Hard Rock Cafe

De eerste keer dat ik een bezoek bracht aan het Hard Rock Cafe was vorig jaar in Boedapest. Al bracht ik toen enkel en alleen een bezoek voor een sanitaire stop. Mooi. Super mooi. Dat is wat je tenminste van het interieur kan zeggen. Nog voor ik één stap in de winkel had gezet, stonden er al 3(!) ‘verkopers’  rondom mij. “Where are you from?” was de eerste vraag die de eerste irritatie-druppels naar boven deden komen. Waarom laten ze me hier niet gewoon op mijn gemak rondlopen? “Belgium”, was mijn antwoord. Kort en bondig. Nog voor ik het wel en goed besefte volgde ik een dame naar beneden. Heel de weg keek ze om met een glimlach waar ik helemaal door gehypnotiseerd werd. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ik op weg was naar een sm-kelder. “To eat or to drink?”, schudde ze mij wakker. “To eat please” antwoordde ik vriendelijk. Ze wandelde een beetje verder. “Here is your table” zei ze terwijl ze breed glimlachte. “Had ik dan gereserveerd?”, vroeg ik mij af. Leuk vond ik het niet dat ik mijn tafel niet mocht kiezen, maar ik zweeg en zette mij. Hier zit ik niet slecht, dacht ik bij mezelf. Een mooie kijk op de toog en schermen met harde rock muziek. Nuja dat dacht ik toch. Nog voor ik goed en wel mijn jas had uitgespeeld, stond er een ander mannetje aan mijn tafel. “I am your personal waiter”, zei hij op een kinky manier. “Mm”, dacht ik bij mezelf. “Zou ik hem ook kunnen bestellen?”. Zo leek het er althans op. Hij gedroeg zich ook als het vrouwtje dat me naar de kelder had gebracht. Hij glimlachte telkens hij passeerde en was zeer vriendelijk. Ofwel wilt hij mij versieren ofwel…. En ja hoor. Aan elke tafel gedroeg hij zich zo. Net als al de andere obers.

Ik begon me ongemakkelijk te voelen. Ik ben hier precies in een sekte beland. En net als ik wist wat ik wou bestellen, stond hij daar weer. Met zijn hypnotiserende glimlach en blik. Hij noteerde mijn bestelling en vertrok.

Nu had ik tijd om rond te kijken. Mooi, zeer mooi zelfs. Alleen de muziek… Hoorde ik daar ineens niet Lady Gaga? Ineens schoot ik weer wakker. We zitten in een Hard Rock Cafe, godverdomme. Ik schaamde me in hun plaats. Waar is die hard rock muziek?

Mijn ergernissen bleven zich opstapelen. De ober net altijd op tijd. Je cola is net iets minder half leeg en daar staat hij al. Voor ne “refill”. Tijdens het eten komen ze je ook nog vragen of alles naar wens is. “Nee meneer ik wil hier weg!” was mijn spontane reactie, maar ik kon me nog op tijd inhouden.

De rekening klopte, maar de ober vroeg vriendelijk zijn eigen fooi. “Niet verplicht maar toch altijd fijn. Als blijk dat je tevreden was”. Nuja, ik weet niet of dat typisch is voor het Hard Rock Cafe, maar wel typisch voor Boedapest. Ik gaf een kleine fooi, betaalde en vertrok. Zo vlot als ik omschrijf, ging het niet. Want aan de uitgang stonden ze me doodleuk op te wachten. Als jagers rond hun prooien. Als hyena’s rond hun slachtoffers. “Wil je niet even in de shop kijken?”. Neen mevrouw ik wil hier weg !

Wat een rare sekte. Ik zet nooit nog een voet in zo’n Hard Rock Cafe !

Advertisements

9 thoughts on “Hard Rock Cafe

      1. Als ik jou daar kan ontmoeten zal ik zeker naar binnen gaan
        Verder heeft deze zaak geen aantrekkingskracht op mij.

        Natuurlijk zal ik jou dan vrijhouden voor een drankje en een hapje.

        Jij mag daarbij de plaats uitkiezen waar wij het Hard Rock Cafe zullen bezoeken.

        Uitnodigende groet,

    1. Aha ! Ik ergens ook wel….maar ik moet wel toegeven dat het interieur zéér mooi was. Ideaal voor foto’s te nemen (alleen jammer dat mijn vervloekte camera toen al 4 dagen kapot was – grrrrrrrr !)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s