Obsessie versus verliefdheid

Geloof me vrij als ik zeg dat een obsessie voor iemand te hebben veel erger is dan er gewoon verliefd op te zijn. En ik kan het weten want ik spreek uit ervaring. Ik ben al welgeteld 2 jaar geobsedeerd door iemand van op het werk. Sinds ik er werk, vielen mijn ogen op hem. Hij was knap. Ontzettend knap. En hij trok mij aan. Eenmaal hij in mijn ogen had gekeken, was ik verkocht. Ik was verliefd. Of dat dacht ik toch.

Weken tot maanden heb ik over hem geblogd. Mijn lichaam ademde alleen hem dat ik soms vergat te eten. Maar op een gegeven moment sloeg de ‘gezonde’ verliefdheid over in ‘overdreven’ verliefdheid. Ik werd geobsedeerd. Ik noteerde wanneer hij pauzes nam en probeerde de mijne hier op in te stellen. Ik zocht zijn eindwerk op internet, zijn telefoonnummer, zijn geboortedatum,… Toen hij mij uiteindelijk ooit achtervolgde (of waar ik nog steeds vast van overtuigd ben) en op mijn vaste bank zat, sloegen mijn stoppen door. Ik was kwaad. Boos. Gefrustreerd. Hij, de jongen waar ik bezeten door was, kwam in mijn leefwereld binnen. Vanaf dat moment brak ik.

En hoe meer ik hem zie, hoe gefrustreerder ik mij begin te gedragen. Ik word nerveus, agressief en onsympathiek. Ik die er dan ook alles aan om hem te ontlopen. Mijn pauzes probeer ik anders in te stellen. Op het werk doe ik er alles aan om niet op zijn verdiep te moeten komen. En mocht ik er ooit moeten zijn, dan zal ik zijn gang negeren. En in het ergste geval vraag ik aan een collega om naar zijn verdiep te gaan.

Sinds een paar maanden durf ik eindelijk ook “zijn” bus te nemen. Ik heb het nooit gedurfd. Bang dat hij daar aan de bushalte zou staan. Maar sinds kort neem ik dus zijn bus. Aan de bushalte wachten is een hele belevenis op zich. Tot de bus niet daar is, heb ik geen zekerheid dat hij er niet zal opzitten. En elke keer opnieuw lijkt het wel of ik een marathan heb uitgelopen als ik mij op de bus bevind. En soms staat hij daar. En dan laat ik de bus voorbijrijden. “Ik neem de volgende wel”, denk ik dan. Met als risico dat ik mijn trein mis. Maar het zij zo.

Mijn obsessie gaat soms wel ver. Overal meen ik hem te herkennen en elke keer opnieuw stroomt er een ontzettend warme gloed van boosheid door mijn aderen. Want ik wil hem niet zien. Hij maakt mij ongelukkig….

Dus zoals ik al zei. Een obsessie is véél erger dan verliefdheid omdat het enkel en alleen maar miserie met zich meebrengt. Je bent nooit blij als je de persoon ziet. Hij maakt je niet gelukkig. Nee. Hij maakt je boos. Gefrustreerd en agressief.

En ik kan er niets aan doen.

En het ergst van al, he has no clue.

Want ik hou van hem. Maar dan op een zeer ziekelijke manier.

Advertenties

17 thoughts on “Obsessie versus verliefdheid

      1. als je hem trotseert zal je het weten, in plaats van je iets te moeten inbeelden nee? kan je hem niet over iets van het werk aanspreken? hem een nietje vragen of zoiets? weet ik veel? maar gewoon hem aanspreken over iets onbenulligs dat het ijs gebroken is….of dikker vriest.

  1. Hahaha. Ik herken het wel een klein beetje. Ik heb er zelf ook een blog over geschreven alleen natuurlijk niet met alle details (www.JanesLaw.nl is mijn website) voor als je interesse hebt. Maar leuke blog! Heb je hem überhaupt wel eens gesproken? Ik ga even verder lezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s