Gedachten de vrije loop

Soms wil ik simpelweg dood zijn. Het lijkt misschien de meest gemakkelijke oplossing en ik weet dat deze gedachte niet mooi is. Vele mensen zouden willen ruilen met mijn leven. En ik kan ze geen ongelijk geven. Maar het is iets waar ik mij niet direct tegen kan verzetten. Ik ben eerlijk en wordt me dat niet in dank afgenomen. Misschien moet ik zwijgen. Er met niemand over praten en gewoon verder leven zoals ik nu leef. Want als je objectief bekijkt is er helemaal niets waar ik over moet klagen. Mijn leven is perfect. Alles wordt voor mij gedaan. Maar zijn prinsessen d’office gelukkig? Neen.

Natuurlijk wil ik niet echt dood, anders zou ik hier nu niet meer zitten. Misschien wil ik eerder rust in mijn hoofd. Aan niets meer hoeven te denken en je niet te hoeven verantwoorden voor de keuzes die ik maak in het leven. Of net niet maak. Want wat doe ik meer dan 10 jaar geleden? Niets.

Maar waarom gaat alles zo vlot bij anderen? Of waarom lijkt het allemaal zo vlot te gaan? Ik hoor het via verhalen via vrienden, maar ook via onbekenden of BV’s in de plaatselijke roddelblaadjes. Ze worden verliefd, kopen een huis en krijgen vele kinderen. Hun geluk lijkt zo voor de hand liggend te zijn. Ze lijken niet na te denken en geen stress te hebben. Ze doen maar wat. Zo lijkt het toch….

Mensen kopen een auto zoals ze een belegd broodje zouden kopen. Ze zoeken eventjes achter een huis en de volgende week wonen ze er al in. Bij mij duurt alles zo verschrikkelijk lang. Het lijkt alsof ik geen beslissingen kan nemen.

Onlangs moest ik kiezen tussen een afscheidsfeest op de muziekschool of op reis gaan. Ik heb er dagen over zitten tobben. Voor mij was het een verschrikkelijke keuze en wanneer ik uiteindelijk de knoop had doorgehakt, heb ik er nog weken een slecht gevoel aan over gehouden. Zelfs nu nog krijg ik beklemd gevoel als ik er aan terug denk. Dat is toch niet normaal?

Hetzelfde over andere zaken. Een auto. Waarom lijkt het alsof de ganse wereld een auto heeft. Waarom vindt iedereen dat zo vanzelfsprekend. Ik voel me vaak onnozel als ik alweer eens op de bus sta te wachten. Ik heb mijn rijbewijs, maar ik heb al 10 jaar niet meer gereden. Ik heb er geen nood aan en deze prinses wordt netjes overal afgezet. Maar stiekem wil ik het ook niet. Waarom niet? Wat houdt me tegen? Waarom bezorgt het mij zoveel stress?

Maar niet alleen over ‘grotere’ zaken heb ik het gevoel dat ik geen beslissingen kan nemen, ook over kleine dingen. Afspreken met mensen bijvoorbeeld. De meeste mensen bellen, regelen iets en hup ze spreken af. Bij mij is dat altijd een heel gedoe. Ik moet in de juiste sfeer zitten, stuur dan een sms en/of mail en dan krijg ik reactie. Meestal gaat er dan weer een tijd overheen voor ik antwoord. Dat lijkt onvriendelijk te zijn, maar het is gewoon omdat ik bang ben. Ik kan het niet goed omschrijven. Als ze geluk hebben en ik zit in de goede mood, dan wordt er concreet iets afgesproken. Maar als ze pech hebben, moeten ze een tijdje geduld hebben voor er een afspraak volgt. De dagen voor de afspraak krijg ik het ook al benauwd. Dan gaat er vannalles door mijn hoofd en heb ik meestal geen zin meer in die afspraak. Het klinkt zo absurd allemaal….

Veel mensen van mijn leeftijd wonen al apart. Dat lijkt logisch. Toch zo voor iedereen. Hoe vaak krijg ik niet te horen: maar wil je dan niet thuis weg? Neen ik wil thuis niet weg. Dit leven is goed zoals het is. Soms kriebelt het wel. Dan droom ik over mijn ideale appartement of huis. Hoe ik het zou inrichten. Waar ik mijn draken zou zetten. Hoe mijn cello kamer er zou uitzien. Maar dan komt dat vreemde gevoel weer naar boven en dan denk ik: nee, laat het maar.

Alles is zo vermoeiend en hoe ouder ik word, hoe zwaarder alles begint te wegen.
Ik word zot van gesprekken over auto’s, huizen of kinderen. Ik wil het allemaal niet horen.

Ik wil werken, eten en slapen. En af en toe wat bloggen, cello spelen en foto’s nemen. Dus vergeef me mijn eerste zin. Ik wil echt niet dood, ik wil gewoon rust. En waar kan je dat nog vinden?

Advertisements

3 thoughts on “Gedachten de vrije loop

  1. Dingen die je hier schrijft, die ervaar ik momenteel ook zo in’ m’n leven en best frustrerend als mensen je daardoor als “abnormaal” gaan bestempelen 😦

    1. Ik kan er niet veel op zeggen. Weet dat je niet alleen bent blijkbaar….Maar bon daar hebben we niet veel aan natuurlijk 😦 Heb de indruk dat het de laatste dagen nog erger wordt bij mij. Zucht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s