Verkopertjes aan huis

Afgelopen weekend ging ik samen met enkele leden van de muziekvereniging valentijnsontbijten aan huis verkopen. Het was al mijn derde verkoop met deze groep. En elk jaar opnieuw is het een beleving op zich. Maar ik ga graag mee. We verdienen hier goed aan en de mensen (die uiteindelijk kopen) zijn altijd erg tevreden.

Deze keer gingen we de mensen hun zondagse rust verstoren. Van de 100 mensen waar we aanbelden, deed de helft niet open terwijl ze wel degelijk thuis waren. Vaak zagen we ze gewoon zitten achter het raam. Ofwel werkte hun bel niet, ofwel hoorde ze ons niet ofwel – en dat lijkt me het meest waarschijnlijke – negeerden ze ons gewoon compleet. Ik weet natuurlijk niet hoeveel keer deze mensen hun zondagse rust wordt verstoort door schattige verkopertjes aan huis, maar uw deur opendoen is toch het minste wat je kan doen? Het is toch een kleine vorm van beleefdheid. Natuurlijk zijn mensen vrij om te beslissen wat ze doen, maar de meeste mensen zaten open en bloot (figuurlijk of course) achter het raam te niksen. “Kom met uw luie kont van die zetel en open die deur!”, heb ik vaak gedacht. En koop dan nog liefst van al onze lekkere ontbijtjes. Soit.

Van de overgebleven andere helft, was er dan weer de helft dat excuses verzon. Jullie moeten van mij je niet te verantwoorden. Je zegt vriendelijk nee, glimlacht en doet de deur zachtjes toe. Maar mensen staken liever energie in het vinden van excuses. Een paar voorbeelden: “Ik ben alleen thuis op valentijn….En dus zullen we dat maar niet doen zekers?”. Een andere mevrouw zei dit: “we zijn leerkrachten. We hebben dus vakantie. We zijn in verlof van woensdag tot zondag”. Echt serieus? Meende ze dat nu? Zeg gewoon: we zijn dan met verlof. Moest ze nu erin wrijven dat leerkrachten massa’s congé heeft en wij stervelingen moeten werken. Achteraf hebben we hier wel heel hard om kunnen lachen.

Een andere man zei op een redelijk onvriendelijke manier: “daar gaan we niet op in”. Het klonk haast zo afstandelijk. We wonen in hetzelfde dorp. Zeg gewoon “nee bedank u, nog veel succes en bam deur toe”.

Nee hoor. Mensen hebben geen manieren meer. Beleefdheid. Respect. Het lijken haast woorden geplukt uit een ver verleden. Er gebeurden ook vreemde dingen waar ik eventjes mijn wenkbrauwen voor moest fronsen. Een keer deed er immers een kind open. Ik schat maximum 9 jaar. “Mijn mama is niet thuis”, zei ze lichtjes verlegen. Het klonk echt geloofwaardig. Ze was alleen thuis en deed de deur voor 5 wildvreemden open. Goed zo. Ze kocht wel niet. Dat was dan wel weer een serieus minpuntje.

Een andere keer deed er, nadat we al bijna aan het andere huis stonden, een man open. Met alleen een peignoir aan. Hij kwam duidelijk net uit zijn bed. Wreef in zijn ogen terwijl hij naar ons luisterde. Hij wou geen ontbijtpakket kopen, maar wou ons wel een vrije gift geven. Daarvoor rende hij de trap op. Ik durfde niet kijken en kon nog net met mijn handen de ogen van de kinderen bedekken. Ik nam het geld aan, bedankte zeer hartelijk en noteerde zijn adres. Kwestie van hier volgend jaar niet meer aan te bellen.

Wat me echter wel opviel was het feit dat de vrouw altijd de chef was. “Dat moet ik aan de baas vragen” zeiden de mannen lachend. De deur konden ze wel zelfstandig opendoen, maar beslissen? Ho maar ! Hier en daar wel een man die iets uit eigen initiatief kocht. Waarschijnlijk nog iemand die op de valreep een cadeau voor Valentijn nodig had ( of eens dacht: dan moet ik niet naar de bakker!). Geen enkele sterveling zei blij te zijn om zijn geliefde te kunnen verrassen.

Na al deze avonturen heb ik een ding geleerd. De volgende keer ik niet meer wil opendoen moet ik niet direct als een gek op de grond gaan liggen. Nee. Ik blijf netjes verder doen met wat ik bezig was.

Ah ja. Als u eens een eitje met mij wilt eten, bestel dan volgend jaar een valentijspakket bij mij. Vergeet dan wel niet de deur open te doen en iets meer aan te hebben als een peignoir. Alhoewel….

Advertisements

4 thoughts on “Verkopertjes aan huis

  1. Als ik in peignoir sta, dan beloof ik plechtig niet de trap op te lopen. Alhoewel ik niet snap wat er mis is met een pyama. Enfin, vriendelijk nee zeggen, het is weinigen gegeven.

  2. Ik ben ook niet gek aan deur-aan-deur-verkopers. Niet meer van deze tijden, denk ik dan. Ook wij worden liever gerustgelaten aan onze deur. Zal ik openmaken? Jawel, maar ik zal mij er met een grapje vanaf maken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s