Klop Klop

Al een paar maanden denk ik er serieus over na om mezelf eens te laten opnemen in de psychiatrie. Niet dat ik zot ben, maar een paar weken of maanden uit het dagelijks leven zou me wel eens deugd kunnen doen. Ik heb altijd al wel het gevoel gehad dat ik mijn leven niet in eigen handen heb, maar de laatste maanden is dit gevoel nog veel sterker geworden. Het lijkt zo vreemd dat je leven voorbijgaat en je er maar geen vat op hebt.

Een paar weken of maanden afzondering zou me de kans geven om eens serieus na te denken over mezelf en mijn leven. Wie ben ik? Wie wil ik zijn? Ben ik gelukkig en wat maakt mij gelukkig? Op al die vragen heb ik, na 25 jaar denken, nog steeds geen correcte antwoorden op gevonden. En daar wringt nu net het schoentje. Er bestaan geen correcte juiste antwoorden zoals ze je op school leren. Het leven is niet zwart/wit. Het is grijs. Met hier en daar rode, groene, paarse, bruine, blauwe,… plekken. Iedereen kleurt zijn schilderij in naargelang hij zelf wilt. Dat is nu net het leuke eraan.

Maar ik doe dat niet. Ik ken enkel de kleur zwart. Ondertussen is mijn schilderij volledig zwart geworden en is de witte verf opgedroogd en onbruikbaar geworden. En daarom wil ik rust. Om tijd te vinden om terug witte verf te kopen. En te beseffen dat er nog andere kleuren bestaan dan zwart en wit.

Ik heb nooit kunnen genieten van het leven want ik was beschaamd om hier op aarde rond te lopen. Ondertussen heb ik er vrede mee kunnen nemen, maar ik leef omdat ik moet leven. Omdat het hoort om te blijven leven. Uit het leven stappen is zwak. En oneerlijk tegenover mensen die wel willen leven, maar door één of andere vreselijke ziekte of accident toch moeten sterven.

Genieten is je gevoelens kunnen loskoppelen van je geest. En dat kan ik niet. Ik kan niet genieten. Niet van seks, van een film, van een concert, van vakantie, van complimenten, van goede punten,…. Van niets. Bij alles wat ik doe denk ik na en dan kan je niet genieten.

Als ik een compliment krijg, maak ik mij direct zorgen. “Wat zou de achterliggende bedoeling hiervan zijn?”. Behaal ik een prijs van de muziekschool omdat ik de beste leerling van mijn jaar was, dan denk ik aan mijn mislukt examen en het feit dat ik beter kon. Zie ik mijn favoriete metalgroep dan vraag ik mij af wat ik er sta te doen omdat ik ook thuis naar de cd kan luisteren.

Ik wil genieten. Zoals anderen dat kunnen. Waarom kan ik dat niet? Waarom denk ik over alles na en kan ik niet gewoonweg op gevoel leven? Wat moet ik toch doen?

Op mijn hoofd kloppen?

Advertenties

19 thoughts on “Klop Klop

  1. Jarenlang wilde ik in een klooster wonen. Van klooster naar klooster trekkend alle bibliotheken lezend.
    Nu lees ik voor al korte teksten op mijn laptopschermpje. Boeken blijven op stapels ongelezen in mijn huis liggen.
    Gesproken en geschreven woorden geven geen waarheden meer, toevallige ontmoetingen des te meer.
    Leven, het leven doorleven?

  2. De “quarterlife crisis”… Een gevolg van onze jachtige veeleisende maatschappij. De psychiatrie zal waarschijnlijk niet nodig zijn (écht niet, er zijn er wel meer met dit soort vragen), maar soms is het beter om jezelf op dit soort van moeilijke momenten te laten coachen. Maak een afspraak met een pro, waarschijnlijk kan het helpen?

  3. Je laten opnemen in de psychiatrie lijkt mij nogal drastisch. Want wat jij schrijft, is voor veel mensen herkenbaar. Niet voor niets zijn boeken over mindfullness en leven in het nu zo populair.
    Een goede psycholoog of therapeut kan al een groot verschil maken. Ook gesprekken met goede vrienden en met zowel leeftijdsgenoten als mensen die al wat langer op deze aardbol rondlopen, kunnen helpen.

