Mannenverslindster

Ze denken hét allemaal. Dat ze mij kunnen begrijpen, doorgronden en ontrafelen. Maar jammer genoeg vergissen ze zich daar allemaal in. Alle mannen. Ik moet ze één voor één teleurstellen. Want ik ben niet te begrijpen, doorgronden of te ontraadselen. En simpelweg omdat ik het hen niet toelaat. Ik wil niemand die mogelijkheid geven omdat ik het mezelf ook niet toelaat. Ik wil tot op heden nog steeds niet aanvaarden wie ik ben. Dus waarom zouden anderen dat wel mogen?

Maar toch denken ze het allemaal te kunnen. Als het van hun wil zou afhangen, zou het hen lukken, maar dat is buiten beschouwing gelaten van de mijne. En wanneer ze denken dat ze de muren rondom mij aan het afbreken zijn, ben ik al lang van dorp verhuisd. Maar laat ze maar doen, die mannen.

Want hoe heerlijk is het voor mij om een kind zich in alle bochten te zien wringen om toch maar die lolly te krijgen? Ze zouden bij wijze van spreken hun eigen broer of zus ervoor verkopen. Want zo zijn kinderen én verliefde mannen. Ze zijn impulsief en zijn lekker naïef. Ik heb het al talrijke keren meegemaakt en telkens opnieuw vraag ik mij af: “Dit kan toch niet waar zijn?”. Maar ja hoor, het is wel waar! En zelfs als ik denk “maar dit zal wel de laatste keer zijn”, begint het spelletje weer van voor af aan. En heel eerlijk? Ik krijg er niet genoeg van. Hoeveel keer ik mezelf al voorgenomen heb om te stoppen, bieden zich er weer weerloze slachtoffers aan. Elke keer opnieuw waarschuw ik ze. Niet één of twee keer, maar talrijke keren. Maar het is alsof ze mij niet geloven, niet willen geloven, niet willen luisteren of gewoon het tegendeel willen bewijzen. Want praktisch geen van hen geeft direct op. Ze zijn verliefd en kan je ze dat kwalijk nemen?

Na een tijd voelen ze zich als een hondje dat rond een baasje kwispelt in de hoop restjes te krijgen. En soms krijgen ze dat, maar die lolly zullen ze nooit ontvangen. De allereerste keer dat ze doorhebben dat ze dat nooit zullen krijgen, is het allermooiste moment. Op dat moment tonen ze immers hun zwakheden aan mij. Onbewust tonen ze hun gevoelens, maar daar maak ik schaamteloos misbruik van. Want zo ben ik. Ik ben een parasiet. En toch denken de mannen op dat moment dat ze mij in hun macht hebben. Omdat ze mij wijzen op het feit dat ik hen verkeerd behandel. Maar ook daar vergissen ze zich. De rollen waren nooit omgekeerd en vanaf nu begint het allemaal pas.

Wanneer ik hen uiteindelijk aan verslinden ben, voel ik geen greintje spijt of medelijden. Ik zie hen als vlees. Nodig om mij van kracht te voorzien. Dat ze daarbij zelf op het einde helemaal uitgeput raken, raakt geen enkele vezel van mijn lichaam. Tot slot van rekening kwamen zij zich aan mij aanbieden, toch?

Misschien is dit sadistisch kantje wel te wijten aan gebeurtenissen uit mijn jonge jeugd. de talrijke keren dat ik openlijk werd vernederd terwijl mensen gewoon schaamteloos toekeken. Hoe ze plezier ervaarden door mij kermend over de vloer te zien rollen en helemaal niets te ondernemen. Misschien is dit wel mijn manier om wraak te nemen op de pesters? Op de toeschouwers die gewoon maar toekeken? Op mijn ouders die de problemen gewoon weglachten en deden alsof er niets aan de hand was?

Ik weet het niet. Maar één ding is zeker. Als ik je waarschuw uit mijn buurt te blijven, dan doe je dat best. Tenzij je graag verslonden wordt door mij.

Advertisements

25 thoughts on “Mannenverslindster

  1. Alimonia,

    Jammer!

