Een glimlach kost niets

Het valt me elke keer opnieuw op hoe onvriendelijk mensen zijn in de trein. Ja het is niet altijd even fijn op de trein, maar een beetje vriendelijkheid kan toch geen kwaad? Mensen stappen de trein als gekken op, zoeken een plaats en ploffen zich uiteindelijk ergens neer. Ik krijg zelden een blik toegeworpen als ik ergens al zit en al zeker geen glimlach. Nochtans het kost niets. Enkel wat moeite. En je krijgt er zoveel voor terug. Soms een glimlach, een tof gesprek, vriendschap en soms zelfs liefde.

Ik kan het ergens wel begrijpen. Mensen zijn moe, zitten te denken wat ze de avond gaan moeten klaarmaken of overlopen hun werkdag.  Maar ook dat is, vind ik, geen excuus. Maar ik geef toe. Soms ben ik ook niet in de stemming en wil ik liever met rust gelaten worden, maar als een vrouw of man naar me zou glimlachen zou ik teruglachen. Dat is niet enkel beleefd maar voelt ook nog eens geod.

Mensen zijn zo verdiept in hun eigen gedachten dat ze vergeten wie er rond hen zit. Het is soms triestig om aan te zien. Soms zie je ze ook boos kijken als je een gesprek aan het voeren bent. Zeker ’s morgens vroeg. Ik probeer altijd stil te praten (wat mijn tegenstanders doen is natuurlijk iets anders) om zo weinig mogelijk mensen te storen. Maar dan nog lijkt hen alles te veel. Verplaats je dan, denk ik dan. Ik kan me soms ook ergeren aan babbelende mensen (vooral als ze zeer luid praten), maar dan verplaats ik mij gewoon. Of zet ik mijn muziek loeihard op.

Meestal begin ik te grinniken als mensen niet vriendelijk willen zijn. Dan lok je reacties uit. Je ziet ze denken, nog meer fronsen. Het brengt hen even van de wijs. Maar na enkele seconden vervallen ze terug in hun oude patroon. Soms zou ik hen willen wakker schudden. Maar het lukt me niet.

Maar ook mensen op de bus zijn geen haar beter. Er zijn mensen waar ik al jaren mee op de bus zit. Geen glimlach, geen hallo, geen blik,… Niets. Ik blijf maar proberen, maar ik denk dat ik het ga opgeven. Al mijn energie zou ik voor wat anders kunnen gebruiken.

Echt, serieus mensen. Lach eens wat meer ! Het kan echt echt geen kwaad.

smile
Zeer oude conceptfoto (2008) van een vriendin.
Advertenties

6 thoughts on “Een glimlach kost niets

  1. We waren twee weken terug in Malaga. Elke morgen, heel vroeg, toen de Spanjaarden wakker werden en naar hun werk sjokten, maakte ik een wandelingetje in de stad. Echt griezelig om zien hoe mensen als zombies door het straatbeeld liepen, elkaar geen blik gunden, laat staan een glimlach.
    Kost inderdaad geen geld, en geeft ieder een goed gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s