Masochistisch kantje

Ik had er al jaren last van, maar aangezien ze elk jaar groter en pijnlijker werden, besloot ik naar de dokter te gaan. Groot was mijn verwondering toen bleek dat het niet mijn eigen dokter was maar één of andere nerd die pas afgestuurd was. “Wat is het probleem”, vroeg hij. “Dit” antwoordde ik hem terwijl ik mijn handen aan hem liet zien. “Dat zullen we dan eens snel oplossen” repliceerde hij terwijl een kleine glimlach rond zijn mondhoeken verscheen. Terwijl ik mij klaarmaakte, ging hij op zoek naar de stikstof. “Je zegt maar stop als het pijn doet”, zei hij. Ik knikte en liet hem begaan. Het deed pijn, maar ik liet hem doen. Ik wil niet als een mietje overkomen, dacht ik bij mezelf. Ik wil tenslotte van mijn wratten verlost worden. Toen ik na 1 minuut nog steeds niet gereageerd had, besloot de dokter dat het wel welletjes was geweest. “Ik denk dat het lang genoeg was” zei hij. Toen hij al mijn wratten had behandeld, mocht ik naar huis. Nog geen 5 minuten toen ik thuis kwam, werd de pijn erger. Véél erger dan ik normaalgezien gewend was. “Dat is normaal”, suste ik mezelf. Het zijn nu immers ook heel veel wratten. Ik begon lichtjes te panikeren toen ik die nacht geen oog dicht kon doen. Vol goede moed ging ik de volgende dag toch werken. Na een uur hield ik het echt niet meer uit. Ik kon wel tegen pijn, maar dit was ondragelijk. Ik besloot dan ook vrij snel naar de dichtstbijzijnde EHBO-post te lopen. “Wat is dat, mijn kind?” vroeg de plaatselijke zuster. “Wratten. Met blaren ondertussen”, antwoordde ik. “Doet dat niet enorm pijn?”, vroeg ze. “Ja” zei ik. Meer dan wat plakkers erop doen, kon ze niet. Ze verwittigde mijn baas en ik mocht naar huis gaan.

En daar lag ik dan in de zetel.
Met pijn aan mijn handen.

Masochist. Ik? Laat me niet lachen.

Advertisements

3 thoughts on “Masochistisch kantje

  1. Ik geloof je direct dat het pijn deed. 17 jaar geleden heb ik ook eens een heleboel wratten laten wegdoen, ik herinner me nog steeds de pijn en ik kreeg er ’s avonds zelfs hoge koorts door. Als je weet dat het bij mij zowel aan handen en voeten was, en dat ik bovendien voor een baby van een maand oud te zorgen had, dan weet je dat ik afgezien heb. ‘k Zou bijna zeggen dat bevallen minder erg was toen !

    1. Alleen al de stikstof zien en ‘horen’, bezorgt me nu nog rillingen…. Aan mijn voeten heb ik er ook gehad. En dat is ook afzien aangezien je er telkens op ‘trapt’. Aaaaaaaaah !

  2. De dochter heeft er ook veel last van of van gehad. Handen, voeten en benen stonden vol. Toen ze nog erg klein was, zijn we bij iemand langs geweest. Hij sneed een ajuin in stukjes en met die stukjes wreef hij elke wrat in. Wat hij daarna met die ajuin stukjes ging doen, vertelde hij niet. Maar weken nadien, verdwenen haar wratten. Het klinkt bizar maar ik heb het met eigen ogen gezien, anders zou ik dit niet geloven. Ze verdwenen niet allemaal en kwamen na een jaar weer terug, heel hevig zelfs. Daarna hebben we ze laten weg vriezen bij een dermatoloog. Het kwam erop neer om de moederwrat aan te pakken. Achter op haar voet had ze een enorm grote wrat staan. Als we die weg krijgen zal de rest ook volgen. En inderdaad, nu is ze ongeveer wrat-vrij. Hier en daar misschien nog een kleintje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s