    ————————————————

    geboren worden

    in nieuwe geborgenheid

    dat wenst ieder kind

    ————————————————

    jeer

            1. Alimonia,

              Bij toeval kwam ik nog niet zo lang geleden op jouw blog terecht.
              Inmiddels heb ik wat logjes teruggelezen en twijfel wel een beetje aan de oprechtheid van met name dit logje “Mannenverslindster”.
              Ik kan mij nog wel voorstellen dat jij het bent, maar dat het niet helemaal zo gaat als je hierboven beschrijft.

              Citaat 1:
              “Hoeveel keer ik mezelf al voorgenomen heb om te stoppen, bieden zich er weer weerloze slachtoffers aan. Elke keer opnieuw waarschuw ik ze. Niet één of twee keer, maar talrijke keren.”

              Citaat 2:
              “Wanneer ik hen uiteindelijk aan verslinden ben, voel ik geen greintje spijt of medelijden. Ik zie hen als vlees. Nodig om mij van kracht te voorzien. Dat ze daarbij zelf op het einde helemaal uitgeput raken, raakt geen enkele vezel van mijn lichaam. Tot slot van rekening kwamen zij zich aan mij aanbieden, toch?”
              Men name deze laatste zin lijk mij niet zeker niet (altijd) waar.

              Ik las in het logje Geoffrey n.l. het volgende:
              Citaat 3:
              “Geoffrey”, dacht ik bij mezelf op weg naar huis. Nee die ken ik echt niet. Of wacht eens even. Hoe noemde die jongeman waar ik onlangs nog het bed mee was ingedoken nadat ik hem een ganse dag had belaagd met pikante sms’jes… Miljaar. Was dat niet een of andere Geoffrey. Damn it. Maar had hij mij niet gezegd vrijgezel te zijn?

              Wanneer jij iemand de ganse dag met dergelijke sms’jes belaagd dan kan ik mij niet voorstellen dat dit een manier is om iemand te waarschuwen om van contact met jou af te
              zien!

              Ik vind het ook jammer dat je op mijn laatste vraag hierboven niet gereageerd hebt.

              Met analytische groet,

              jeer

                1. Alimonia,

                  Al ben je ook maar een mens toch vind ik dit maar een goedkoop smoesje, als jij de ganse dag sms’jes stuurt dan was hij er al vroeg bij die dag en speelde jij zeker en vast een heel actieve rol en was er geen sprake van enige terughoudendheid.

                  met oprechte groet,

                  jeer

  2. Wel ik begrijp jou, hoe gek dat ook mag klinken,……..maar heb hetzelfde gevoel ook ervaren, het heeft me uren therapie gekost, om de scherpe kanten eraf te krijgen en soms komt het duiveltje nog wel eens naar boven,……..

  3. Alsof alles zwart of wit is.
    Alsof hiermee je eigen leegte gevuld geraakt.

    Anderen maken de confrontatie met jezelf het grootst. Je kan ervan weglopen; je kan ze aangaan.
    Ik zeg niet dat er iets het beste is. Maar ingaan op het aanbod en dan beweren dat er geen vraag was, is een contradictie. Dat kan niet.

    Het is een tekst die doet nadenken, maar ze staat m.i. vol tegenstellingen.

      1. 🙂 Point taken.
        Maar ik denk dat als je die 100 euro aanneemt, dat je niet anders kan dan vermoeden dat er een staartje aan gekoppeld is. Ze aannemen, is niet vrijblijvend. En dat wéét je ook als je ze aanneemt.

      1. Omdat je met ouder te worden zult aanvaarden wie je bent en tevreden zijn met jezelf… en dat zal je gelukkiger maken. Print dit af en laat me iets weten binnen een jaar of 10 🙂

    1. Bedankt Anna. Wel heel toevallig. Onderstaande clip van Lana Del Rey passeerde gisteren terwijl ik dacht: “damn it’s me”. En toen rolden er verschillende tranen over mijn wang….

  4. En toch geloof ik er niks van. Meer nog, denk ik dat – vergeef me mijn vrijpostigheid – het meer te maken heeft met de juiste “aandacht”? En is het dan toch waar, dan zal er over schrijven op een blog slechts weinig helpen. Nonkel Middernachtsdromer is streng.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s