Hydra

Hydra is niet enkel een monster uit de Griekse mythologie, maar ook een eiland in Griekenland. En laat dat nu net de plaats zijn waar ik enkele dagen geleden vertoefde ! Hydra is een klein autoloos-eiland met een oppervlakte van maar 50 km2 en een bevolking van 3000 mensen. Ideaal dus om te ontspannen. Of dat zou het toch moeten geweest zijn. Maar de praktijk is nog altijd iets anders dan de theorie. 3 dagen voor ons vertrek, ben ik ziek gevallen. Niets ernstigs, een maag-darmontsteking, maar toch genoeg om mij al van voldoende stress te voorzien. Zo was ik ineens niet 1 week maar anderhalve week niet op het werk en kon ik mijn zaken niet deftig afhandelen. Maar bon. Het had ergens ook voordelen. Zo kon ik op mijn gemak de valiezen maken.

Ongeveer een dag na ons vertrek kwamen we toe in ons hotel. We deden nog een korte avondwandeling en besloten in ons bed te kruipen. De volgende dag stonden we op. Nuja. Ik stond op, want mijn reisgenoot – mijn mama voor de nieuwsgierigen – bleef liggen. “Ik voel me niet zo goed”, brabbelde ze. “Je gaat toch iets eten?”, vroeg ik haar. “Een beetje”. Dat had ze beter niet gedaan. Want alles wat ze toen at of dronk, lag er binnen de kortste keren weer uit. Gezellig zo op vakantie gaan. Ik besloot haar achter te laten in het hotel en ging er alleen op uit. Ik ben wel gewend alleen op vakantie te gaan, maar als je weet dat je mama moederziel alleen ziek in een bed ligt… Vakantiegevoel is toch vrij snel weg hoor ! Ik was nooit gerust en keerde dan maar terug naar het hotel.

Hydra 261_small
Hydra bij valavond

Na een dag rust en slaap (en vooral: niet eten of drinken), besloten we er samen voor de eerste keer op uit te trekken. We hikte er op los. Nuja, naar ons niveau want we hadden dit beiden nog nooit gedaan. Heerlijk. Echt waar. [In het totaal 16 km met een gemiddelde stijgingsgraad van 10°. Hoogste punt 626 meter. Gespreid over 2 dagen]

Hydra 571_small
Alimonia op weg naar de top !
Hydra 622_small
De weg naar de top….

We wandelden op plaatsen waar precies nog nooit een Griek was gepasseerd en werden op de top beloond op een schitterend uitzicht, een vers glas water en een GSM. Nuja, een gevonden GSM van een Griek. In mijn beste Grieks (*kuch*) belde ik naar een paar nummers en maakte duidelijk dat we een GSM hadden gevonden. Ik weet niet of ze mij begrepen. Eén man bleef maar zeggen “papa papa?”. Ik heb die mens waarschijnlijk ontzettend ongerust gemaakt. “Ben jij een kidnapper?” vroeg hij misschien. Ik weet het niet. Ik liet de GSM achter en besloot aan de afdaling te beginnen. De afdaling werd moeilijker (en gevaarlijker) dan ik ooit had kunnen dromen. “Wat doe ik mijn mama toch aan”, dacht ik bij mezelf terwijl mijn hart nog nooit zo snel had geklopt. Ik was bang, een beetje toch. Bij elke stap dat ik zette, hield ik mijn adem in. Bij elke beweging van een steen, liet ik een kreet. Dat ik ooit levend en wel beneden zou geraken, had ik nooit gedacht. Ik keek even achterom en voelde een trots die ik nog nooit had gevoeld. Ik knuffelde mijn mama en feliciteerde haar. Dit hadden we overwonnen. Samen ! Een moeder-dochter moment dat moest gevierd worden. En ik nam haar die avond naar een hippe cocktailbar. Ook dat werd gezellig, haha.

Hydra 663_small
Hydra vanaf het “hoogste” punt

Voor de rest genoten we van de zon, namen we een plaatselijke duik in het heerlijke warme water op een klein en gezellig strand en genoten van de Griekse sfeer. Al moet ik eerlijk toegeven: Grieken zijn niet erg vriendelijk. Ze zijn zelfs een tikkeltje pretentieus.

Hydra 832_small
Avlaki Beach

De terugreis was misschien nog het spannendste van al. We namen de eerste boot naar Athene. Deze bracht ons met een redelijke vertraging naar Piraus, de haven van Athene. Daar moesten we een bus zien te bemachtigen. Als een gek liep ik heen en weer. Dit had ik nog nooit meegemaakt. We moesten echt op die bus zitten of we zouden onze vlieger zeker gemist hebben. En ja hoor, we haalden het. De bus dan toch. De heenrit was precies niet zo stresserend. Als ineens stewardessen op de bus instapten, kregen we het benauwd. Het was nu 16.15. Zouden deze om 17.00 op de luchthaven beginnen? Miljaar. Onze vlieger zou om 17.00 vertrekken. Ik durfde niet meer kijken naar het uurwerk, mijn hart sloeg sneller en sneller en ik begon te transpireren. Om 16.40 kwamen we toe op de luchthaven van Athene.

Hydra 379_small
Alimonia (terug naar beneden aan het gaan)

Ik liep als een gek naar de incheckbalie. We moesten onze boardingpasses nog hebben. “Easy, lady”, zei de vrouw. “Where do we go to?”, vroeg ze. “Brussels”, antwoordde ik. “And what time?”. 17.00 zei ik! De vrouw keek me aan. “17.00? Then run to the desk there”, zei ze. Daar kregen we een serieuze uitbrander. “You have 5 minutes to go to the plane. Do you think you will make it?” vroeg ze. “Yes!” zei ik. Ik haalde nog een fles wijn boven die we van het hotel hadden gekregen (en jammergenoeg niet konden meenemen aangezien we geen bagage hadden) en zette die op haar bureau. “You cannot take that with you”, zei ze geïrriteerd. “It’s for you”, snauwde ik haar toe terwijl we naar de security liepen. “Oh”, hoorde ik haar nog in de verre zeggen. We vlogen door de security en liepen als 2 gekken door de terminals. Het zoeken van de juiste gate was nog nooit zo gestresseerd geweest. Maar bon. Als ze ineens “Alimonias?” riepen en ik “yes yes” antwoordde kwam de stof endorfine ineens vrij. Ze checkten onze paspoorten nog een laatste maal en daarna mochten we op het busje die ons veilig en wel naar het vliegtuig brachten. Om stipt 17.00 zaten we in het vliegtuig op weg naar Brussel !

Dat was me het reisje wel.

Advertenties

12 thoughts on “Hydra

  1. Ja, na een tientallen zinnen te hebben lezen, begon ik mij inderdaad ook al af te vragen van : “wij, we, wat?” Ah ’t was met uw moeder dat je op reis was geweest. Lol, ik grap maar. Nog nooit naar Griekenland geweest en ik weet niet of ik er ooit zou naar toe gaan. ’t Is een land met mooie streken, maar bon… Voor de rest, hopelijk valt de volgende reis beter mee…

  2. Wat een spannend verhaal.
    Het is in ieder geval geen saaie vakantie geweest.
    Jammer dat er geen aantrekkelijke Griek voor jou in voorkomt.
    Beiden, jij en je moeder zijn nu weer beter en gezond???
    Vriendelijke groet,

  3. Alimonia,

    Enerverende vakantie!
    Leuk om iets te lezen over jouw relatie met jouw moeder, ik was haar tot nu toe nog niet in je verhalen tegengekomen. (Heb natuurlijk niet alle logjes gelezen)

    Groetjes,

    jeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s