Pak elkaar eens goed vast

Vanuit het Belfius kantoor zag ik ze. 2 jonge mensen. Verdriet alom. Mensen knuffelden hen en praatten met hen. Heel even wist ik niet meer waar ik was. Maar ik bevond mij nog steeds in het Belfius kantoor. De geldautomaat begon een irritant geluid om me af te voeren. “Gelieve een keuze te maken”, piepte hij. Ik vergat even waarom ik daar stond. Ik wou mijn afschriften hebben, maar werd gestoord door het tafereel dat zich vlak voor mij afspeelde.

Een onnozele straat verbrak het leven tussen leven en dood. Aan de overkant ligt het funerarium. Geregeld vinden hier afscheiden plaats. Van mensen. Oud. Jong. Bekend of onbekend.

Vandaag werd mijn aandacht getrokken door het jonge meisje. Ze had veel verdriet en stond met haar papieren zakdoekje(s) in de aanslag. Haar broer, althans dat vermoed ik, was iets minder emotioneel. Bij hem kon er geregeld een lach af. Naast hen stonden nog andere mensen. Allemaal netjes in het zwart, maar ook bij hen iets minder verdriet te bemerken.

Van heel ver kon ik nog net de foto waarnemen. Een jonge vrouw. Waarschijnlijk de moeder van deze, nog steeds, snotneuzen. Hun verdriet sloeg de straat over, tot in het Belfius kantoor. Een rilling in mijn lichaam bracht even verkoeling op deze warme dag.

Mensen die mij hier een beetje kennen, weten ondertussen dat ik erg emotioneel ben. Ik probeer mij enorm stoer voor te doen, maar ik heb een ontzettend klein hartje. Verhaaltjes over een overleden huisdier in de Libelle, laten mij zelden onberoerd. Meestal moet ik 3 à 4 keer goed slikken om niet in huilen uit te barsten.

En nu had ik het weer. Ik ken deze mensen niet en kan me ook hun verdriet niet voorstellen, maar toch voelde ik het. Heel even speelde ik met het idee om hen te gaan troosten, maar al snel besefte ik dat dit geen goed idee was.

Gisteren kreeg ik van een kennis te horen dat haar man nog enkele maanden te leven heeft. Kanker, dat wisten we wel al een tijde, maar dat de laatste strohalm waar ze zich aan vasthielden, moeten loslaten is pijnlijk. Erg pijnlijk.

De zon schijnt, maar mijn dag wordt even overschaduwd door verdriet. Onrechtstreeks voel ik mee met deze families.

Ik weet niet wat u deze dag zal doen, maar ik raad u aan uw geliefden (man, vrouw, huisdier, kind, instrument,.. whatever !) eens goed vast te pakken en hen te tonen hoe graag je hen hebt. Want voor je het weet is het allemaal te laat.

En dat zou zo’n zonde zijn.

Advertisements

5 thoughts on “Pak elkaar eens goed vast

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s