Zieke geest

Vorige vrijdag zat ik wenend in de trein terwijl de jonge man tegenover mij zijn gsm probeerde boven te halen en een foto van mij wou nemen. Deze laag-bij-de-grondse daad bewees 2 dingen. Ik heb nog steeds opgekropt verdriet en er lopen nog steeds zieke geesten op de wereld rond.

Ik keek even rond mij. Niemand had mijn tranen gezien. De meeste mensen zijn immers veel te druk bezig met hun eigen leven. De helft zit op zijn GSM te tokkelen, de ander helft kan je verdelen in de slapers, lezers, dromers en praters.

Ik krijg stilaan de kriebels van deze maatschappij. Het lijkt alsof mensen niet zonder hun smartphone kunnen leven. Ze lijken er wel aan verschroeit. En net dat stoort me zo mateloos. We zijn bang iets via het digitale leven te missen terwijl we net al hetgene aan doen zijn om het echte leven voorbij te lopen. Wie online leeft, mist de helft van wat er in de wereld afspeelt.

Mensen checken facebook om op de hoogte te zijn van de situatie van hun vrienden. Een simpel bezoek zit er – wegens tijdsgebrek – niet meer in. We zijn allemaal zo egoïstisch geworden. Voor niets of niemand nog tijd. Zelfs niet voor de eigen behoeften. De sekstherapeuten zitten tegenwoordig overvol. We moeten zelfs inplannen wanneer we seks kunnen hebben. “Donderdagavond schat?” “Om 19.30 heb ik een half uurtje.” “Past dit voor jou?”. Ik kan me de gesprekken al levendig inbeelden.

Maar hoe ver u ook denkt dat dit verwijderd is van uw bed, ik moet u helaas teleurstellen. Ook u bent al geïnfecteerd door het virus !

Want ook u schuimt blogs en andere sites af. Op zoek naar iets. Nieuwsgierig naar het leven van onze naaste of leergierig naar het talent van hen. We voelen een gemis als we niet up to date zijn met onze favoriete blogs. Ik beken. Ik lijd hier ook aan.

Als ik even mijn favoriete blogs niet kan volgen, voel ik een onbeschreven gemis. Ik heb dan het gevoel er niet meer bij te horen. Wat complete bullshit is natuurlijk. Want niet alleen ken ik die andere persoon niet, maar nog erger is dat zij mij niet kennen. Voor hen behoor ik tot de statistieken. Een click meer of minder, daar liggen ze al lang niet meer van wakker.

En toch. Dan scrol ik door hun blogs. Naar dat ene artikel dat ik toch nog gelezen heb en begin ik vanaf daar te lezen. Op die manier stilt het mijn honger naar informatie maar ontneemt het mij langs de andere kant van enorme tijd.

Enige tijd geleden ontdekte ik per toeval dat één van mijn favoriete groepen in België had opgetreden. Dat ze gesplitst waren en aan een nieuw album aan het werken waren. Ik was met verstomming geslagen. Ik voelde mij vreemd. Raar. Ongelukkig. Ten eerste omdat ik er niet bij was en ten tweede omdat dat nieuws allemaal langs mij was gepasseerd. Wie niet genoeg liked, of sites en blogs bezoekt, weet van niets. En dat was mij dus overkomen. Vroeger zouden we een telefoontje gehad hebben van een van onze vrienden. Om mij vriendelijk mee uit te nodigen om mee te gaan en om te informeren of ze voor mij een ticket bij moesten kopen. Maar dat is verleden tijd. Forget it. Zoek het zelf maar uit in deze egocentrische wereld.

Maar trek het u niet aan. U bent niet alleen. Zolang u niets van mijn blog mist, komt alles goed. Ik beloof het u.

Advertisements

20 thoughts on “Zieke geest

  1. Oef, gelukkig maar (dat laatste toch).
    Er lopen inderdaad zeer zieke geesten rond. Allo 2015 zijn er nog steeds mensen die bijvoorbeeld ’s zomers met hun smartphone in de hand op strand rondlopen om een foto van een borst te nemen. Zielige types…

  2. – vroeger was wenen in het openbaar ‘not done’
    – zielige types zijn van alle tijden
    – praten over seks, gebeurt nu, omdat het vroeger meer taboe was
    – is het digitale leven niet gewoon onderdeel geworden van het echte leven?
    – zijn we echt zo egocentrisch geworden?

    Kortom: I don’t buy it. We hebben meer keuzes, ja. En dat vergt meer moed, klopt. We zijn op meer verschillende manieren aan elkaar gekoppeld, ja, maar een echte vriendschap of relatie overstijgt nog steeds egocentrisme. Onze maatschappij is één van de beste om in te leven: wij hebben voornamelijk luxeproblemen.

    Wel begrijp ik één ding en dat is het gevoel van disconnectie, ondanks alles. Maar verbondenheid kan je zelf terug opzoeken. Je zal wel zien hoeveel mensen dat nog steeds willen.

    1. Luxeprobleem. Dat stoort me ook. Als je daar serieus over nadenkt is dat toch allemaal niet meer normaal. Hoeveel soorten wasmiddel, chips,… Dat is toch te zot voor woorden, niet?

