Het groene badpak

Ik moet een jaar of 9 zijn geweest toen het voor de allereerste keer gebeurde.  Ik had het mij wel anders voorgesteld, maar zoals zoveel dingen moet je ze nemen zoals ze komen. Het was ergens in oktober toen ik samen met mijn ouders op vakantie ging. Veel van de vakantie kan ik mij niet meer herinneren, enkel en alleen deze gruwelijke gebeurtenis.

Het moet tegen een uur of 18 zijn geweest toen ik, na lang zagen, eindelijk de toelating van mijn ouders had gekregen om alleen te gaan zwemmen in het zwembad van ons hotel. Als kleine, maar toch trotse, meid trok ik met onder de ene arm een groen badpak en langs de andere kant een handdoek naar het zwembad. Mijn bril had ik netjes aan mama afgegeven. “Die heb je toch niet nodig”, fluisterde ze mij. Dat ik heel slecht zag, was haar niet onbekend, maar het zwembad zou ik volgens haar wel vinden. Volledig in spanning opende ik een deur. En nog één. Op een gegeven moment voelde ik dat er iets niet klopte, maar toch liep ik door. In de kleedkamer zocht ik mij een leuke plaats uit. Ik kleedde mij verlegen uit en zocht mijn badpak. “Zoek je deze?” klonk er nors. “Ja”, zei ik. Op dat moment wist ik nog niet wat er aan de hand was. Ik zag enkel en alleen mijn groen badpak voor mijn ogen blinken. Op de achtergrond hoorde ik gelach. Zwaar gelach. “Mannen”, dacht ik bij mezelf.

“Juist ja. Wij zijn mannen”, klonk alweer die norse stem. “Juffrouwtje, je bent in de verkeerde kleedkamer”, riep er een man terwijl hij mijn hand beetnam. Hij kneep in mijn arm en bracht mij naar de juiste kleedkamer. “Hier moet je zijn”, zei hij. Ik keek wat verbaasd rond, zocht mijn spullen bijeen en vertrok. In zwemmen had ik echt geen zin meer.

“Wat ben je snel terug”, zei mijn mama verbaasd. “Ik zat in de mannenkleedkamer” riep ik uit! Mijn mama lachtte. “Dat kan gebeuren. Niets erg, toch?”. Dat ze volledig naakt voor mij stonden, heb ik haar nooit gezegd. “Nee niet erg” murmelde ik.

Sindsdien heb ik een ontzettende angst voor zwembaden ontwikkeld. Als vriendinnen mij meevroegen om te gaan zwemmen had ik allerlei excusen klaar. Zelfs in het middelbaar toen we met heel de klas zijn gaan zwemmen, zat ik langs de zijkant toe te kijken. “Kom er toch in, Alimonia” riepen ze mij. Maar ik weigerde.

Vandaag de dag probeer ik de humor ervan in te zien. Ik stel me zelfs voor om dit voorval opnieuw “per ongeluk” te laten gebeuren. Zou het lukken? Zou ik tot in de kleedkamers van de mannen geraken, zo zonder bril?

Al zou ik dan wel eens dringend om lenzen moeten gaan kijken !

Advertenties

10 thoughts on “Het groene badpak

  1. Alimonia,

    Het scheelt maar 15 a 20 jaar ! normaal ben je dan van het trauma af. En kan je gerust eens de mannenhokjes gaan bezoeken! Veel pret en laat je gaan zeg, 😉

    groetjes,
    D.G.

      1. Is het niet beter om dit proefondervindelijk te testen? Ik zal morgen plaats nemen in het eerste hokje van rechts gezien, in jou buurt zwembad. Laten we zeggen, rond een uur of acht. Als je me niet vind, zal ik ook wel roepen: Hier moet je zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s