De bre(a)(u)k

“Heb je een ander?” vroeg ik hem op een onverwachts moment toen we in bed lagen. Met verbaasde ogen keek hij mij aan: “euh?”, reageerde hij. “Je hebt me wel verstaan”, zei ik met iets luidere stem. “Of je een ander hebt?”, vroeg ik hem nogmaals. “Neen. Waarom denk je dat?”. “We vrijen al 3 weken niet meer” antwoordde ik hem. “Ik weet het”, zei hij. “Vind je dat erg?”. “Ja” antwoordde ik hem. “Hou je nog wel van mij?”, vroeg ik hem vrij direct. Een stilte overheerste.

“Niet dus”, fluisterde ik zachtjes terwijl ik mij met mijn rug naar hem omdraaide. En toen veerde hij recht. “Alimonia, kijk me aan. Ik vind je een geweldige vrouw. Je bent mooi. Lief. Schattig. Eerlijk. Creatief. Gek. Geniaal. Speciaal. Je bent alles wat ik zoek in een vrouw, maar…”. “Maar wat?” voegde ik er aan toe. “Ik weet het niet”, zei hij. “Ik voel me vreemd. De laatste tijd voel ik mij anders”, zuchtte hij. “Zou je het erg vinden als we even een break inlassen?”, vroeg hij mij.

Wat kon ik anders dan “neen”, zeggen? Hoewel ik wist dat mijn antwoord het definitieve punt achter onze relatie zou zijn, zei ik het toch. “Neen, neem al de tijd maar voor jezelf”, fluisterde ik. “Ik hou van jou”, zei hij mij terwijl hij mij een zoen op mijn wang gaf. Ik zei niets. Op dat moment was ik hem al lang kwijt.

Toen hij verdween, rolden de tranen over mijn gezicht. Ik wist dat hij niet meer zou terugkomen. Als vrouwen twijfelen, is dat normaal. Maar als een man twijfelt is er een reden. Jammer genoeg zou ik die reden een paar dagen later al te weten komen. Het was heel toevallig dat ik hem in het centrum zag rondwandelen. Met een andere vrouw. Ze was mooi. Mooier dan mij. Ze leek me lief. Liever dan mij. Ze leek me grappig. Grappiger dan mij. In alle opzichten leek ze beter. Mijn hart brak een tweede maal. Waarom had hij mij niet gewoon de waarheid kunnen vertellen? Waarom moeten mannen altijd kunnen liegen?

Niet veel later kwamen we elkaar weer onverwacht tegen. “Hoe gaat het met je?” vroeg hij mij. “Goed”, antwoordde ik hem. Het was tegenwoordig een standaard antwoord geworden in mijn leven. Tegen niemand had ik over mijn verdriet verteld. Wat zouden ze er immers van kunnen begrijpen? Verdriet is één van de enigste emoties die je met niemand kan of wil delen. En dus zei ik tegen hem hetzelfde. “Goed goed. Volop bezig. Het werk. Nieuwe stukken voor de cello”. “En met jou?”, vroeg ik hem. “Zeer goed” antwoordde hij mij. Een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht terwijl ik mijn tranen probeerde te onderdrukken. “Dat is fijn”, zei ik. We zetten ons gesprek verder terwijl we deden alsof er niets gebeurd was. “Aléé, tot de volgende”, zei hij terwijl hij nog naar mij zwaaide. Ik knikte en ging naar huis.

Thuis barstte ik in tranen uit.

Ik was hem kwijt.

Hij verliet mijn bed. Mijn leven.
Maar niet mijn hart.

Advertenties

11 thoughts on “De bre(a)(u)k

  1. Wat gemeen zeg. Ik vind dit echt heel gemeen Helemaal dat je er zo moet achter komen, omdat hij niet eens het lef heeft om eerlijk te zijn. Boys will be boys…

    1. En vrouwen blijven vrouwen… Tevens ben ik blij om zelfs na jaren en jaren nog single te zijn! Overal rond me heen zie en hoor ik dergelijke taferelen. Dan denk ik bij mezelf: wat ben ik blij, om geen vrouw rond mij te hebben.

  2. Is het aanvaardbaar als ik een traan moet laten? Is het aanvaardbaar als ik hier zaken lees die heel herkenbaar zijn?
    Pfff sterkte meid!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s