Ze hebben mij zo gemaakt

Toen ik ongeveer 7 jaar geleden mijn eerste stappen in de professionele wereld zette, was ik nog naief, jong maar vooral enorm gemotiveerd. Werken, dat was pas het echte leven. Zo werd het toch voorgesteld. Je kon pas als volwassene beschouwd worden als je een job had. En dus deed ik al het mogelijk om zo snel mogelijk een job te vinden. Die vond ik vrij snel en zo belande ik van het ene moment van de schoolbanken in de professionele wereld.

Ik werkte een hele tijd in een kantoor. Dat leek mijn droomjob, maar al vrij snel bleek dat ik dat leven niet aankon. Het leven in een kantoor is hectisch. De klant is koning. Altijd. Zelfs al heeft hij niet gelijk. De ganse dag leefde ik in stress in de hoop dat ik die avond geen kasverschil zou hebben. Als ik dat wel had, moest ik zoeken tot ik het vond… Uiteindelijk was het de druppel van het commercieel gedeelte die de emmer deed overlopen.

Ik besloot wijselijk voor mezelf dat ik in die job nooit echt gelukkig zou worden en vroeg mijn overplaatsing naar Brussel. Voor ik het wel en goed wist, zat ik op het tiende verdieping in het centrum van Brussel. Ik herinner mijn eerste dag nog goed. Ik was enorm zenuwachtig en kreeg uitleg van één of andere Vincent. Terwijl hij de uitleg aan mij deed, dwaalde mijn gedachten af: “wat doe ik hier in godsnaam toch?”, vroeg ik  mezelf af. Uiteindelijk bleek zijn uitleg complexer dan de jobinhoud. Die was perfect uitvoerbaar. Maar al wat er rond kwam kijken, heeft mij de ogen doen opengaan. “We zullen elkaar binnen enkele jaren opnieuw eens spreken”, had een zekere Serge mij gezegd. “Je blijft niet zo gemotiveerd”. Ik begreep toen niet wat hij mij duidelijk wou maken, maar nu wel. “Later zul je nog wel aan ons denken”, voegde hij er nog aan toe.

Ik begreep het allemaal toen niet direct, maar na verloop van tijd begon ik meer mensen te zien die niet werkten dan wel werkten. Een eenzame telefoon een paar meter verder rinkelde de god ganse dag. “Waarom neemt niemand die ooit op?”, vroeg ik op een dag. “Daar zit niemand. Die persoon werkt er niet meer en is nooit vervangen geworden”. “So, waarom neemt er niemand anders op?”. Buiten een schouderophef heb ik nooit gekregen. En hoe langer ik er werkte, hoe duidelijker alles werd. Complotten, mensen die uitgesloten werden,  vriendjespolitiek, de strevers, affaires,…. Ik heb het (bijna) allemaal gezien op enkele maanden tijd.

Ondertussen, na 7 jaar professionele ervaring, is de enorme gedrevenheid die ik toen had, als sneeuw voor de zon verdwenen(*). Mensen zien die niet werken, motiveert gewoon niet. Waarom zou jij wel hard werken als de rest niets doet? Waarom hard werken als bijna iedereen gewoon het idee geeft hard te werken?

Ik kan er niets aan doen.
Ze hebben mij zo gemaakt.

(*) Ik ben nog steeds gemotiveerd in mijn huidige job. Enkel de naïve gedrevenheid is verdwenen.

Advertenties

15 thoughts on “Ze hebben mij zo gemaakt

  1. Ik herinner mij een uitzendbaantje in de vorige eeuw.
    Elke ochtend liepen er meer uitzendkrachten met van het station naar de fabriek.
    Op de afdeling was niets maar dan ook niets te doen.
    In de trein vroeg ik mij dan al af hoe lang dit zou duren.

    Door met een bezem of een stuk gereedschap rond te lopen speelde. Wij het toneelstuk dat wij erg hard aan het werk waren. Voor de zekerheid nam ik hiervoor van huis een schroevendraaier mee.

    De hele zomervakantie verdiende ik zo mijn zakgeld.

    Ondertussen verzorgde wij een kleine proeforder voor Japan …..

    Het zal je niet verbazen dat het bedrijf failliet is gegaan voordat de proeforder in Japan aankwam.

    Sterkte met jouw job.
    Zorg dat je goed betaald wordt.

    Bemoedigende groet,

    1. Eigenlijk is het toch wel erg eh. Spelen dat je hard aan het werk bent. Ik zou het niet kunnen. Ik ben ‘blij’ dat ik (heel) veel werk heb…. maar langs de andere kant zie ik ook wel dat sommige mensen niet veel werk hebben… Ach ja.

  2. Hoe hard herken in je situatie, je kunt het jezelf niet voorstellen. Ondertussen sta ik vierendertig jaar verder en is blijkbaar niet veel veranderd. Ik grijp nog steeds naar die telefoon die niemand opneemt, raak dagelijks nog verstrikt in mijn eigen werk en iedereen vindt het maar normaal. En anderen maar zeggen dat ik moet leren relativeren, terwijl ze zelf op het gemak op tijd toekomen ’s morgens en vooral op tijd vertrekken ’s avonds.

    1. Ja ! Dat bedoel ik dus !! Maar zo werkt het dus. Je hebt de “goei” die de “shit” van anderen opkuisen. En word jij er voor beloond? Neen. Integendeel. Ik heb wel onlangs een stress-cursus gevolgd en dat heeft mij serieus geholpen om te ‘relativeren’

  3. Ik heb enorm veel werk, probeer elke dag brandjes van andere mensen te blussen die steken laten vallen, maar ik word er niet voor beloond. Ik ben dan ook op zoek naar iets anders, maar het is niet gemakkelijk om iets te vinden, ook al omdat ik de 45 nader…

    1. Ik denk dat het ons karakter gewoon is….en op je nieuw werk zal het waarschijnlijk ook zo zijn. Het is overal zo me dunkt… Proberen te relativeren zekers zoals Thomas Pannenkoek al aanhaalt…. Ach ja.

      1. Ik heb meer dan 20 jaar in de privé gewerkt en nu 5 jaar voor de overheid. En ja, ik ben daar trost op, waarom ook niet. Ok, ik geef toe, er is totaal geen werkdruk meer maar de projecten geraken ook af, is het niet morgen dan maar wat later. Waarom al die stress als het in feite totaal niet nodig is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s