Vreemd hoofd

Het was een treinrit zoals een andere, maar toch zal ik ze niet gauw meer vergeten. En dat allemaal dankzij één jongen. Rond 18.34 besloot ik, samen met nog 100 andere passagiers, een trein naar huis te nemen. Al vrij snel viel mijn oog op een jongen. Hij had namelijk een vreemde vorm van zijn hoofd. Ik probeerde subtiel hem te analyseren via het raam. Ik wou immers niet te fel de aandacht trekken. Met mijn één oog gesloten en het andere open keek ik vol bewondering naar hem. Ik lachte een beetje. Stiekem.

Want ikzelf heb al jaren een probleem met mijn “dik” hoofd. Maar deze jongen had een ‘misvormd’ hoofd. Hij leek een beetje op een alien. Op één of andere manier moet hij mij in de gaten hebben gekregen. Telkens ik naar hem keek, keek hij naar mij. Zijn ogen glinsterden elke keer een beetje meer.  Ik begon mij ongemakkelijk en nerveus te gedragen wat hem op één of andere reden hoop heeft moeten doen geven. “Miljaar” dacht ik bij mezelf. Straks denkt hij nog dat ik geïnteresseerd in hem ben. Nog voor ik het goed en wel besefte stond hij ineens voor mij. “Hallo”, zei hij op een rustige manier. “Alles goed?”. “Euhm ja hoor” antwoordde ik. “Is er een reden waarom u zo naar mij zit te staren?” vroeg hij mij. “Euhm”, zei ik terwijl ik waarschijnlijk rood aansloeg. “Ik kijk gewoon wat rond”, verzon ik. Er moet een ontzettend groot zwart kruis op mijn voorhoofd gestaan hebben want hij begon ineens heel hard te lachen.”Juist ja”, zei hij.

“Mag ik je mijn nummer geven?” vroeg hij. “Euhm, liever niet” zei ik zachtjes. “Het zit zo. Ik ben namelijk verliefd op iemand. Nuja. Niet echt verliefd, maar we zien elkaar geregeld. En als dat nog niet complex genoeg is ben ik al 2 jaar “echt” verliefd op iemand anders, maar daar durf ik nog niet eens naar kijken. Weet je wel.”. “Nee dus”, zei ik kort. “Ik zal je veel leed besparen. Geloof me maar”, zei ik. Hij knikte en bedankte mij.

“Geen probleem” zei hij. Ik was toch niet geïnteresseerd in u hoor. Sinds kort volg ik een cursus zelfvertrouwen en we hadden de opdracht gekregen om aan 10 mensen je telefoonnummer te geven. En aangezien u naar mij zat te staren, dacht ik….

Ik knikte gegeneerd en kon nog maar de helft verstaan wat hij zei.

“Geen probleem” zei ik hem nog terwijl zijn schaduw in het niets verdween.

Sinds vandaag kijk ik nooit nog naar mensen met een vreemd of dik hoofd. Belooft u hetzelfde te doen?

Advertisements

22 thoughts on “Vreemd hoofd

  1. Haha, zalig!
    Treinverhalen toch… Ik leerde ’n goeie vriend kennen op de trein, waar ik verliefd op werd, wat minder leuk is. Maar ie is ’n goeie vriend nu!

    1. Omdat we sinds kleins af aan al leren om “niet te praten met vreemden”.

      Ik wou dat ik het ook kon. Het zou het leven véél plezanter én interessanter maken. En eerlijk gezegd, wat kan je verkeerd doen met iemand aan te spreken? Of denk jij soms: “euh wat doet die nu?”. Ik niet. Ik wou dat ik op dat vlak wat meer ‘zelfvertrouwen’ had. Dan was ik nu niet in de situatie waar ik al 2 jaar iemand wil aanspreken, maar niet durf en maar wacht tot hij begint (wat dus nooit zal gebeuren). En dus blijven we ons maar ellendig voelen al zou een simpele ‘hallo’ veel kunnen oplossen.

      Maar ja !

      1. weet niet, ik stam nog uit een tijd dat we wel nog mochten praten met vreemden, ik bedoel, dat werd ons niet nadrukkelijk verboden.
        ik denk dat het zoals je zegt vooral met zelfvertrouwen te maken heeft, een tekort aan zelfvertrouwen die verlegenheid meebrengt, die dan uitgelegd of aanzien word als arrogantie en/of pretentie, en de cirkel is compleet.

        1. Het hangt er natuurlijk wel van af wie je opvoedt. Maar in de tijden van Dutroux deed je best :
          a) niet de deuren voor vreemden open
          b) praatte je niet met vreemden en
          c) nam je zekers niet aan van vreemden

          Voila ! Dat is exact wat ze van mij denken….

          1. ha, maar ik ben even oud als dutroux!

            en je denkt dat ze dat van je denken, denk ik (kan je nog volgen?) ik heb er ooit iets willen aan doen, gewoon spontaan naar iemand toegaan en een goeiendag zeggen, gruwelijk hoe geforceerd dat overkwam, en ik wist niet wat te zeggen.

            1. Als je u erop focust, mislukt dat spontaan zijn. Gewoon “hallo” zeggen zonder nadenken…. Maar ik moet niet veel zeggen. Wij kunnen intern chatten met elkaar…en zelfs dan durf ik niemand aanspreken 😦

              1. Mensen, mensen! Gewoon doen is toch de oplossing, hé. 🙂

                Klein beginnen. Lachen naar één persoon per dag. Dan vijf, dan tien. Hallo zeggen in het voorbijgaan. Goeiedag zeggen tegen iemand die stiltaat.

                In het begint komt dat geforceerd over, maar is dat erg? Je bent aan het oefenen. 🙂 Na voorloop van tijd wordt het vanzelf makkelijker.

                Daarna kun je gesprekjes aanknopen, telefoonnumers vragen of geven, knuffels geven aan mensen die je niet kent, enz…

                Je kunt het vergelijken met je sociale spieren trainen door te gewichtheffen. Eerst de kleine gewichten, daarna kan je de grote aan.

                1. Voila, das een mooie snelle sociale vaardigheidstraining! Ik spreek wel iedereen aan, is ook niet steeds zo positief… Heb ‘k vandaag nog willen merken!
                  ‘k Zei aan iemand: “Hé, volgende keer starten we op tijd te blokken hé…”, waarop ze boos keek: “Och jong, ik studeer al megaveel, wrijf het er nog wat in”… Ai! Examenstress? 🙂

                2. Je hebt dagen dat je die energie hebt en dan denk je: “vandaag ga ik het proberen”. En eerlijk gezegd er is niets aan om iemand aan te spreken…. maar die dagen zijn jammergenoeg in de minderheid.

                  En als je onzeker bent, neemt dat snel de bovenhand. Ook al wil je wel zo graag….

                    1. @Daan,wanneer geef je je workshop? Want velen lopen rond met angst om een gesprek aan te gaan.

                      En je kan zeggen:’wat is het ergste dat kan verkeerd gaan.’ Realistisch gezien…niet veel maar toch is het voor velen (mezelf incluis) een groot probleem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s