Lifestylebeurs

Aangezien het weer vandaag toch niet om naar huis over te schrijven was, besloten mijn mama en ik naar een lifestylebeurs te gaan. Misschien kennen jullie het wel. Een kleine ruimte waar 30 à 40 standjes bij elkaar gepropt staan. Als je wilt, kan je hier op een wip buiten zijn, maar wij besloten onze tijd te nemen.
Bij de eerste stand werden we al netjes aangesproken. Een vriendelijke goedlachse kalme vrouw stelde haar producten voor. “Kennen jullie ze?”. In 9 van de 10 gevallen moesten we nee zeggen. Misschien lag het aan ons, maar ik ben toch niet helemaal zeker. We kregen altijd een uitleg. Of ze juist was, dat was een ander paar mouwen. Zo zei de vrouw dat de producten van België afkomstig waren. Terwijl ze verder haar uitleg deed, bekeek ik enkele potjes. Ik vroeg haar nogmaals: “van waar zijn ze?” Ineens was haar antwoord Nederland. Ah ja, dat staat inderdaad op de potjes. Nuja, we vergeven haar deze kleine fout. Prijzen stonden er niet bij. “Bedankt en tot ziens”, zeiden we.

Aan de tweede stand stond er een vrouw. Het woord marginaal durf ik niet in mijn mond nemen, maar ver zal het er toch niet van liggen. Zij was was levendiger. Ze liet ons vannalles zien, maar echt structuur in haar uitleg was er niet. Een product voor eenmalig te gebruiken, zou ons rond de 15 EUR kosten. Dat moet dan wel een wonderproduct zijn, dacht ik bij mezelf. Er lagen wat voor en na foto’s. Ik wees ernaar en ging verder. “Dat ben ik”, riep ze ineens luid. Ik ging terug naar haar stand en ze ging verder met haar verhaal. “Nu moet je weten dat ik al jaren last heb van psoriasis”, begon ze haar verhaal. En na jarenlang bij de dermatoloog te gaan en geen verbeteringen te hebben gehad (waarom blijf je dan al die jaren gaan, vroeg ik mij af?), probeerde ik dit product. “Direct gedaan”. Trots was ze wel. Ik keek haar aandachtiger aan. En toen had ze het door: “deze mensen geloven mij niet”. Nee want als ik een beetje beter keek, zag ik dat haar gezicht nog steeds niet 100% in orde was. “Ja maar ik kom net uit Turkije en mijn huid kan niet tegen de warmte en dit product ook niet”. Weg geloofwaardigheid. Weg stand. Dag mevrouw.

Bij de volgende standen konden we eventjes op adem komen. Zelfgemaakte juwelen (mooi, maar super duur) en kledij. En ineens kwamen we weer een gezondheidsstadje tegen. “Doe mee aan de wedstrijd. Voor centimeters te verliezen”. Nu moet je weten dat mijn moeder een plank is en dus vriendelijke bedankte. “Ik heb dat niet nodig”, antwoordde ze. “Ja ik zie het nu ook juist”, zei de vriendelijke maar mollige dame. Ik schat dat ze net geen 100 kilo woog. “Ik ga wel meedoen”, riep ik. Het leek me wel eens leuk iets actiefs te doen. “Bij Mirjam werkte het goed”, zei de vrouw opnieuw. “Mirjam verloor 11 centimeter door 1 keer te gebruiken”. Ik fronste mijn wenkbrauwen, maar zei niets. Ook deze vrouw had het door. Ik geloofde haar niet. “Ja maar ik heb het nog niet gebruikt”, zei ze. Zucht. Dat bedoel ik dus. Waarom iets aanprijzen, maar zelf nog nooit gebruikt hebben? Dat kan toch niet? Zouden daar nu echt mensen intrappen?

