Primark gekte

Enkele maanden geleden bezocht ik voor de allereerste keer in mijn leven dé Primark. Geen nood als u deze winkel niet kent. Aan de hand van deze blogpost zal u stilaan overtuigd geraken hier nooit een voet te willen binnen zetten.

Vriendinnen van mij gingen geregeld naar de Primark in Luik, maar daar heb ik altijd netjes voor bedankt. “Alimonia, iedereen past zijn kleren in de gangen. Het is er een echt zottekot”, waren de woorden die me over de streep trokken om toch maar lekker thuis te blijven. Maar zoveel maanden geleden was het dan zo ver. De Primark in Brussel opende zijn deuren. Dichter kon toch haast amper. Omdat ik er al zo veel van had gehoord, wou ik dat allemaal eens met mijn eigen ogen waarnemen. Was het waar wat mijn vriendinnen vertelden of probeerden ze me enkel op die manier af te wimpelen?

Een blits bezoek aan de Primark zat er blijkbaar wel niet in. Voor je de winkel kon betreden, werd er vriendelijk verzocht aan te schuiven. In groepjes van 50 à 100 man werden we in dranghekken gestoken. En ik verzin het niet maar zo stonden er zeker 10 groepjes mens-dranghekken. Bijna de helft van de Nieuwsstraat stond vol met mensen. Als ze één groep zotte mensen om het kwartier binnenlieten, stond ik er waarschijnlijk de volgende dag nog! Dus besloot ik wijselijk om het Primark bezoek eventjes uit te stellen.

Zoveel maanden later kon ik dan eindelijk de winkel betreden. Niets aan te schuiven, maar het leek nu wel of ze al het volk binnen hadden gelaten. Ik werd met de menigte binnengeduwd en voor ik het zelf en wel besefte had ik al mijn eerste t-shirt vast. Overal waar ik keek zag ik kleren, mensen die de kleren bij elkaar grabbelde en hun tas (lees: modern winkelwagentje) volstaken. Ik was nog geen 100 meter verder of het merendeel van de mensen had hun tas al vol met kleren. Ik had nog niets ! Niets. Ik vond de kleren niet spectaculair mooi en ze leken me duur voor wat het was. Ik doolde wat rond in de winkel waardoor ik extra aandacht kreeg van de security. Ik kwam op het punt dat ik mij ongemakkelijk begon te voelen. Ik was reeds een uur in de winkel, buiten stonden er waarschijnlijk weer rijen mensen en ik had nog niets gekocht. Lag het aan mij of aan de anderen? Ik liep verder door in de winkel en kwam de plaats tegen waar er een groep mensen bij elkaar stonden. “Euh, wat is dat hier?”, vroeg ik mij af. Door de menigte heen, zag ik het woord “omruilingen” staan. Echt serieus? Ik vind nog niets en er zijn mensen die willen ruilen voor een ander lelijk duur kledingstuk. Argh !

Ik besloot uiteindelijk een bezoekje te brengen aan de panty afdeling. En daar zag ik iets dat me aanstond voor een kleine prijs. Met mijn, ocharm, 1 artikel besloot ik naar de kassa’s te trekken. 15 kassa’s en nog stond er een rij wachtende van hier tot in Tokyo. 20 minuten later (10 minuten kassa en 10 minuten om u een baan naar buiten te wagen) stond ik fier met mijn Primark zakje op straat.

Ik snap de hype niet, maar die kousen daar ben ik wel blij mee.
Voor 3 EUR te koop bij Primark.

Wel te betreden op eigen risico. U bent gewaarschuwd.

Panty Primark

Advertisements

6 thoughts on “Primark gekte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s