Miserabel

Eerlijker als dit kan ik niet zijn. Het gaat niet goed met mij. Al even niet meer. Ondertussen is het al meer dan 2 maand dat ik met een raar gevoel opsta. Mijn buik doet pijn. Een stress gevoel dat ik enkel kan thuisbrengen bij examens of evaluaties. Maar nu heb ik deze pijn vaker. Vooral ’s morgens maar de laatste tijd ook overdag. Niemand merkt er iets van, maar ik voel me niet goed. Daarnet zat ik in de trein en moest ik vechten tegen mijn tranen. Ik weet niet wat er aan de hand is, maar ik voel me niet goed. Ik mijd zoveel mogelijk sociaal contact, want ik kan er niet meer tegen. In elk gesprek dat ik voer of hoor, is er wel iets dat mij slecht doet voelen. En dan komt die pijn weer opsteken.

Op het werk probeer ik zoveel mogelijk mensen en gesprekken te ontlopen. En als mijn collega’s over koetjes en kalfjes beginnen te praten, loop ik een blokje om. Op zoek naar koffie, alhoewel ik die niet drink.

Gisteren ging ik om half 10 slapen omdat ik mij verveelde. Kun je u dat voorstellen? Ik zou in de fleur van mijn leven moeten zitten, maar nee ik verveel me. Weinig kan me op dit moment boeien. Geen cello, geen fotografie, geen games, geen puzzels, geen draken,… Niets.

Tijdens de winter heb ik het vaak wel moeilijk, maar nu duurt het wel lang. Ik loop op de toppen van mijn tenen, bijt iedereen zijn neus af en voel me vreemd. Uiteindelijk komt alles wel weer goed. Maar wanneer is altijd de vraag.

En ondertussen gaat het leven gewoon verder.

Advertenties

21 thoughts on “Miserabel

  1. Zonder Cello ontbreekt de muziek in jouw leven.
    Een verstopte camera maakt geen lichtbeelden.

    Jouw gevoel verwoorden blijft een gave.

    Voeg daarbij nog een sprankje voorjaarslicht;
    Staat er later misschien een lief voor de deur?

    Bemoedigende groet,

  2. De zon komt er aan ! Maar kijk, Rob gaf je zo’n fijne serenade dat het vanaf daarnet alleen beter kan gaan. En neem de camera even ter hand, dat is een kwestie van even doorbijten maar dan komt het zeker terug 😉

  3. Soms is zo’n besef genoeg om het tij een beetje te doen keren. Je kunt eens overwegen om met iemand te gaan praten? En anders kun je eens proberen te zoeken wat die stress veroorzaakt? Misschien is er iets dat je moet loslaten?

      1. Misschien kunnen andere mensen je daar wat bij helpen? ‘k Heb deze zomer zo’n periode doorgemaakt zoals jij die beschrijft, en sindsdien leer ik om mijn perfectionisme wat losser te laten – niet gemakkelijk… In elk geval, ik hoop dat de lente jou wat betere gedachten brengt!

  4. Alimonia,

    ———————————-
    wrong; het wringt nog steeds
    diep van binnen heerst stilte
    laat de pijn eruit
    ———————————-
    jeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s