Kinderen

Elke maand opnieuw is het bang afwachten. Het zweet breekt me al uit als mijn menstruatie niet op de correcte datum uitbreekt. “Ik zou toch niet…?” is een vraag die dan in mijn hoofd rond cirkelt. “Maar nee” proberen de stemmen mij te sussen. En elke keer opnieuw kan ik met mijn geluk geen weg als ik het bloed zie. “Oef”, denk ik dan. Ik ben niet zwanger. Want als het één ding is waar ik een bloedhekel aan heb, dan zijn het wel kinderen. Of baby’s in het algemeen. Maar het geluk is altijd maar van korte duur want ik bespaar u de details over de miserie die menstruatie met zich meebrengt.

Kinderen. Baby’s. Ik snap de heisa errond niet. Het is niet schattig. Het is gewoon klein, hulpeloos en stinkend. Het zou jullie dus niet verbazen als ik zeg dat ik nog nooit het moedergevoel heb gevoeld. Ik zie enkel en alleen het negatieve van kinderen. En zeker als ze op mij zouden lijken. Ik zou hen de miserie willen besparen. Want het leven is enkel en alleen maar miserie. Werken, werken, af en toe vakantie en dan weer werken tot we zo oud en versleten zijn dat we vergeten zijn te genieten van het leven. Want het leven is toch meer dan alleen maar werken, toch? Ik zou ook niet willen dat mijn kinderen zouden denken als mij en achter mijn rug een blog zouden opstarten. En stel u voor dat mijn meisje een mode-pop wordt? Laat het dus maar.

Kinderen eisen al je tijd en energie op. En laat dat nu net iets zijn wat ik zelf nodig heb. Een huilend kind – je weet begot niet waarom het huilt – zou me stress bezorgen. Een chaotische leven zou ik hebben. En een huilend kind zonder te weten waarom.

Maar langs de andere kant is het hebben van kinderen ideaal voor te misbruiken op het werk. Vakantie nemen tijdens schoolvakantie is een must. En zowieso krijg je altijd prioriteit op kinderloze collega’s. En zo krijgen de collega’s met kinderen altijd de schoolvakanties.

Dus.

Misschien moet ik toch maar eens overwegen om aan kinderen te beginnen want ik kan toch niet elk jaar het excuus van de BIFFF gebruiken?

Iemand kandidaat?

Advertisements

11 thoughts on “Kinderen

  1. Egoïsme zonder grenzen

    geen enkele baby vraagt om te worden geboren
    kinderen zijn van egoïsme het resultaat
    een drang waardoor de rede op hol slaat
    ‘t kan je overal overvallen, zelfs tussen ‘t koren

    Lenjef

  2. Alimonia,

    Iemand kandidaat? Neen, ik niet, heb al 48 kinderen! Het zijn nu gelukkig allemaal schoontjes en zou het daar willen bij laten. 😉

    De groetjes,
    Daniel Gustaaf

    1. Ik dacht dat je al zo oud waard dat het allemaal niet zo goed meer zou functioneren…. Maar ik begrijp dat je deze reden liever niet publiekelijk zou zien staan 😉

      1. de lezers van je blog weten ook dat je Alimonia met een korreltje zout moet nemen!!!
        Mezelf ook!
        Heb eigenlijk 148 schone kindjes…maar ja, dat zo publiekelijk gaan vertellen… 😉
        Er zijn er nu nog 7 op komst…’t is genoeg 😉

          1. ” nooit genoeg hebben?” … nooit van gehoord !!! maar ‘kzal eens informeren bij mijn 12 vrouwen hoe dat juist zit!

  3. Zeer herkenbaar!
    Behalve dat ik babytjes van anderen dan wel heel eventjes leuk kan vinden.
    Zolang die mormeltjes mijn leven maar niet binnendringen!
    En dus blijft het hopen dat het moedergevoel nooit de kop op zal steken. Want ik denk dat tegen zo’n gevoel geen enkel argument opgewassen is…

      1. Ja, daar heb ik dus wat schrik voor. Ik vrees dat het goed mogelijk is dat ik zin krijg in eigen kindjes als ik ne geschikte vent heb gevonden. Maar dat wil ik helemaal niet! Zeg nooit nooit, hè, maar toch hoop ik dat dat moedergevoel nooit zal komen piepen.

  4. Late reactie, maar toch. Ik herken het – als man dan – grotendeels. De rare blikken die je krijgt wanneer je bekent dat je “bewust kindervrij” bent. Even nuanceren: ik heb niets tegen kinderen, en als ze wat groter zijn kunnen ze bij wijlen zelfs plezant zijn, zolang ik ze ’s ’s avonds mag teruggeven. Maar het slorpt inderdaad gigantische hoeveelheden energie op, zodat een rusteloze en hypersensitieve ziel zoals ik klaar zou zijn voor een gecapitonneerde cel annex dwangbuis. Ach, dat conformisme toch..!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s