Vieze Sandra

Elke keer ik ze zie, word ik er terug aan herinnerd. Ik werkte nog maar pas op de plaats waar ik nu al bijna 5 jaar vertoef. En ineens stond ze daar. Met lotjes. Of kaartjes. Of chocoladerepen. Ik weet het eerlijk gezegd niet meer. Het kwam er op neer dat ze gesponsord wou worden voor één of ander goed doel. Samen met nog anderen zou ze een week lang gaan fietsen in Afrika.  De mensen die mij ondertussen kennen, weten dat ik noch een goed of slecht doel sponsor. Dus ook haar goed doel niet. Hoe sympathiek ze ook probeerde te zijn. Dat trachtte ik haar duidelijk en op een vriendelijke manier over te brengen. Wat ik op dat moment nog niet wist, was dat het de gewoonte is om niemand met goede doelen wandelen te sturen. Wist ik toen veel !

Zoveel dagen erna vertrok ze naar Afrika.  Ik vergat de hele gebeurtenis en ging gewoon verder met mijn leven. Tot ik ineens iets opving aan het koffiemachine. “Sandra is gevallen!”. “Wie?”, vroeg ik nieuwsgierig. “Sandra, onze African lady biker”. Ik verslikte mij en vroeg nogmaals. “Sandra?”. “Ja Sandra. Ze heeft 5 ribben gebroken! Ze is verkeerd neergevallen”. Heel even dacht ik wat slechts, maar al gauw kreeg ik medelijden. Pijnlijk, dacht ik bij mezelf. Ocharme toch.

Na zoveel maanden zag ik opgeknapte Sandra terug in de wandelgangen. Ze keek mij vies aan. Ik reageerde niet. Na de zoveelste vieze blik, had ik er genoeg van. “Excuseer”, zei ik. “Als iedereen had gedaan wat ik had gedaan, namelijk het niet sponsoren van uw gekke ideeën, dan had jij niet naar Afrika gekund en was die lelijke val niet gebeurd! Dus je zou mij dankbaar moeten zijn in plaats van vies naar mij te kijken.”. Ik draaide mij om, keerde terug naar mijn bureau en werkte verder.

Sandra kijkt nog steeds vies, maar ik voel mij tenminste opgelucht.

Eén ding is zeker. Sinds die dag komt er niemand nog met lotjes, chocoladerepen of wafels aan mijn bureau.

Advertisements

10 thoughts on “Vieze Sandra

  1. Ik haat het ook,die mensen, buren of familieleden die ineens voor me komen te staan met een bloemetje voor Kom Op Tegen Kanker, een waardebon voor pannenkoeken van de Chiro,…, waarbij ik dan zedelijk verplicht ben iets aan te kopen, of ik word scheef bekeken. Het doet me denken aan mijn jeugd, toen ik lotjes van Domus Dei moest verkopen van school en ik met een ei in mijn gat dan maar probeerde bij grootouders, buren of familie. Als we die lotjes niet verkocht kregen was het hommeles op school (het was een ‘verplichting’ om minimum twee boekjes te verkopen), waar ik langs ging had ik het gevoel dat men dan maar uit verplichting één lotje kocht om er vanaf te zijn. Bwah ! Als ik iets wil doen voor een goed doel (en daar ben ik zeker niet vies van), wil ik dit doen uit eigen initiatief en wanneer het mij past.

  2. Van mij is het afhankelijk hoeveel de kostprijs van zoiets is. Als ze afkomen met 10 euro voor een pak wc-papier dan zeg ik neen, maar een pak pannenkoeken koop ik wel meestal. En het is mss ook egocentrisch, maar ik steun vooral de doelen waar ik (later van tijd) zelf iets aan kan hebben (chiro voor de zoon, rode kruis voor als ik ergens in de gracht lig dood te bloeden, brandweer als mijn dak in vlammen staat, de schoolkindjes….)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s