Onschuld

Ik moet een jaar of 10 zijn geweest toen ik door mijn ouders voor de eerste keer naar een typcursus werd gestuurd.  Bang en onzeker ging ik met mijn gloednieuwe typmachine naar de les. Aangezien de school niet ver van bij ons was, mocht ik alleen gaan. Na een paar weken les, bleek al gauw dat ik de ijverigste en beste leerling was. Ons huiswerk dat we meekregen, was altijd netjes in orde. Door mijn enorme inzet, ontving ik dan ook talrijke complimenten van de leerkracht. Een man van, ik schat, 40 jaar. Naargelang de prestatie ontving je sjieken. Je weel wel. Kauwgom. Ik kreeg er altijd 2. De medeleerlingen waren jaloers op mij, maar ik trok het mij niet aan. Tegen het einde van het schooljaar werd de beste leerling gekozen. Het was geen wonder dat ik dat was. Ik was blij en opgelucht maar langs de kant ook enorm nerveus. Nerveus omdat dit inhield dat ik aan de de nationale typwedstrijd moest meedoen.

Ik herinner mij de dag nog als gisteren. De leerkracht kwam naar mij en feliciteerde mij. “Proficiat en heel veel succes ! Het was heel fijn om zo’n goede leerling als jou in de klas te hebben”, zei hij mij. Trots liep ik naar buiten en wachtte op mijn mama. Zij had mij beloofd om mij na de les te komen halen. Na een paar minuten wachten en iedereen al verdwenen was, stond ik daar nog. Achter mij sloot de leerkracht de deur. “Sta je hier nu nog?”, vroeg hij mij. “Ik dacht dat ze mij kwamen halen” zei ik. “Ze zijn je misschien vergeten”, antwoordde hij. “Misschien”, zei ik terwijl ik mijn schouders ophaalde. “Zal ik je anders naar huis brengen? Je woont toch niet zo ver, eh?” vroeg hij mij. “Geen probleem.”

Zonder veel aarzeling stapte ik in zijn auto. Het voelde niet goed aan, maar ik verzette mij niet.

En toen reden we. Op een gegeven moment zag ik mijn mama en broer ontzettend hard rennen achter de auto. Ze schreeuwden. Riepen. Als gekken. Ik voelde mij zelfs een beetje beschaamd. Wat moest de leerkracht wel niet van mij denken? De auto stopte uiteindelijk. Ik wou uitstappen maar dat ging niet. Blijkbaar stond het kinderslot op. Ineens stond mijn mama naast de auto en gebaarde ze als een zottin dat hij de deur moest opendoen. Uiteindelijk deed hij dat. Ik stapte uit. Mijn mama nam mij vast en liet mij niet meer los. Veel zei ze niet. Enkele tranen rolden over haar wangen terwijl ze mij aankeek. “Kom we gaan naar huis”, zei ze mij terwijl ze mijn hand vastpakte.

Ik was te jong om te begrijpen wat er allemaal gebeurd was. Mijn mama was ontzettend boos op mij.  “Ik had je toch gezegd dat ik je kwam halen !”, riep ze mij een aantal keer toe. Ik begreep het niet. Ik weende. Op de achtergrond hoorde ik fragmenten van de tv. 1996. Dutroux was net gevat.

Zonder eten werd ik naar mijn kamer gestuurd.

Sinds die dag ben ik als persoon veranderd. Ik vertrouw niemand meer. Ik heb het ontzettend moeilijk met relaties. Ik ben niemands zijn bezit en zal dat ook nooit worden. Mannen verleiden en uiteindelijk weer afstoten voor ze één vinger naar mij hebben kunnen uitsteken, is mijn manier geworden om deze vreselijke dag te kunnen verwerken. Het is een gevoel dat uiteindelijk altijd de bovenhand krijgt. Ik wil revanche. Ik wil wraak.

Voor wat deze man mij ooit heeft afgenomen. Mijn jeugd.

Mijn onschuld.

Advertenties

19 thoughts on “Onschuld

  1. De enige dramatiek die hier wordt neer gepend is uw interpretatie.

    De fout is de moeder. Als ze u kwam halen kon ze op tijd zijn. Maar ze wachtte nog een paar minuten (door-weet-ik-veel).

    De leerkracht stelt dan voor om je zelf huiswaarts te brengen. Welke fout is dat?

    Is het zijn schuld dat je moeder te laat kwam, of zijn schuld omwille hij je naar huis wou brengen.

    Ik ken die tijdsgeest maar al te goed, was toen zelf 27. In die tijd was alles goed genoeg om een man uit te schelden voor het gekende woord.

    Ik zou zeggen, steek je moeder in bed zonder een avondmaal ! (zie tweede regel)

  2. Vreemd, dit postje doet me denken aan de sfeer in het goddelijk monster, zoals gisteren gezien op de TV… Geeft perfect die tijdsgeest weer.
    Had je toen al een GSM gehad, dan had dit allemaal niet hoeven te gebeuren, denk ik dan….