  4. Alimonia,

    Op je hoofd kloppen??? Als je denkt dat het helpt, o.k., maar doe het dan heel zachtjes…zo krijg je de tijd te ontdekken dat het niets uithaalt om op eigen hoofd te staan kloppen!!!
    In plaats daarvan geef vriendschap en liefde waar je kan, er komt dan zoveel terug, de enige manier om jezelf te redden!
    Als er al iets te redden valt? Want zo ongelukkig zie er ook weer niet uit , heb mijn twijfels aan je schrijven over je ongelukkig zijn. Je staat wel graag in de aandacht, ja dat wel!

    de groetjes
    Daniël

    1. Hmmm… Wat hard van me!!! stel dat het echt je hart is dat je laat zien zoals het echt is? Dan hoop ik voor jou dat je jeudige schoonheid, je alerte manier van denken, je kunstige talenten: de bovenhand krijgen op je verdriet en angsten…zodat een mooie knappe man je weet te ontdekken en je elkaar kan vinden! Weg! Weg! met dat eenzaam zijn tussen duizend mensen! nog de groetjes, Daniël

  5. Gaat je dat ‘echt’ helpen denk je, naar een psycholoog gaan? Misschien, voor eventjes en dan komen dezelfde vragen terug naar boven. Een goed gesprek met vrienden kan inderdaad ook al wonderen verrichten. De vragen die jij stelt, moet je daar wel een antwoord op geven? Ik ga daar nu eens een antwoord op geven voor mezelf.
    Wie ben ik? Een man, begin veertig, zit in een lopende echtscheiding.
    Wie wil ik zijn? Euh, Brat Pitt? Nee, helemaal niet. Tis goed hoe het momenteel is, kon beter maar soit, tis nu zo eenmaal, kan ik niets aan veranderen.
    Ben ik gelukkig en wat maakt mij gelukkig? Op dit moment niet echt, maar ik weet nu nog niet wat de toekomst gaat brengen. Mijn kinderen, familie, vrienden en Joy.
    En hup, het leven gaat verder. Niet teveel stilstaan met de vraag, ben ik gelukkig.

  6. Ik wil toch even nog iets toevoegen. In een relatie met een partner voelt een mens zich het beste. Liefde, vriendschap, gelegenheid tilt je tot een hoger niveau. Waarom neem je die stap niet? Als ik je foto’s bekijk, dan stel ik vast dat je er ongelofelijk goed uitziet. Ik vermoed dat je de mannen van je af moet slaan als je ergens een stapje in de wereld zet. Waag het erop, probeer het gewoon. Of heb je een slechte ervaring achter de rug? Niets zo mooi en genezend als de liefde.

    1. Ik kom niet veel buiten. En als mannen iets of wat interesse tonen, bouw ik enorm schild rondom mij zodat ze meestal niet veel moeite durven te nemen. Mannen die het toch proberen, zal ik het zeker niet makkelijk maken.

      1. Oh, maar dat is heel herkenbaar. Als jij psychiatrie nodig hebt dan ik ook. Misschien zelfs nog meer dan jij. Al vind ik het wel heel drastisch dat je overweegt om je te laten opsluiten. Ik heb mensen gekend die ooit opgesloten geweest zijn en niet iedereen komt daar ongeschonden uit. Weinigen zijn er ook echt beter van geworden. Ik zou het je niet aanraden.

    2. Ik wil hier toch ook eens op reageren. Niet iedereen voelt zich automatisch beter in een relatie of met veel mensen om zich heen. Sommige mensen zijn graag alleen en zullen wellicht ook de rest van hun leven alleen blijven. Misschien zullen ze af en toe een relatie proberen, omdat het zo hoeft, of omdat ze zichzelf willen overtuigen dat ze het toch kunnen. Maar uiteindelijk zullen ze toch weer alleen vallen en uiteindelijk beseffen dat ze zich daarbij het beste voelen. En daar is helemaal niks op aan te merken, hé?

