De jobstudent

Ik drink nooit koffie, maar de afgelopen 4 weken heb ik hier voor één keer een uitzondering op gemaakt. De schuldige in dit verhaal is de jobstudent die zich in de buurt van het koffiemachine bevond. Vanaf het eerste moment dat ik hem had opgemerkt, was ik verkocht. Ik zocht een excuus om verschillende keren onopgemerkt langs zijn bureau te wandelen, en vond die ook. Koffie drinken. “Drink je nu ineens koffie?” vroegen mijn collega’s geïnteresseerd. “Jup”, zei ik kortaf. Geregeld wouden ze mij trakteren op een koffietje, maar dat sloeg ik altijd vriendelijk af. “Een beetje beweging kan geen kwaad”, gebruikte ik als excuus. “Dat klopt”, antwoordden ze opgelucht. “Dat komt ons toch goedkoper uit”, zag je hen al denken.

Ofwel viel ik ontzettend hard op ofwel verveelde hij zich mateloos, maar elke keer ik voorbij zijn bureau passeerde, keek hij op. Hij lachte. De ene keer wat schattiger dan de andere, maar elke keer opnieuw smolt ik. Het moeten zijn ogen zijn geweest. Of zijn schattige mond. Ik weet het niet. Maar de jongen kon mij zo’n goed gevoel bezorgen dat ik er bijna schrik van kreeg. En toch trok ik het voor één keer niet aan. Sinds ik onlangs afgewezen werd door mijn (ex)obsessie, behoort het flirten nu tot mijn dagelijkse taak. Ik profiteer nu van elk moment. Ik denk minder na. Ik flirt. Ik geniet. Ik leef. De fout om twee (!)  jaar achter iemand te lopen, zal ik niet meer maken.

Na enkele weken heen en weer geflirt, probeerde ik wat meer informatie over deze jobstudent te bemachtigen.  De vrouwelijke jobstudente van onze afdeling was daar het perfecte middel voor. En bij gebrek aan werk, gaf ik haar dan maar deze opdracht. Vrij snel kwam ze met de nodige informatie. Hij heette Matthias en was een jaar jonger als haar. Heel even verslikte ik mij in mijn koffie toen ik bij het getal 18 (sinds een maand!) uitkwam. Ik probeerde uiteindelijk mijn geweten te sussen met het feit dat hij er wel vrij volwassen uitzag voor zijn leeftijd. Onze jobstudente kreeg vrij snel door dat ik interesse begon te kweken voor Matthias. Geregeld werd ik dan ook plagerig uitgescholden als “pedofiel”, maar ik trok het mij niet aan. Matthias maakte mij een paar keer op een dag ontzettend gelukkig en ik genoot met volle teugen van de aandacht die ik van hem kreeg.

Dankzij de connecties van onze jobstudent bij de personeelsdienst, had ik na een paar weken ontzettend veel informatie over Matthias verzameld. Beetje bij beetje werd ik erg geïntrigeerd door hem. Het beangstigde mij zelfs op een bepaald ogenblik.

Op zijn laatste werkdag, probeerde ik nog zoveel mogelijk over Matthias te weten te komen. Uiteindelijk vernam ik dat Matthias de broer is van mijn (ex)obsessie. Verbouwereerd stond ik aan de grond genageld. Tot op de dag van vandaag ben ik er nog niet goed van. Hij had inderdaad dezelfde blik als hem en net als mijn (ex)obsessie intrigeerde hij mij enorm.

“Je zou beter achter de broer jagen” riep één van de dames van de personeelsdienst op een gegeven moment naar mij. “Ja misschien” antwoordde ik.

“ja misschien” herhaalde ik nog één keer toen de deur achter mij sloot.

Ze zouden het eens moeten weten.

Advertisements

12 thoughts on “De jobstudent

  1. Ik besef me nu pas hoeveel mooie momenten van mijn leven ik heb verspeeld door niet naar de koffieautomaat te lopen.

    Iemand koffie?

    Nee, je hoeft niet uit te leggen waar dat ding staat.

    Ik volg die vlinder wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s