  3. Als je niet alles weergegeven hebt in dit blogje, ik bedoel, als er nog details zijn die wij als lezers nu niet weten, moet ik mij neerleggen wat ze hierboven beweren. Ik had hetzelfde gedaan als ik die leerkracht geweest was.

  4. Het is eigenlijk heel eenvoudig. Ik dacht hetzelfde toen ik deze week in den Humo de wonderjaren van Michiel De Vlieger zat te lezen. Ik heb ook zo’n onbekommerde jeugd gehad waar ik ons dorpje jaren aan stuk met vriendjes helemaal alleen kunnen verkennen heb. Mijn kinderen mogen dat niet meer.

    Dutroux en de naweeën daarvan hebben veel, heel veel kapot gemaakt. Voor deze generatie ouders wordt het nooit meer als voorheen.

  5. Ik volg de rest hierboven. Wat had die mens in godsnaam kunnen doen? Ofwel jou veilig thuis brengen, ofwel ter plaatse wachten tot je mama kwam ofwel je achterlaten en zelf naar huis rijden.

    In alle drie de gevallen zou je moeder dat, in een tijd waar elke zin voor rede en relativering weg was, verdacht interpreteren.

    Hoe eerlijk die mens ook was, die kon toen gewoonweg niet winnen van blinde paniek.

    En jij evenmin.

  6. Alimonia,

    Al eens gedacht : ” zand er over” ’t is gepasseerd!!! me nu vast bijten in de aandacht krijgen van jonge mannen van alimonia’s generatie”.

    Gewoon doen! Er staan je mooie, spannende momenten te wachten, de rest is allemaal bijzaak! 😉

    Heb het nu eens ernstig genomen sé, wat denk je daar van??? 😉

    grtjs, Daniël

  7. Uit je woorden blijkt niet dat de leerkracht zo fout was, maar gezien Dutroux had hij het misschien niet moeten doen.
    Moeders kunnen te laat zijn, dat klopt, maar ik begrijp haar reactie, gebaseerd dan op wat jij schrijft.
    Dutroux is ook hier de grote hufter!

  8. Hard!
    Al denk’k wel dat we niet de volledige situatie kennen, al blijft die ene zin <> nazinderen en kan ‘k me niet goed voorstellen wat je er mee bedoelt.

    Doch, sluit ik me aan bij enkele voorgenoemde meningen.

  9. Ik vind je redenering niet kloppen.
    De man wordt al veroordeeld voordat er ook maar iets gebeurd is.
    Dat is niet correct en wat helemaal fout is, is dat je straf kreeg.
    Je moeder had jouw haar bezorgdheid moeten uitleggen.
    Dan had je nu niet last gehad van hetgeen je beschrijft waarschijnlijk.
    De schade is veroorzaakt door je moeder, niet door die man.

  10. Er is hierboven al veel gezegd waar ik me zeker in kan vinden.

    Je situeert dit ‘verhaal’ in een tijd waar zeer traumatische voorvallen aan vooraf zijn gegaan.
    Dat is ook de reden waarom iedereen toen hyper-emotioneel reageerde.

    Ik kan me vinden in de reactie van je moeder, want zij voelde zich schuldig en angstig omdat ze je te laat had opgehaald. Begrijpelijk in dat post-Dutrout-tijdperk.
    Ook de leraar wil jou beschermen en je niet alleen achterlaten. Hij draagt de verantwoordelijkheid voor zijn leerlingen.

  11. Sorry mijn hogere posting werd onderbroken. Ik wilde dit nog toevoegen.

    De interpretatie van al deze voorvallen ging bij jou een eigen leven leiden. En daardoor is je vertrouwen in mensen geschaad. Maar niet elke man is een pedofiel of moordenaar. De meeste mannen zijn het zeker waard dat je hen graag ziet hoor.

    Onze samenleving heeft in die periode het spontane samen-leven opgeven. En dat is zo jammer.
    Maar ik kan je wel begrijpen, omdat je een kind bent van die stormachtige tijd.

      1. Alimonia,

        Dit is zeer goed samengevat! ja, je moet maar als kwetsbaar kind in die jaren opgroeien !!!

        Ben blij voor jou nu, dat je een goed antwoord hebt gevonden/gekregen 🙂
        grtjs, Daniel

  12. Zeer interessant om dat te lezen als de storm alweer gaan liggen is.
    Het is niet simpel hoor. IK weet niet wat ik zelf zou doen als ik mijn dochter bij de leraar (of lerares) in de auto zag zitten. Wij mensen zijn zo geconditioneerd en angstig.
    Maar dag in dag uit probeer ik kalm te blijven met dochterlief. Enkel in kalmte/rust kan een kind deftig opgroeien en opgevoed worden. Hysterisch gedrag, al is het maar voor een minuut slaat diepe wonden, zo veel is zeker.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s