gelinkte posts te lezen (én te reageren), dat doet me deugd.

    Mij echt begrijpen zal nooit iemand doen. Ik kan maar zelf moeilijk aan mezelf aan uit.

    Een optimist? Dat weet ik nog zo niet. Laten we zeggen een sarcast. Maar die ligt niet onder een hoop stof, die is gewoon duidelijk zichtbaar hehe :p

  5. Soms kunnen anderen mensen je beter begrijpen dan je jezelf begrijpt. Of ze kunnen je toch meer inzicht geven. Jammer genoeg kan ik dat nog niet, maar dat komt misschien nog.

    Maar dat van die optimist, dat blijf ik vermoeden. 🙂

  6. @Daan: Klopt. Maar ik ben geen optimist, verre van 🙂 Ze zeggen altijd tegen mij “zie jij nu nergens het goede er van in??”. Nee dus 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s