Irritatie

Ik heb altijd al wel een kort lontje gehad maar de laatste weken sta ik sneller als ooit in vuur en vlam. Jammer genoeg niet op de manier waarop jullie hoopten. Alles en iedereen lijkt mij op één of andere manier enorm te irriteren. Het zijn de mensen waar ik het meest in contact mee kom, die mij hopeloos zot maken. Mijn ouders of mijn collega’s. Hoe ze het doen weet ik het niet, maar ze zorgen ervoor dat ik er nog ambetanter bij loop als de voorbije jaren tijdens de feestperiode.  Misschien ligt het niet aan hen, maar gewoon aan mij. En dus vraag ik mij nu luidop af: “ligt het nu echt aan mij”?

Het zijn ook niet enkel de mensen die ik het best ken, die mij volledig zot krijgen, maar ook gewone onbekende mensen. Mensen in de cinema. In de trein. In de winkel of gewoonweg een toevallige passant op straat.

Bijgevolg probeer ik gewoon iedereen te negeren, waardoor het probleem – zo blijkt nu – nog groter lijkt te worden. De kans dat ik mij nog meer erger als ik de mensen tegenkom, is ontzettend groot. Maar wat kan ik doen? Als ik mij opsluit, loop ik de muren op en wordt mijn frustratie nog groter. Maar als ik niets doe, raken de mensen ooit geïrriteerd door mij. En dat is al aan het gebeuren merk ik op.

Maar wat wil je ook? Mensen lijken er alles aan te doen om het bloed onder mijn nagels vandaan te halen. In de cinema komen sommige mensen persé op mijn rij zitten. “Waarom?” denk ik dan. “Waarom moeten ze nu persé op dezelfde rij als mij in de cinema komen zitten? Moeten ze mij daarvoor nu echt lastigvallen. Er zijn 100 rijen en toch perse willen ze langs mij passeren. Dat het voor mijn schoon benen is, betwijfel ik. Dus waarom, vraag ik mij af, moeten ze mij ambeteren? Hebben deze mensen geen gevoelens? Voelen ze zich niet vervelend omdat ze iemand uit zijn comfortzone brengen goed wetende dat ze dit had kunnen vermijden door simpelweg een andere rij te kiezen?

En als deze vervelende mensen nu eenmaal hun plaatsje hebben gevonden, openen ze hun zakken chips en eten en praten luidruchtig tijdens de film. Denken die mensen nu echt dat ze voor hun tv zoals thuis zitten? Kennen die mensen geen respect of ben ik nu echt de enigste die zich zo danig ergert aan dit soort volk dat ze prompt een andere rij zoekt of in sommige gevallen de zaal gewoonweg verlaat?

Het is niet alleen in cinema-, theater-, of concertzalen, maar ook op gewone openbare plaatsen, zoals de trein, dat ze mij mateloos irriteren. Door hard te tokkelen op het klavier van hun laptop of GSM. Of te luid te ademen. Of door simpelweg te praten. Luid en duidelijk. En vooral oninteressante verhalen te vertellen. Zijn die pratende mensen in de trein niet moe na een dag werken, vraag ik mij geregeld af? Blijkbaar niet. Ik wel. En dus erger ik mij mateloos aan dit soort volk. Mijn binnenste zou tegen hen willen schreeuwen dat ze moeten zwijgen, maar ik doe het niet. Ik hou mij in. Ik zeg niets. Omdat ik respect ken en heb.

Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik erger mij mateloos aan het gedrag van mijn mede-mens. Ik ben beschaamd, maar vooral furieus. En daar is voorlopig niets aan te doen buiten mij en mijn collega’s te trakteren op een avondje cinema.

Advertisements

6 thoughts on “Irritatie

  1. Tsss ik snap je wel hoor. Maar het zal niet helpen. Niet iedereen voelt zich even gemakkelijk bij stilte. Sommige hebben zelfs niet door dat ze “lawaai” maken.

      1. Ik heb ook een kort lontje gekregen met de jaren. Vooral tijdens de wintermaanden kan ik me enorm enerveren aan alles en bijna iedereen. Je bent niet de enige.
        Sommige mensen zijn gewoon bang van de stilte. Ik heb ook collega’s die mateloos veel lawaai moeten maken. Ze zijn nog nauwelijks op het werk of de radio moet aan en ze moeten dan ook nog eens meezingen – zo vals als een kat uiteraard. Op het einde van de dag is een mens bekaf: een vermoeidheid die ook kwam vanwege het vele lawaai waarin ik moet werken. Ik heb er me jaren kwaad op gemaakt terwijl het eigenlijk best wel zielig is dat er mensen zijn die heel bang kunnen worden van iets als stilte. Zijn bange mensen ook domme mensen? Misschien.
        Wat betreft lawaai makers in de bioscoop: ik ga al een hele tijd niet meer naar de cinema. Dankzij digitale tv bekijk ik tegenwoordig enkel nog films thuis. Behalve dat het scherm veel kleiner is, heeft het alleen maar voordelen.

        1. “In de stilte kom je uzelf tegen”. Daarom zijn veel mensen bang. Dat is hetzelfde waarom zoveel mensen zo’n “druk en hectisch” leven hebben. Op die manier is er een tijd meer om na te denken over eventuele problemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s