De slaaptrein

De NMBS heeft eindelijk begrepen wat ik wil én verdien: rust. En die rust vind ik tegenwoordig op de slaaptrein. En hoewel honderden andere pendelaars op mijn trein zitten, zit ik de laatste dagen alleen in mijn ‘slaapkamertje’. Er is nochtans plaats voor 6 mensen. Het is niet dat ik niet wil dat ze zich bij mij plaatsen, maar de andere pendelaars vinden mij gewoonweg niet. Ik heb het geluk dat de slaaptrein vertrekt op het perron waar ik opstap. Ik laat iedereen opstappen en kies dan zorgvuldig een ‘kamer’ uit. Ik sluit de deur en sluit de rolluik. Kwestie van me zo snel mogelijk op mijn gemak te voelen in de donkere kamer. Wanneer de trein vertrekt, leg ik mij neer en sluit ik mijn oogjes. De volgende stations stapt er niemand mijn ‘kamer’ binnen. Mensen vinden een “rolluik” vreemd. Bizar. Ze durven de kamer niet te betreden en om die reden zit ik een ganse treinrit helemaal alleen. Ongestoord.

Het is niet dat ik niemand binnenlaat, maar weinigen durven de deur te openen. Alsof ze de kamer “verdacht” vinden. Alsof ze een vrijend koppel zullen tegenkomen.

Nu. Langs deze weg wil ik mijn excuses aanbieden aan al die mensen die geen zitplaats vonden. In mijn kamer was er nog plaats.

Maar u moet mij wel eerst vinden.

En de deur durven te openen.

Advertenties

5 thoughts on “De slaaptrein

  1. Geen toegang

    in ‘t kleine kamertje, heel diep verborgen in je zelf
    daar komt niemand in
    er aankloppen heeft geen zin
    het is de best gesloten deur onder het hemelgewelf

    Lenjef

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s