De reünie

Het moet intussen meer als 10 jaar geleden zijn, maar ik herinner het mij nog alsof het gisteren was. Onnozel was het, als ik er nu terug aan denk. Maar ik was nog jong, naïef en geloofde nog in mirakels.

We werden ingeschakeld als gratis werkvolk. Ik twijfelde, maar ik schreef mij uiteindelijk in. Het was die foto, die jongen met lang haar waar ik elke keer voorbij kwam voor we naar de chemieles gingen, die me over de streep had getrokken. Fuck, wat was hij lekker. En wat zou daar na – uitgerekend – 5 jaar later van geworden zijn. Mijn fantasie sloeg op hol. Ik kon een tijd zelfs niet meer helder denken en telde de uren af naar het moment suprême. Hij zou toch wel komen, vroeg ik mij wel eens af. Naar de klasreünie.

Uiteindelijk was het moment aangebroken. Ik kleedde mij zoals werd gevraagd. Wit hemdje en een strakke zwart gekleede broek. Ik wou niets aan het toeval overlaten. Ik kende zijn naam, leeftijd en wist hoe knap hij zou zijn. Ik moest opvallen. In de goede zin weliswaar.

Zenuwachtig begaf ik mij naar de receptie. Ik weet niet meer wat ik daar allemaal uitspookte, maar glazen braken er gelukkig net niet. Terwijl ik druk bezig was met bestellingen op te nemen, kwam hij binnen. Nog knapper dan ik ooit gedacht kon hebben. Hij gunde mij geen blik, zoals ik wel verwacht maar niet gehoopt gehad.

Ik liep geregeld rondom hem, tot hij ineens mij riep. Nu gaat het gebeuren, dacht ik bij mezelf. Hij gaat mij hier en plein public kussen. De jongen van mijn dromen. De hunk van de foto. Ik droomde helemaal weg. Hij onderbrak mijn gedachten met de simpele woorden. “Ga eens een pintje halen”. Nee de woorden lief, mooi, creatief,… kwamen niet in zijn woordenboek voor. Stomverbaasd ging ik achter zijn perfect pintje. Mijn droomjongen. Een ongelikte beer. Geen manieren en nu ik beter kijk: hij is helemaal niet zo knap. En zijn dat hier geen grijze haren? Ik werkte mijn shift af en droop af. Ik keek niet meer om en skipte voortaan alle chemielessen.

En klasreünies, daar zien ze mij ook nooit meer.

Advertisements

5 thoughts on “De reünie

  1. Leuk stukje. Doet me denken aan hoe een ex-lief van 10 jaar geleden me onlangs contacteerde. Ze was inmiddels gescheiden en wilde de draad met toen terug opnemen. Jij was dit en jij was dat mailde ze me. Neen, dat ben ik allemaal niet meer…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s