Anoniem

Zoveel maanden terug deed ik het. Ik had er al over geblogd, maar vond tot op heden niet de juiste woorden. Ik stuurde hem, de mysterieuze jongen van op het werk, voor de derde maal een teken van mijn liefde voor hem. Het was rond kerstmis dat ik hem anoniem een kerstkaart stuurde. “Prettige feestdagen” had ik hem via de interne post op het werk laten bezorgen.

Ik kreeg niets terug. Dat ben ik ondertussen al gewend van hem. Het is ook logisch. Tot nu toe heeft hij niet door dat ik het ben. Ofwel wilt hij niet beseffen dat ik het ben. Ofwel wilt hij niets met mij te maken hebben. Ofwel weet hij gewoon niet hoe hij moet reageren. Uiteindelijk is het iets dat ik volledig in eigen handen heb. En dat is nu juist het leuke ervan. Hij kan niet reageren want hij weet niet met zekerheid dat ik het ben. En hij is veel te verlegen om iets te proberen. En dus heb ik de situatie volledig onder controle.

Zoveel maand ervoor had ik hem ook al een mini-envelop gestuurd. Een zelfgemaakte envelop van 2 op 3 cm. De perfecte grootte om er een klein briefje met een zelfverzonnen quote in te stoppen. Om mij niet verdacht te maken, had ik de mini-envelop in een grote franstalige envelop gestoken. Zo zou hij zeker niet denken dat het van een Nederlandstalige (ik dus) persoon zou komen.

Mijn derde poging (en ook eerste) was het versturen van een madeliefje (in een envelop weliswaar). Toen hij de envelop ontving, was ik in opleiding (en was het bloempje verwelkt). Ik had een alibi en hij zou mij dus zeker niet verdenken.

En nu zijn we 2 jaar verder en nog steeds sta ik geen stap dichter bij hem. Integendeel. Sinds we aan elkaar zijn voorgesteld zijn geweest, doen we alsof we elkaar nog nooit gezien hebben. “Werk jij bij dezelfde werkgever als ik? Serieus?”.

Tot op vandaag blijf ik mij afvragen wat hij van mijn “daden” vindt. Vindt hij het lief? Zoekt hij al maanden achter de verzender? Laat het hem koud?

En zo heb ik mijn bezigheid gevonden. Mezelf kwellen. Geestelijk tot  op  het allerhoogste niveau. Want ik kan u verzekeren dat mijn lichaam schreeuwt om zich bekend te willen maken.

Ik zou het zo graag gewoon aan hem willen zeggen, maar mijn geest houdt mij tegen.

Advertenties

5 thoughts on “Anoniem

  1. Naar je gevoel luisteren is natuurlijk te simpel ……
    De blogs over de onzekerheden blijven wel heel goed.
    Maar of dat voor jou iets makkelijk maakt, dat betwijfel ik.
    Bemoedigende groet

  2. Alimonia,

    Al eens aan gedacht om je uiterlijke te veranderen ?

    voorbeeld : knip je haar heeeeeel kort, verf het blond ( wit), vreet je rond en dik… draag kleren uit de kringloop winkel, zeg dat je niet van reizen houd, wie weet valt hij op dit soort meisjes?

    Zo kan je hem mischien krijgen, als je maar gelukkig wordt !!! 😉

    groetjes,
    Daniel

  3. Ik ontving zo ook een Nieuwjaarskaartje… van iemand die me ooit dierbaar was.
    Het zei me ook niets, ik deed de envelop niet eens open (kon haar handschrift herkennen), scheurde die en gooide deze onmiddellijk in de vuilbak.
    Zelf ben ik niet zo ingenomen op dergelijke kaartjes…

    Vreemd dat je het anoniem doet…. hoe kan hij je traceren?
    Ofwel doet hij geen moeite, kan ook…

    Of ja, zoals iemand het zei:
    Kleed je super asociaal… zowaar Punk met een toets gothic.
    Verf je haren in het paars.
    Draag super hoge moonboots.
    Snauw in het rond…
    Enfin… wees je zelf zou ik zeggen en laat die controle varen.

  4. Hoi Alimonia,

    ik vindt je blog erg leuk om te lezen en sommige dingen zijn herkenbaar voor mij!
    Na het lezen van deze heb ik een vraag; kun je niet proberen met hem in contact te komen zonder dat je verteld over je attenties, kaartjes enz?
    Dat is natuurlijk wel erg eng, maar als je hem beter leer kennen, kunnen er 2 dingen gebeuren: 1. je vindt hem nog leuker en misschien wordt het wat (of niet) 2. hij blijkt helemaal niet zo leuk te zijn en je kwelling is dan voorbij! (of is het juist de kwelling die je onbewust leuk vindt? Da’s een doordenkertje!)
    Hij hoeft er nooit achter te komen dat jij kaartjes hebt gestuurd toch? Gewoon niets over zeggen! Ik hoop dat er wat goed gebeurd in deze situatie, wat de uitkomst dan ook mag wezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s