  7. Zelfs na 43 jaren weet ik niet eens wat me gelukkig zou kunnen maken. Alles gaat uit van een automatisme, omdat het ‘moet’ als het ware.

    Wat ik wel weet is dat geluk soms veelal schuilt in kleine dingen, maar je dient ze dan ook te zien. En ik zie ze ook niet…

  8. Alimonia! Zo’n hoge verwachtingen aan jezelf stellen! Let op, ik doe dat ook. Nooit tevreden zijn met mezelf, wat ik bereik, wie ik ben. ’t Is iets wat ik nu pas na jaren zo’n beetje begin te beseffen. En nu ik er met vrienden over durf praten, dat zij dat beamen.

    ’t Is enorm confronterend. Het doet pijn. Maar het helpt wel. Ik voel me een pak beter dan een jaar terug. ’t Leven is ook voor een stuk je durven loslaten en je eigen limieten leren kennen. Durven zeggen: sod it all en het er keihard van nemen. De boog kan immers niet altijd gespannen staan.

    Neem nu sport. Ik ben niet van de sterkste, grootste of de bruinste. Jaren durfde/wilde ik niet sporten. Toen ik de eerste keer een paar maand terug in de klimzaal kwam, was dat beangstigend. Spierbundels rondom mij die gelijk aapjes de muur op spurten. Ik die wat spartelde aan het touw. Maar werd er gelachen? Neen. Ik ben week na week met mijn klimpartner blijven gaan. We krijgen zelfs tips, een aanmoediging of een goedkeurende blik als we onszelf en een moeilijke route weer eens overwinnen. Maar daarvoor doen we het niet. Wat ik ben gaan beseffen is dat ik nooit een spierbundel ga worden. Dat geeft helemaal niet. Want nu is er ruimte om te genieten van het klimmen zelf.

    ‘Tuurlijk zullen er altijd mensen beter, sterker, mooier,… zijn dan jij en ik. So what? Wees gewoon wie je bent.

    Leren genieten is een state of mind. Pas als je er open voor staat, gaat dat er echt ook van komen. En ja, ik heb onlangs ook geleerd dat je pas echt van liefde kan genieten wanneer je gewoon jezelf bent en daar genoegen mee kan nemen. Zonder grootse verwachtingen die alleen maar teleur stellen.

  9. Laat iedereen maar zijn eigen psycholoog zijn…

    Tuurlijk ben je een hopeloos geval… Lelijk, dom, sociaal onhandig en al wat je zelf verder wil. Niets menselijks is je vreemd. Behalve het dan staan uit te schreeuwen.

    Al honderden jaren wordt gesteld in godsdiensten, filosofieën, psychologische spinsels dat we allemaal anders, uniek zijn. Waar, maar dan wel met een aantal algemene gelijkenissen zoals jouw onzekerheden.

    Sommigen hebben de truuk geleerd zich anders voor te doen, maar ze moeten er veel energie in stoppen. Jij doet dat niet, wat je een mooie mens maakt.

  10. Ken je Alain de Botton? Die staat deze week in Humo. Maar wat hij vertelt kan je misschien wel helpen? Het inspireert in ieder geval. Ik vind dat meer mensen dit horen te bekijken:

    Ach ja, en Tony Robbins wilt ge ook wel bekijken:

    🙂 Veel plezier!

  11. Uit het leven stappen is niet per definitie zwak. Je moet er verdomd sterk voor zijn soms. Maar ik begrijp je wel, denk ik. Ik hou van een aantal mensen, maar ik hou niet van het leven. Stoïcijns leven kan een en ander draaglijk maken. Met beide voeten stevig in het moeras. Je niet uit het lood laten slaan door erg trieste én erg fijne dingen. Vogelsperspectief.

  12. Ken je de zin: “Ey poes, toerke doen?”
    Volgens mij moeten wij gewoon samen eeeeeeen toerke doen!
    (of had je reacties verwacht mét inhoud? sorry dan)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s