Het ongeval

Het was op een gewone woensdagvoormiddag dat ik een verdacht sms’je van een ex-collega ontving. “Ik heb iets ergs meegemaakt, maar ik vertel u later wel meer”. Ik probeerde mij kalm te houden en verder te werken, maar zijn sms’je spookte een ganse voormiddag door mijn hoofd. “Wat zou er toch aan de hand zijn?” vroeg ik mij af. Langs de ene kant probeerde ik mij gerust te stellen met het feit dat we ’s middags hadden afgesproken en het snel zou weten. Maar langs de andere kant was ik bang dat onze tête a tête niet zou doorgaan door één of andere reden die nog onbekend was.

Uiteindelijk werd het middag en kreeg ik telefoon van de receptioniste. “Uw afspraak is hier”, mevrouw. “Ok. Ik kom hem halen” zei ik kort maar beleefd. Nog voor ik het goed en wel besefte, zag ik hem zitten. In al die jaren dat ik hem ken, had ik hem nog nooit zo toegetakeld gezien. Op zijn neus bevond er zich een grote pleister en rond zijn ogen waren er nog sporen van bloed te bespeuren. “Alles OK?” vroeg ik terwijl ik het antwoord eigenlijk van zijn gezicht kon aflezen. “Ik heb een klein ongeval gehad deze morgen” probeerde hij mij uit te leggen. Het leek wel of ik mij in één of andere vreemde roes bevond, maar ineens begon ik te lachen. “‘Serieus?” vroeg ik hem. “Ja serieus” vertrouwde hij mij toe. “Wat is er gebeurd?” vroeg ik mij af. “Ze hebben mij omver gereden met mijn fiets. Op weg naar het werk”, zuchtte hij.

Ik probeerde mij in te houden, maar om één of andere reden kon ik niet anders reageren dan hevig te lachen. “Kom we gaan iets eten” zei ik hem. Hij volgde mij, maar niet zo vlot als de vorige keren. “Niet zo snel Alimonia”, fluisterde hij mij toe. “Mijn been doet zo’n pijn”. Ik keek om en zag hem manken. Ik probeerde mij serieus te gedragen, maar ik kon enkel en alleen maar lachen. “Is het waar?” vroeg ik hem al lachend een tweede keer. “Ja”, zei hij.

In de verte zag ik de receptioniste vreemd opkijken. Ik negeerde haar en stapte gewoon verder. Na een paar tellen stopte ik en bekeek hem nog een keer. “Is het echt waar?” vroeg ik nog een keer. Een kleine glimlach verscheen op zijn gelaat. “Nee” zei hij terwijl hij een papieren zakdoekje bovenhaalde en zijn pleister van zijn neus trok. “Veeg het bloed maar weg” zei hij terwijl hij naar mij knipoogde.

“Waarom doe je dat toch allemaal?” vroeg ik hem. “Om je te zien lachen natuurlijk. Je bent zo mooi als je lacht en het was al zo lang geleden dat ik je nog happy had gezien”. Ik knikte en begreep hem. “Laten we nu maar gaan eten” zei ik.

De volgende morgen sprak de receptioniste mij aan. “Hoe is het met hem?” vroeg ze bezorgd. “Wie?” vroeg ik verbaasd. “Awel die man waar je gisteren mee had afgesproken.” Ah, zei ik lachend. “Het gaat beter met hem. Maak je maar geen zorgen” zei ik haar. Die man heeft nooit geluk in zijn leven. Hij was enkele maanden geleden bijna zijn job kwijt, is pas hersteld van een depressie en nu maakt hij dit mee. Maar alles gaat goed. Er scheelt enkel wat met zijn hersenen. Maar dat komt misschien nog wel in orde.

Heel misschien, zei ik al lachend terwijl ik mij omdraaide.

Heel misschien.

Maar ik vrees er toch voor.

Advertenties

3 thoughts on “Het ongeval

  1. Very very very good story Alimonia ;-)))) It’s a realy pleasure to read you. Waouwww… I hope to live till I will be 99 years old in order to read your stories, but I think I won’t (question of personal habits …). Famous, ALIMONIA is Famouzzzzzzzzz, is’nt it ???? ;-))))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s