Angst

Het is de angst die mij de laatste dagen in zijn greep heeft. Angst voor weliswaar 1 ding. Hem een mail sturen. Het lijkt nochtans vrij eenvoudig. Ik stuur dagelijks rond de 30 à 50 mails zonder er te veel bij na te denken, maar naar hem heb ik dagen – misschien zelf weken – de tijd voor nodig. Het is dan ook een speciaal iemand. Ik wil geen slechte indruk maken. Ik wil hem niet lastig vallen en ik wil hem niet het gevoel geven dat ik geobsedeerd door hem ben.

Ik heb zo’n schrik om hem te mailen want als ik hem mail dan geef ik mij –figuurlijk- bloot (letterlijk zou hij misschien leuker vinden). Mijn anonimiteit gaat dan in vlammen op. Ik geef hem letterlijk op een dienblad dat ik degene was die hem die attenties heeft opgestuurd. Waarom deed ik dan zoveel moeite om het anoniem te versturen? Moet ik hem niet gewoon in het ongewisse laten? Zou niets doen gewoon niet eenvoudiger zijn?

Maar is dat nu werkelijk het probleem vraag ik mij af? Is hij er ondertussen zelf al niet achtergekomen dat ik degene ben die hem dingen opstuurt?

Ik weet niet meer wat te doen en bijgevolg heb ik al aan verschilende mensen raad gevraagd.  De meeste mensen geven mij groen licht, maar er zijn ook een paar tegenstanders. Hun argumenten blijven maar in mijn hoofd ronddwarrelen en krijgen stilaan de overhand.

Er is niemand die mij kan helpen, maar wat zouden jullie in mijn plaats doen?

Advertisements

29 thoughts on “Angst

  1. Ik zou ervoor gaan, banaan!
    Ligt dan ook aan mijn impulsieve karakter. Ik heb het geduld niet om er zo lang over na te denken. En al zeker het geduld niet om te moeten denken: “Wat als ik hem zou een mail gezonden hebben”.

    Mailen dus, en je ziet wel wat ie antwoord! Anders blijf je ermee vast zitten, is voor niets goed hé!?

      1. Stel dat ie mail: “Jonne, gij boerentrut, laat mij met rust!” (lijkt mij worst case scenario), dan kan je tenminste de tijd nemen om het een plaats te geven. Eens je ’t een plaats hebt gegeven kan je dan verder gaan met je leven en een nieuwe uitdaging zoeken.

        En zoals jij ook weet kunnen we zo nog minstens 10 alinea’s vullen met: “stel dat”. Toch komt er aan elke stel-dat een goed einde volgens mij.

        Maar randbemerking: is er een goed einde aan “stel dat ik hem toch die mail had gezonden”?

        1. Het zou mij verbazen mocht hij dat mailen 😉 Hij is vrij beleefd 🙂 Maar hij kan het natuurlijk wel op een deftige manier duidelijk maken…maar dan weet ik het tenminste (maar wie slaagt er nu een afspraak met mij af?? Hehe)

          Er zijn een paar goede eindes: we worden vrienden, we spreken geregeld af, mijn obsessie ebt weg en ik kan normaal doen als hij in mijn buurt is,…

          Maar er zijn misschien veel meer slechte eindes……

  2. Mail die toch gewoon zeg !
    Het is ten slotte nog altijd geen ontmoeting waarbij een eventuele afwijzing met gepaart zou kunnen gaan. Dus wat heb je ermee te verliezen…

  3. Mijn menig ken je ondertussen hé. Gewoon mailen meid! Anders ga je jouw blijven kwellen. Is voor niks goed. Wie slaagt trouwens, zoals je zelf schreef, een dat met jouw af? 🙂 Gewoon doen dus!

  4. Ja genoeg zo, kom maar hier met zn mobiel of zn mailadres dan zal ik deze soap graag tot een eind brengen. En dat jullie na mijn telefoontje dan nog lang en gelukkig mogen leven net zoals in de sprookjes. (maar dan echt)

  5. hoe langer je wacht, hoe kleiner je kans 😉
    kom toon dat je behalve een scherpe pen ook echt lef hebt
    je kan er alleen iets bij winnen
    (zelfs al reageert hij negatief)

  6. Alimonia,

    Jouw grote vraag is : WAT? zouden juli in mijn plaats doen?

    Heel eenvoudig: het hart volgen! en het resultaat? dat is dan de verrassing en de gezonde spanning in het leven. want hart- en emotieproblemen moet je oplossen met je goede emoties en met de goede kanten van je hart.

    Zo simpel is dat!

    de groetjes,
    Daniel

    1. Klopt. Op een dag had ik die klik in mijn hoofd. Nu moet ik hem mailen…. maar nu word ik gevangen door angst/onzekerheid/stress/… Natuurlijk niet slim van mij om er een “datum” op te plakken wanneer ik mail zal versturen…. Maar ja 🙂

  7. je kan natuurlijk altijd nog anoniem blijven sturen, maar blijkbaar wil hij daar niet op reageren dan.
    Het lijkt me dus wel aangeraden om eens “uit de kast te komen”… 😉

    1. Hoe zou hij moeten reageren op iets anoniems? Hij kan zich moeilijk belachelijk maken door iets te sturen naar iemand waar hij niet van weet als het die persoon wel is die de dingen heeft verzonden *hapt adem*

      Hehe 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s