We liepen verder. Deze keer een stand met schoonmaakproducten. Mijn moeder toonde deze keer interesse (eh, da’s vermoeiend hoor zo doen alsof). De vrouw was nog maar pas begonnen en was enorm enthousiast over haar producten. Maar ook hier hoorde ik vreemde dingen. Zo’n 5 jaar geleden kocht ze zelf een potje. En kijk, het is nog niet op. En het was niet op omdat ze het vaak gebruikte, nee ze legde ons uit dat het nog niet op was omdat ze het amper gebruikte ! “Ja want als je niet goed weet hoe je het moet gebruiken, dan blijft dat in de kast staan”. Excuseer? Het is een schoonmaakproduct. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Soit. Ze ging verder met de technische uitleg. Je moest het potje zo vullen etc etc. Een beetje boring. Maar toen kwam het leuke gedeelte. We kregen direct 45 EUR als we een avondje organiseerde en kregen direct een wc-borstel als we op die avond voor meer dan 250 EUR zouden verkopen. En niet zomaar eentje, maar een speciale ! Mijn mama zei “en die kan je in de vaatwasser steken zeker?” Juist ja, riep de vrouw. Dus u kent ons toch? We lachten. Wetende dat deze vrouw ook de humor van mijn mama niet door had. Zucht.We bedankten vriendelijk en liepen door. Een andere keer misschien.

Bij één van de laatste standjes kwamen we de etherische oliën tegen. Een gratis scan vandaag. Dus dat deed ik dan maar. Na 3 minuten was het verdict. Ik kreeg 2 oliën te zien die bij mij zouden passen (allemaal via de pc). De vrouw verschoot. Deze olies had ze nog nooit gezien. En ook de man en vrouw errond niet. Ik was een speciaal geval, zo was duidelijk. Zelfs in het grote boek stond de uitleg niet. Dan maar internet. Raar maar waar klopte de uitleg wel. Een olie voor het leren loslaten en leren gelukkig zijn. Slik. “Klopt het?”, vroeg de vrouw. Ik knikte. De Hollandse vrouw lachte en gaf me een schouderklop. “Oei”, zei ze ineens. “Ik bedoel natuurlijk dat ik blij ben dat de test geslaagd is” (waarschijnlijk is dat in de andere gevallen niet) Ik kreeg nog wat uitleg mee en moest zeker niet via haar bestellen. Doe dat maar online, was haar reactie. Ook weer vreemd allemaal !

Ondertussen hadden we ons al aardig geamuseerd en werden we aangesproken door 2 vrouwen en een man. Een thee/koffie/choco die alle miserie zou verlossen. Hier begonnen ze direct de emotionele toer te gaan (soit, uiteindelijk bij alle gezondheidsstanden was dat van tel. Allemaal lieten ze wel vallen dat ze familie hadden met pijn/kanker/psoriasis…) De een had kanker gehad, de andere hernia en de andere één of andere onbekende ziekte. Maar door deze speciale drank, waren ze van alles verlost. Nuja, niet alles. De jongen had nog wel pijn, maar kon na al die jaren weer slapen. Ze waren laaiend enthousiast. Het werkte aanstekelijk. Proeven was wel niet gratis. Jammer. We werden wel uitgenodigd op een degustatie-avond mét powerpoint presentatie (wow!). Toen ik thuis kwam en nog steeds geprikkeld was door deze 3 begon ik direct op internet info te zoeken. En toen pas werd mijn namiddag interessant. Na 2 uur (!) internetten heb ik het opgegeven. Ongelooflijk. Er waren 2 kampen. De enthousiaste mensen (en tevens ook de ‘distributeurs’) en de non-believers. Blijkbaar zou heel het gedoe een soort piramidespel zijn. Veel te dure koffie en het speciaal thing dat erin zit, zou verwaarloosbaar zijn.

Goed en wel maar ondertussen had ik alles over het piramideprincipe gelezen. Interessant. Zo zouden de verkopers dure auto’s huren op degustatie-avondjes om te tonen hoe rijk je van het verkopen van deze spullen zou kunnen worden. Zouden deze 3 daar ook in geloven? Of zouden ze echt geloven in hun product? Zou het effectief werken?

Ik weet het niet, maar daarom ga ik binnenkort naar zo’n degustatie-avond. Ik ben immers zo curieus wat ze gaan zeggen/doen/… En zou ik dan stoute vragen durven stellen? Of speel ik het spelletje gewoon mee? Eén ding is zeker. Deze beurs was mijn zondagnamiddag waard.

Advertenties

2 thoughts on “Lifestylebeurs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s