Hoge Venen – verslag

Ik ben nu al een paar dagen terug uit een welverdiend weekje verlof. Maar het was ook nodig want de laatste tijd liep ik prikkelbaarder rond als anders. De jaarlijkse evaluatie zat daar voor een stukje tussen maar ook de werkdruk van de afgelopen maanden. En dus besloot ik een vakantie te boeken. Eerlijkshalve moet ik bekennen dat ik veel te laat uit mijn winterslaap was ontwaakt om een reis naar één van de warme landen te regelen. En dus werd het last minute maar de Hoge Venen. Als klein meisje heb ik daar letterlijk en figuurlijk mijn broek versleten. Op een slee wel te verstaan. Maar ook langlaufen heb ik daar gedaan. Maar echt gewandeld zoals ik nu gedaan heb? Nee toch niét.

Maar het is een aanbeveling. Toch een week voor de paasvakantie als er niemand in de verte verte te zien is. Heerlijk. Van niemand last. Zeker niet van mensen die in mijn beeld zouden kunnen lopen. Want zo zijn we wel weer. Altijd in de aanslag met de fotocamera. Ook al zit het weer tegen.

Qua weer wisten we echter op voorhand dat het geen zon-vakantie zou worden. Integendeel. We kregen regen, hagel, (véél) wind, sneeuw en een heel klein beetje zon ! De foto’s die u hieronder kan bewonderen, geven u hiervan een idee. Maar toch. Op foto’s kan je de kou, wind,… niet weergeven. Noch de schoonheid van de Waalse Ardennen en zeker niet de moeilijkheidsgraad van de wandelingen.

Want dat waren ze toch wel. Zeker voor een onervaren stapper als ik. Gekleed was ik er maar half op. Had mijn goede broek mee (maar die is zo lekker warm !) en botten. Op zich stapt dat lekker in de modder maar daar houdt het dan ook op. De weinige wandelaars die we dan tegenkwamen hadden wandelschoenen aan. Of course ! Met botten heb je totaal geen grip.

Één keer heb ik voor mijn leven gevreesd. Toen we ergens in Robertville verdwaald geraakte en op zoek waren naar het zo genaamde “junglepad” en ineens een enorm smal dalend stuk pad op onze weg tegenkwamen. “Dit moet het zijn”, dachten we aangezien we al een uur op éénzelfde plaats rondliepen. En dus gingen we langs daar naar beneden. Met handen, voeten, stokken en ons achterwerk geraakte we beneden…. Tot we een uur later besefte: “neen dit was het toch niet” en weer langs die smalle weg omhoog moesten. Ja ik was bang, want ik heb het zo niet voor hoogtes en al zeker niet van smalle wegjes. Maar u ziet, ik heb het overleefd. Uiteindelijk waren het de wilde reetjes die ons met de voeten op de grond brachten (die hadden precies nog nooit mensen gezien). “We zijn serieus verdwaald en we moeten hier zo snel mogelijk zien uit te geraken”, was wat we plots dachten. En dat lukte wel. Langs éen of andere grote baan.

’s avonds laat kropen we dan weer heerlijk in de sauna van ons hotel. Helemaal voor ons alleen. Een mens moet niet veel meer hebben, toch? We waren nu terug opgeknapt voor de rest van de wandelingen !

Over het hotel heb ik niets dan lof. We hadden een heerlijk gezellig hotelletje slash b&b waar ze ons nog net niet aanspraken met onze voornaam. Het is eens wat anders. Echter bij het ontbijt hou je u de eerste dagen wat in aangezien de mensen u met arendsogen in de gate houden, maar dat gevoel verandert snel in een foert-mentaliteit. We hebben hier toch voor betaald, niet? En als ik het niet opeet, dan wel iemand anders.

Er gebeurde wel iets grappigs. Ik ben niet de meest ordelijke persoon, dat geef ik toe. Maar in mijn wanorde vind ik wel alles vrij snel terug. Onze verbazing was dan ook groot als we van één van onze wandeling terugkwamen en heel onze kamer gereorganiseerd was. Mijn rugzak hing ineens aan een kapstok, de schoenen stonden op de mat, onder onze waterfles stond ineens een bierkaartje, de tandenborstels bevonden zich in een potje,…. Nu, we konden er hartelijk om lachen, maar het was toch vreemd. Ofwel was er echt enorme wanorde oftewel had de kuisvrouw te veel tijd….De laatste dag hebben we wel het spelletje meegespeeld en hebben we vele dingen op een andere plaats gezet. Bij terugkomst stond alles nog zoals voorheen. Zo jammer !

Ik raad het iederéén eens aan. Een weekje Hoge Venen. Of iets anders. Als je maar kan wandelen en er geen mens tegenkomt.

Advertenties

2 thoughts on “Hoge Venen – verslag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s