Nietig

Ik voel me al een paar dagen neerslachtig. Ik heb het gevoel hier niet aanwezig te zijn. Als u zich in het station Brussel-Zuid eens op spitsuur op een bank neerzet en naar de mensen kijkt, begrijpt u ongeveer wat ik bedoel. Je ziet zo veel mensen. Kris kras door elkaar. Ze hollen naar de trein. Ze lopen asociaal rond. Met hun ipod in hun oren. Een dakloze man die om geld vraagt, wordt door iedereen genegeerd. De mensen haasten zich maar. Naar waar? Naar huis. Om vanaf daar we te crossen naar de fitness. De muziekschool. Het café. Of om gewoon thuis in slaap te vallen voor de TV.

Als ik de mensen observeer voel ik mij zo klein. Nieteloos. Ik voel me onzichtbaar. Niemand merkt je op. Niemand is met je bezig. Je zit daar maar. Te wachten. Te wachten op de trein. Te wachten op de dood.

Nothing more then a number – Model is een vriendin

Al een tijd vraag ik mij af wat ik hier in godsnaam doe. Leven? Het hoeft voor mij niet. Ik haal uit weinig dingen nog plezier. Het boeit mij allemaal niet meer. En alles wat ik zie, hoef ik niet en wil ik niet. Ik wil het niet!

Ik wil geen leven zoals jullie. Ik wil niet werken. Ik wil geen vriend. Ik wil niet opstaan. Ik wil niet slapen. Ik wil niet eten. Ik wil niet drinken.

Ik wil niets meer.

“If I go away
What would still remain of me”

Savatage – If i go away

Advertenties

5 thoughts on “Nietig

  1. sounds familiar, het zinloze van alles. zeker nu, de donkere dagen komen er aan en drukken op het gemoed, zonder dat we het beseffen.
    het enigste wat nog lijkt op te vallen is dat begrippen zoals we die leerden toen we klein waren: rechtvaardigheid, naastenliefde, medeleven, menselijke warmte….een verzinsel zijn….je zou het willen uitschreeuwen, gewoon om opgemerkt te worden door gelijk wie, en dat die je in je armen neemt en zachtjes zegt dat alles in orde zal komen, wat je zo graag zou willen geloven. want ergens heeft hij/zij gelijk, hoe uitzichtloos alles nu ook lijkt: it doesn’t rain all the time, het zal beteren, dat doet het altijd.
    ik weet ook de oplossing niet, weet ook niet het hoe of waarom of waarvoor, vrees enkel te begrijpen dat je op een belangrijk kruispunt staat van een beslissing die enkel jij kan nemen: professionele hulp zoeken of niet.
    ik wil zeker de pretentie niet hebben dat ik je kan helpen, kan je enkel begrijpen. als je nood hebt aan praten, je hebt mijn mailadres.
    één ding klopt echter niet: dat je onzichtbaar bent, niemand je opmerkt of met je bezig is, al is het ook mss maar hier, en zijn we maar met een paar die iedere dag weer uitkijken naar je posts, het betekent dat je mens bent, en waardevol.
    zoek ergens een beetje licht in de zwarte onweders, het is er, zeker weten, ook al moet je heel hard zoeken, je zal het vinden.
    hartverwarmende knuffel,
    welgemeend,
    johan

    1. mijn gemoedstoestand heeft weinig met de seizoenen te maken. In de zomer kan ik mij net evengoed zo voelen. Ik herken in wat je hier zegt.

      Ik bedank je voor deze post én je bijhorende mailtjes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s