Prettig eindejaar

Meer dan 2 maanden. Ja het is schandalig. Dat ik hier nog iets poste. Heb ik überhaubt nog lezers vraag ik mij af? Maar als ik deze morgen mijn mailbox opende en toch een paar eindejaarswensen ontving van jullie, verwarmde dat mijn hart. Ongerust moeten jullie niet zijn. Als ik verdwijn kunnen er 2 redenen zijn. Ik voel me verschrikkelijk slecht of ik voel me goed. En in dit geval is dat het laatste. Ik voel me heel goed. En er zijn wat veranderingen gebeurd in mijn leven waar ik tot op heden niet te veel over kan bloggen. En dat is vreemd want normaalgezien is mijn blog het eerste waar ik iets op schrijf als er veranderingen zijn… Misschien ben ik bang? Misschien ben ik het bloggen verleerd. Ik weet het niet.

Degene die mijn instagram een beetje volgen, hebben het al kunnen lezen. Een paar dagen terug heb ik een concertje gegeven voor 400 man. Met de muziekgroep, maar deze keer had ik ook een solo gekregen. De zwaan van Camille Saint-Saëns. Een prachtig stuk in combinatie met marimba en een danseres. Het was een prachtig momentje. Zenuwachtig dat ik was. Niet te doen. Op het moment zelf was ik trots en fier op mezelf. Je moet het maar doen, maar toen ik achteraf de beelden zag en de muziek hoorde, klonk het toch maar raar. Ik begon prompt te huilen. Nochtans heel veel muzikanten hadden mij proficiat gewenst. Ach ja. Misschien uit beleefdheid. Ik weet het niet. Maar de cello gaat de komende dagen toch eventjes aan de kant, haha.

Langs deze weg wens ik jullie allen een prettig eindejaar toe. Moge 2018 een jaar vol liefde, vriendschap en goede gezondheid zijn. Voor de twijfelaars hoop ik dat jullie eindelijk de weg vinden. En voor degene die op het goede pad zitten, hoop ik dat jullie eens nadenken of je wel op dat goede pad zit….

Tot volgend jaar !

Liefs

Alimonia

Alimonia_kleinb

Advertenties

Tweelingzus

Zoveel maanden terug ontving ik ’s avonds een mailtje van één van mijn bloglezers. Hij beweerde mij gezien te hebben en beschreef me. Elk klein detail dat hij alleen kon weten als hij mij effectief zou gezien hebben, klopte. Van mijn kledij, make up tot de details die aan mijn handtas en rugzak te vinden zijn. Ik moet zeggen dat dit wel een vreemd gevoel met zich meebracht. Iemand had mij herkend. In mijn gewoon leventje en dat had hij allemaal stiekem gedaan. Mij begluurd. Mij aandachtig bestudeerd. Ik reageerde niet op het mailtje en een paar dagen later kreeg ik weer een mailtje. Deze keer had hij mij in gesprek bezig gezien op de trein. Sinds zijn eerste mailtje was ik natuurlijk een beetje meer op mijn hoede, maar als je begint rond te kijken dan is alles verdacht. Maar die bewuste dag had ik wel iets opgemerkt. Een man die aan het raam zat en wel heel vaak naar mij zat te kijken. Af en toe grinnikte hij. Schrik had ik niet, maar ik had er toch een vreemd gevoel bij. Wat zit die man toch zo te gniffelen, vroeg ik mij af. Een beetje later wist ik waarom. Hij had mij herkend…

Deze keer wou ik hem wel van antwoord voorzien. En ik vroeg hem waarom hij “mij” niet aangesproken had. Hij wou mijn gesprekspartner (die natuurlijk geen weet heeft van deze blog) niet storen. Ik voelde me er een beetje raar bij en verzon een leugen om bestwil. Of is het misschien geen leugen? Het is eigenlijk heel simpel. Mijn bloglezer heeft mij, Alimonia, niet gezien, maar wel mijn fotomodel dat op alle ‘zelfportretten’ staat. En echt een leugen is het niet, want het is mijn tweelingszus. Dat zou natuurlijk veel verklaren. Waarom ze geen bril draagt bijvoorbeeld. En wie er al die foto’s neemt.

Bij deze weet u iets meer. Of juist niet.

Aan u de keuze.

Normaal

Enige tijd terug had ik een BBQ met mijn treinvrienden. Ik mocht meerijden met één van de mannen. In een ver verleden had ik nog een kleine zwak voor hem. En hij voor mij. Het was altijd spannend als hij de trein nam. Hopende dat er niemand anders naast mij ging zitten. Als hij dan wel naast mij zat, begon hij lichtjes mijn arm te aaien zonder dat we een woord tegen elkaar zeiden. Tot op een gegeven moment hij zijn GSM nummer op een metro krantje noteerde. Tot een relatie kwam het nooit. Nu zat er een vrouw naast hem in de wagen. Een normale vrouw. Deftig gekleed, geen make up. Naast mij zat er één van hun 2 kinderen. De Matthias. Ik gaf zoveel jaar terug nog een leuk cadeau voor de geboorte. Om hem nu in levende lijve te zien, deed me iets. Hij lachte naar mij. Mijn hart smolt een beetje. De man, die aan het stuur zat, keek naar mij via de achteruitkijkspiegel. Hij glimlachte. Ik knikte en gebaarde dat het allemaal in orde was. En toen drukte hij de gas in.

Op het feest amuseerde ik mij kostelijk. Ik lachte, at, dronk en keek rond mij. Deze man, waar ik toen naar uitkeek als hij op mijn trein stapte, leek me erg gelukkig met zijn normale vrouw. En dat is uiteindelijk wat ze allemaal willen. Een normale vrouw. Met één of 2 kinderen. Bij momenten had ik het moeilijk. Niet dat ik hem geen geluk gunde, maar dat dit het leven is. Onlangs kreeg ik nog een mail van één van mijn bloglezers. Dat hij mij knap, interessant en weet ik wat nog vond. Maar dat hij nooit met mij een relatie zou willen hebben. Omdat ik te gecompliceerd was. Tranen rolden over mijn gezicht. Omdat ik het ook besefte. Ik ben leuk om naar te kijken, mee te lachen en misschien mee te praten. Maar daar blijft het dan bij.

Soms zou ik het ook willen zijn. Een normale vrouw. Maar wat is normaal, natuurlijk? Maar toch. Jullie weten wel wat ik bedoel.