Alone

Langs de buitenkant ben ik ok. Ik zie er zelfs de laatste tijd goed en gelukkig uit. Maar de binnenkant, dat is een ander paar mouwen. Wat er aan de binnenkant aan het gebeuren is, daar wil ik soms niet over nadenken.  En de laatste weken wil ik er al helemaal niet mee bezig zijn. Ik vrees dat de mess zo deftig groot geworden is dat een zekere Sien&Maria hier zelfs niet aan zouden beginnen. Ik loop alles uit de weg. Al jaren. Maar ik kan het mij ook permitteren. Ik heb leuk werk waar ik mij in kan smijten. Er is ook genoeg afleiding op het werk. Vervelende collega’s, super veel werk,… In heel veel dingen kan ik mij opjagen waardoor ik vergeet gewoon dat er nog iets anders is. Mezelf. Mijn leven. Mijn problemen.

Ik heb meer dan de helft van mijn leven niet naar de buitenkant van mijn lichaam durven kijken. Ik vond me lelijk. En dik. Er zijn nog momenten dat ik het moeilijk heb. Die dagen of periodes heeft iedereen wel eens. We smeren dan make up of gaan naar de plaatselijke gym. We blijven zelden bij de pakken zitten. Constant worden we immers aan onze probleemzones herinnerd. Bloedmooie fotomodellen. Op tv, in films of gewoon in magazines. Dus na al die jaren heb ik iets of wat vrede kunnen vinden met mijn lichaam. Maar nu begint de binnenkant moeilijker en moeilijker te doen. Ik heb altijd al gevochten met de innerlijke demonen in mijn lijf. Die zitten er al héél lang en zullen naar mijn inziens nooit verdwijnen. Ze maken deel uit van wie ik ben. Alimonia, met een zéér donker kantje.

Maar in het echte leven word je door de media niet zo vaak geconfronteerd met je innerlijke miserie. Dat is ook niet zo belangrijk. Dat zie je tenslotte niet. Tranen die drogen op. Maar je uiterlijk, dat is wat je de god ganse dag toont. Het weerspiegelt tenslotte toch hoe je je voelt. Het is de harde realiteit waar ik mij meer en meer bewust van begin te worden. De wereld heeft niets aan mensen die een innerlijke strijd met zichzelf voeren. Buiten de medische wereld verdient er niemand wat aan dat soort van mensen. En dus blijven héél veel mensen in de kou staan.

Ik heb het moeten leren. Om naar mezelf te durven kijken. Ooit heb ik spiegels gehaat, maar nu smul ik er meer en meer van. Ik weet ondertussen ook hoe ik ze kan verleiden. Misleiden is misschien zelfs een beter woord. Maar naar mijn innerlijke ik kijken, dat is moeilijker. Ik ben ook geen open boek. Dat helpt niet. Over emoties praten, dat heb ik zelden gedaan. Ik was een kei in verhaaltjes vertellen. Maar echt praten over hoe ik mij voelde of wat ik dacht, dat durfde ik nooit echt. Ik ben pas beginnen te ontdooien door deze blog op te starten.

Deze blog was een soort therapie voor mij. Ik ben redelijk diep gegaan en door mijn blog misschien zelfs nog een tikkeltje dieper dan ik ooit had kunnen verwachten. Ik schreef blogposten op enkele minuten neer. Alles stroomde (meestal tegelijk met tranen) uit mijn lichaam. Maar we zijn er nog lang niet. Er is een deel uit, maar dat is nog geen 20%.
Ik verwacht de komende maanden/jaren nog héél veel miserie. Dat besef ik de laatste tijd meer en meer. Het is raar omdat ik hier zo open en bloot neer te pennen. En het is nog raarder dat ik mij nu redelijk ‘ok’ voel. Het is alsof ik in een trein zit, op een gemakje een boekje aan het lezen ben, maar in mijn achterhoofd weet dat we ooit ergens tegen zullen botsen. Alleen waar en wanneer zijn nog onbekenden. En toch blijf ik maar verder lezen in plaats van actie te ondernemen !

Er zijn wel een aantal mensen die het goed met mij voorhebben en die dat samen met mij ervaren. We praten er nooit over, maar we voelen het. Misschien is dat ergens een geruststelling. Misschien is dat de rust die ik momenteel ervaar en zo nodig heb.

Maar ik weet dat het zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangt.
Het is nu enkel een kwestie van wachten.Want er is niets aan te doen.
Ik moet er door.

Alone.

Advertenties

4 thoughts on “Alone

  1. Als oude man misstaat het natuurlijk om jou beeldschoon te noemen.
    Toch is dat wel het geval.
    Ouder wordend overvallen de donkere momenten van het leven mij steeds meer.
    Daarom juist wens ik jou meer plezier in jouw leven toe.

    Geniet van het mooie weer, jouw muziek en uitstapjes.

    Bemoedigende groet,

  2. Nu ben ik niet zeker, maar het is met die dieptes en laagtes zoals met het lichaam. Er zijn er weinig die er als een fotomodel uitzien aan de buitenkant. Allen hebben we lichamelijke niet-perfectheden in meerdere of mindere mate. Met het innerlijke en de bijhorende pieken en dalen is het eender. We hebben ze allemaal, in meerdere of mindere mate. En we moeten er allemaal door, in essentie alone.
    Take care A.

  3. Het gevecht met het innerlijke is een lelijk ding, waar we (helaas) allemaal wel eens mee te maken krijgen. Het kunnen praten met iemand in dit verband kan wonderen doen – gewoon al het feit dat iemand naar je luistert geeft het bevredigend gevoel dat je hebt kunnen je ei leggen. Een omelet zal dan smaken als nooit tevoren.

  4. Ja, je moet er door, vroeg of laat moeten we dat allemaal. Probeer je goed te omringen, niet alleen met vrienden of familieleden, maar misschien ook met professionelen. Want zoals jij het beschrijft lijkt het als een zwaar proces dat misschien toch best met de hulp van therapeuten wordt afgewerkt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s