Danny Elfman: concert paleis 12 Brussel 30/04/16

Afgelopen zaterdag ging ik naar Danny Elfman’s music from the films of Tim Burton. Als fan van zowel Tim Burton als Danny Elfman (ze horen gewoon samen), was ik maar al te blij met gewonnen *schaamrood* tickets. Vorig jaar had ik wel eens gevloekt toen het concert uitgesteld werd door de aanslagen in Brussel. “Nóg 5 maanden wachten”, dacht ik toen. Het lijkt wel een eeuwigheid te duren. Maar ondertussen is het concert al weer gepasseerd. Time flies.

Klagen gingen we niet doen, had ik aan mezelf beloofd. Het ging hier immers over gewonnen tickets. Maar als je weet dat deze tickets rond de 70 EUR waard zijn, dan denk je wel eens 2 keer na. We vertrokken goed op tijd. Dit evenement wou ik voor geen geld van de wereld missen ! Een paar weken ervoor had ik fragmenten van Hans Zimmer op youtube gezien. Mijn verwachtingen lagen hoog. Deze mannen staan qua niveau op gelijke voet (natuurlijk kan je ze niet vergelijken). Ik verwachte een goed concert. Of zelfs meer. Want Danny Elfman en Tim Burton hebben iets wat Hans Zimmer niet heeft. Mysterie. Darkness. Dat kantje waar ik zo zot van ben en zelf ook een dosis van bezit.

Maar nog voor we goed en wel de zaal binnen waren, begon het al. Onze plaatsen waren verdwenen. “Maar je krijgt wel betere plaatsen in ruil hoor”, mompelden ze tegen ons. “Of course”, dacht ik direct. Ze gaan ons niet vertellen dat ze minder goede plaatsen hebben gegeven. Zo onnozel ben ik niet. Redelijk ambetant liepen we naar onze plaats. In plaats van op de tribune te zitten, zaten we nu op de grond. Nuja, parterre noemt dat in officiële termen. Ik was – om het lichtjes uit te drukken – pissed. Hoe kon ik de muzikanten nu deftig in het oog houden? “Maar het scherm hangt hoog genoeg”, suste ze ons. “Yeah right”, dacht ik. Ik kom hier niet voor dat scherm. Ik wil muzikanten zien, horen en observeren. Ik wil nog wel zelf bepalen naar waar ik wil kijken. En nee dus niet naar een scherm. Soit. Niets aan te doen. Ik suste dan maar mezelf. Het zijn gewonnen tickets, maak je toch niet zo druk Alimonia.

Na een kwartier muziek probeerde de dirigent ons iets uit te leggen (waarom je bijvoorbeeld toch naar het scherm moest kijken) en tegelijkertijd werden de telaatkomers in de zaal gesmeten. Aangezien sommige plaatsen niet meer bestonden en verplaatst waren (ach ja zoals mijn tickets), was dit gewoon één grote chaos. Nog erger dan kleuters die in een rij moeten gaan staan. Mensen maakte lawaai, gingen voor mijn neus staan en joegen mensen weg die verkeerd zaten. Kortom, ik was al helemaal opgedraaid na welgeteld 1 kwartier muziek. En dat kan toch niet de bedoeling zijn? Wanneer eindelijk alle rust was teruggekeerd, kon er terug genoten worden van de muziek. Al viel me dat serieus tegen. Lag het gewoon aan mij of schol er iets met de versterking? Ik heb me mateloos geërgerd aan de versterkte viool- en cellosolo’s. Misschien klonk het vanachter in de zaal beter, maar voor mij was het een enorme teleurstelling !

Ondertussen was het eerste deel gepasseerd. Ik keek rond mij. Ik analyseerde de mensen. Mijn oog viel op de talrijke vrouwen met rood haar. Was dit de dresscode misschien? Ook veel mensen die alleen waren (of waren het gewoon koppels in ruzie?). De lichten doofden zich en het concert ging weer verder. Ondertussen hadden 2 – voor mij althans – onbekende vriendinnen (ver) achter mij een zak chips open gedaan. Ontzettend hinderlijk. Hebben mensen dan nu niets of niets respect meer? Serieus? En als dat nog niet genoeg was begonnen er hier en daar mensen te kuchen. Argh! (Ja ook ik had een kriebelhoest maar ik heb er alles aan gedaan deze te onderdrukken. Tot tranens toe waardoor ik de vioolspel van het latexvrouwtje maar half heb kunnen volgen).

Maar dan ineens begon ik leuke dingen te horen. Zo af en toe, maar niet genoeg om mij effectief omver te blazen. Een visuele show? Ik dacht het niet. En waar blijft Danny Elfman trouwens? Nee hoor. Meneer was nergens te zien. Een serieuze opdoffer (volgens sommige mensen is er nooit sprake geweest van zijn komst. Dat kan zijn, maar waarom was hij bij de andere concerten wel aanwezig? En waarom werd anders het concert uitgesteld?)

Bij het allerlaatste nummer keek ik nog eens naar de muzikanten. En toen zag ik ze. Een meisje dat in dezelfde muziekgroep speelt als ik. Ik was trots. 2 weken terug zat ze nog bij Hans Zimmer te spelen. Nu bij een andere held van mij. Fier ging ik naar huis. Toch iets dat de avond naar een hoogtepunt kon tillen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s