Bang

2 jaar en half heb ik mijn obsessie gebruikt om mijn eigen problemen te negeren. Al mijn aandacht en energie ging naar hem. Ik bezorgde hem cadeautjes die ik in mijn geest gewoon aan mezelf gaf omdat ik een te kort had aan aandacht, liefde en affectie. Ik wist dat ik nooit antwoord van hem zou krijgen, maar dat vond ik niet erg. Ik wou geen antwoord van hem ontvangen omdat ik onbewust wist dat ik niet van hem hield en dus ook niet in contact met hem wou komen. En dus stuurde ik hem alles anoniem.

Ik voelde me vrij terwijl ik langs de andere kant mezelf verstikte met mijn zelfverzonnen verhalen. Ik zag dingen die er niet waren en dat besefte ik maar al te goed. Maar na verloop van tijd begon ik er vertrouwd mee te geraken en dus bleef ik maar verder doen. Ik gaf hem aandacht, kreeg niets terug, verzon dingen en maakte mij daar zorgen over. Het was een vicieuze cirkel die ik niet kon verbreken.

Ik heb altijd beseft dat mijn obsessie te ver ging, maar omdat ik mijn eigen problemen op die manier vergat, deed ik er niets aan. Pas na de opmerking dat ik ineens anders begon te wandelen, heeft het me aan het denken gezet. Mijn fascinatie ging zo ver dat ik (onbewust) zijn manier van wandelen had overgenomen.

Sinds ik een paar dagen van mijn obsessie aan het afkicken ben, voel ik al een verschil. Ik voel me bevrijd. En hoewel ik weet en besef dat dit de beste oplossing is, is mijn hoofd weer in gang geschoten met denken. Ik ben bang voor het bovendrijven van mijn problemen, frustraties, gevoelens en wensen die ik al jaren probeer te onderdrukken.

Ik ben bang.

Bang dat ik ga beseffen dat ik doodongelukkig ben en me nooit anders heb gevoeld. Ik ben bang dat het moment dat ik gelukkig kan zijn, het uit de weg zal gaan. Dat ik pijn, verdriet en obsessie boven gelukkig zijn, verkies. Uit gewoonte.

Ik ben bang dat ik ga kraken en dat ik geen vrienden heb die mij kunnen helpen. Dat dit enkel en alleen mijn eigen schuld is, besef ik maar al te goed. Ik heb ze immers één voor één weggejaagd. Het is pijnlijk om te beseffen dat ik de laatste jaren mij nog geslotener heb opgesteld dan ooit te voren.

Ik ben bang.

Bang dat ik na 25 jaar nog steeds niet weet hoe ik moet leven.

Advertisements

5 thoughts on “Bang

  1. Je leeft toch?
    Waarom denk je dan dat je het niet kan?

    Alleen de dag van vandaag, en het moment “NU” is van tel, gisteren kan je niet meer veranderen, dat ligt achter je, en morgen … tja, misschien kan je daar invloed op uitoefenen, misschien niet.
    Het enige waar je wél iets aan kan doen is het nu.
    En voor zover ik er zicht op heb, heb je het nu stevig in je handen.

    Intelligentie is vaker een vloek dan een zegen, zo is dat nu eenmaal.

  2. Het heeft weinig zin om je schuldig te voelen over het feit dat je er niet in slaagt gelukkig te zijn of over het feit dat je niet aan je eigen ideaalbeeld voldoet. De fouten in het verleden zijn nu eenmaal gebeurd, of je je daar nu schuldig en gefrustreerd over voelt of niet, de huidige situatie zal er niet door veranderen. Je kan natuurlijk wel acties ondernemen om in de toekomst gelukkiger te worden.

  3. Ik ben ook bang, Alimonia. Vooral voor de toekomst. Hoe ga ik mij voelen als ik een week alleen kom te zitten. Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Ik ben niet gemaakt om alleen te zijn. Maar ik heb daar een oplossing voor gevonden en dat is mij bezig houden. Dingen doen waar ik normaal gezien geen tijd voor heb. En wat heel belangrijk is, positief blijven denken.

  4. Alimonia, jij bent niet alleen! Niks zo herkenbaar als de angst om geconfronteerd te worden met jezelf en wat je ziet misschien niet gaat bevallen. Het moeilijkste en moedigste wat een mens kan doen is proberen vrede met zichzelf te sluiten. Da’s een odyssee die ik sinds een paar maanden ook ondernomen heb. Het is een pad van vallen en opstaan.

    Als het kan helpen, begin met gewoon te doen wat je graag doet en leg jezelf geen superhoge eisen of verwachtingen op. Niemand zal daarvoor minder over je denken.

    Wees vooral gewoon jezelf.

    En ja, je kan pas anderen gelukkig maken als je zelf ook gelukkig bent.

  5. Oké, het is niet omdat je leeft dat je een leven kunt leiden… in bepaald opzicht is dat waar (ruim denken in wat ik daar zei)

    Gelukkig zijn, tja… daar heb ik het eveneens moeilijk met. Wat is het in wezen, dat gelukkig zijn?

    Dulcera zei: Intelligentie is vaker een vloek dan een zegen, zo is dat nu eenmaal. (wel, ik begin er zo ook in te geloven, niet dat ik super intelligent ben, maar eerder de middenmotor binnen de maatschappij)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s