      Mensen willen misschien meer verbondenheid maar als je dan eens rond je kijkt op de trein zit iedereen op zijn smartphone te tokkelen…en oh wee als je iets probeert te zeggen.

      1. Hoeveel soorten chips? “vroeger had je paprika en ‘gewoon'”. (doet me denken aan Theo Maassen – zoek maar eens op op google onder de termen: theo maassen – blokjes kaas).

        Tja, ik zou de trein echt niet als referentiepunt nemen. De trein is een transportmiddel dat mensen nemen om van A tot B te geraken. Er zijn betere plekken om verbondenheid te voelen.

  3. Je artikel is heel goed geschreven.
    Zieke geesten lopen er inderdaad rond, toen ik een paar jaar terug bijna flauw viel op een evenement, door de warmte en de inspanning en mijn bloeddruk en suiker die opspeelden, vond iemand het nodig om met zijn gsm een foto te nemen terwijl ik uitgeteld op de grond lag en de mensen van het Rode Kruis zich over mij ontfermden. Wat dacht die persoon? De foto van de eeuw genomen te hebben? Jammer ik leef nog 🙂
    Dat online leven stoort mij ook wel en ik denk er regelmatig over na maar verandering heb ik er ook nog niet ingebracht.

    1. Haha. Toen ik een aantal jaar geleden flauw ben gevallen in de trein hoop ik toch dat er ook geen filmpje van genomen is want ik had net een kort rokje aan 🙂

  4. Ik voel me een toerist en denk dat velen dat samen met mij zijn.
    Voila als statement kan dat tellen.
    Maar net als de toerist hierboven deel ik dus je mening niet echt.

  5. Ik heb geen smartphone en probeer het bewust nog wat uit te stellen, ik vind dat ik thuis en op het werk al genoeg op internet zit… In de trein probeer ik soms contact te maken met andere reizigers, andere keren heb ik daar geen zin in en zonder ik mij af. Vorig week had ik nog een grappig moment met een jongedame omwille van een deur die niet wou sluiten. Tijdens zo’n situatie merk je dat er een “connectie” is met de andere (onbekende) persoon, en da’s wel fijn eigenlijk. Er zouden meer van die ogenblikken moet zijn. Ik denk verder niet dat de meeste mensen bewust egocentrisch zijn. We zijn allemaal een beetje slachtoffer van het systeem.

    1. Voornamelijk met NMBS-miserie komen de mensen wat dichter bij elkaar. Dan maak ik ook de leukste momenten mee op de trein. Dus je ziet, het is allemaal zo erg nog niet 🙂 Maar ik begrijp wat je bedoelt met slachtoffer zijn van het systeem.

  6. Ik gebruik mijn smartphone om te telefoneren, ik heb hem weer 6 dagen geleden opgeladen en hij is nog niet leeg.
    Dat bloglezen is bij mij een gevolg van ’t feit dat ik geen TV kijk, en dus iets anders zoek. En ’t is wel eens fijn ergens anders mee te lezen.
    Wat ik vooral gek vind aan dat on-line leven: stel dat je morgen sterft, dan zullen al die volgers zich na een paar weken afvragen waarom je niet meer post. Je volgt zogezegd alles op de voet maar ’t is éénrichtingsverkeer..

      1. Ik denk dat je mijn reactie niet goed begrepen hebt (of beter gezegd, mijn reactie was niet duidelijk). Ik ben dan ook bezorgd. Vandaag voor ’t eerst een post gelezen van iemand die al een jaar niets meer geschreven had, had me dit week-end nog afgevraagd of alles wel in orde was met hem (dat was ook de inzet van mijn oorspronkelijke reactie hier).
        Dus nog eens proberen: wat ik wil zeggen is dat je mekaar enerzijds goed begint te kennen, maar anderzijds niet weet wat er met die persoon in ’t echte leven gebeurt.

        1. Ik snap het wel. Jij krijgt een soort sympathie voor de blogger maar je weet niet alles van die persoon. Ik krijg soms wel mailtjes als ik hier een tijd mijn hoofd (of lichaam) niet heb laten zien… Dat is wel super lief.

  7. Alimonia,

    Afgelopen vrijdag zat ik ook in de trein en kan derhalve jouw beschrijving wel beamen.
    Zelf heb ik slechts een simpele telefoon waar ik mee kan bellen en eventueel ook nog een foto maken van een belabberde kwaliteit. Ook ik kijk weinig TV en probeer o.a. jouw weblog met enige regelmaat te bezoeken, zonder overigens altijd te reageren.
    Je kunt het nieuwsgierigheid noemen, maar wat mij aan jouw verhaal nu juist het meest aanspreekt zijn de eerste vijf woorden en het eerste statement van de twee bewijzen, die jij aanvoert.
    Ik schreef eens in het kader van het thema “Sprekende stilte” het volgende gedicht met de titel:

    Tussen de liefde en de leegte!

    Tussen de liefde en de leegte
    daar heerst de stilte van verlangen
    het verlangen in stilte
    naar nooit gesproken woorden
    woorden, die je laten voelen
    laten voelen dat er iemand is
    iemand is, die om je geeft en van je houdt
    maar minstens om je geeft
    eens de leegte gevuld met liefde
    wordt de stilte van verlangen doorbroken
    en zal ze spreken met de woorden
    ik heb jou lief

    Groetjes,

    jeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s