Muziektip 85

Helemaal in de ban van dit nummer. Vooral van de tekst. Het nummer werd gemaakt door Nick Kaelar. Zijn artiestennaam is Varien. De tekst werd ingezongen door Cassandra Kay.

"Monsters live inside our souls,
Waiting to come alive turning our hearts cold"
Advertenties

Muziektip 84

Het origineel van Simon & Garfunkel zullen jullie ongetwijfeld allemaal wel kennen, maar de uitvoering door de Amerikaanse metal band Disturbed? Sinds ik deze live (!) uitvoering heb gehoord, kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik denk dat ik het ondertussen al 100 keer gehoord & gezien heb. De uitvoering raakt alle vezels in mijn lichaam.

Wat vindt u er van?

Muziektip 83

Het is blijkbaar sinds eind 2016 geleden dat ik hier nog eens een muziektip plaatste. Dat kan toch niet meer? Waar zat ik met mijn gedachten? Ik weet het niet. Tegenwoordig heb ik spotify leren kennen en wat een heerlijke muziek heb ik hierdoor al leren kennen. Ik geef u enkele mooie dingen mee. Geniet er van ! Let vooral op de teksten….

Koningin Elisabethwedstrijd – cello

Gisteren, op de zonovergoten feestdag terwijl ik deze boek aan het lezen was, werd ik door Stef den Flater op de vingers werd getikt. “Wordt het niet eens tijd om over de grote koningin elisabethwedstrijd te bloggen?”. Juist ja. Mensen die mijn blog al een ruime tijd volgen, weten dat ik een amateurcelliste ben. Als ik goed kan tellen, heb ik zo’n 10 jaar cello-ervaring op mijn teller staan. Ik speel mee in een orkest waar we onlangs een concert mee gegeven hebben.

Maar nu terug naar die wedstrijd. Want toen uitgeroepen werd dat de cello vanaf nu mee gaat doen, was ik natuurlijk enthousiast. Deze wedstrijd zou ik natuurlijk van A tot Z volgen. We zijn nu bijna op het einde van de wedstrijd gekomen en laat ik eerlijk zijn. Dat is onmogelijk. Er zijn ZOVEEL kandidaten en je kan het allemaal onmogelijk volgen. Ondertussen heb ik zelfs nog niet alles bekeken van de 12 finalisten. En toch heb ik mijn favorieten. Ik haal er enkele uit.

Maar voor we serieus beginnen. Dit stuurde één van mijn vrienden me:

chat

Santiago Cañón‐Valencia.
Om één of andere reden beluister ik altijd het eerste Concerto van Joseph Haydn door Santiago Cañón‐Valencia. Ik weet niet goed wat hij juist anders doet, maar ik hou van zijn interpretatie van dit stuk. Je kan het hier bekijken.

 

Sihao He speelde in de halve finale de Kol Nidrei op. 47 van Max Bruch. Dat is het nummer waar ik mee afstudeerde. Ik was natuurlijk erg kritisch. Technisch gezien was dit natuurlijk top, maar ik miste iets. En dus heb ik geen interesse meer in deze man.

De jonge fransman Aurélien Pascal is misschien wel de man die precies het meeste in zijn muziek springt. Maar om de één of andere reden vind ik dit niet aangenaam om naar te kijken. Hij speelt, naar mijn bescheiden mening, erg frivool en daar ben ik geen fan van.

Maciej KułakowskiGeef mij dan maar de iets brutere Pool Maciej Kułakowski. Toen ik hem voor de eerste keer zag spelen, riep ik “wat een gekke cellist”. En daar ben ik nog steeds van overtuigd. Ik denk niet dat hij zal winnen, maar je moet zeker zijn recital (halve finale) bekijken. Kijk hier naar hem. Vooral vanaf 31 minuten begint er iets tofs. Toen ik dit zag, dacht ik echt “Als er nu mensen kijken gaan die nooit met cello beginnen”. Wat een verschrikkelijk nummer is dat !

Seungmin KangVan de 2 vrouwen krijgt Seungmin Kang mijn voorkeur. Ze heeft nogal een krampachige manier van spelen, maar wat een geluid kan ze produceren. Ze straalt gewoon één en al muziek uit. Haar Concerto 2 van Joseph Haydn kan je hier beluisteren. Haar interpretaties van de Bach’s vond ik dan wel een pak minder…

En dan hebben we Bruno Philippe. Zijn naam valt geregeld. Heel eerlijk denk ik dat hij serieus kans maakt op de overwinning. Zijn eerste concerto kan je hier beluisteren. Aangenaam om naar te kijken (krulletjes, oorbel en zijn inlevingsvermogen zijn top) en te luisteren.

Victor julien‐laferrièreOok Victor julien‐laferrière is een naam die je in het oog moet houden. Alweer een Fransman. En hij heeft een zeer mooie vibratie (wat ik van alle kandidaten niet vind, en dat is zeer zeer raar….). Zijn tweede concerto is hier te beluisteren. Knappe man en zeer aangenaam om naar te kijken. Hij heeft een zekere souplesse waar hij mee speelt.

En dan komen we bij Ivan Karizna. De topfavoriet. Hij is zeker niet slecht en hij heeft iets speciaals over hem. Hij was de enigste die glimlachte bij het spelen van de Bach’s… Dat was opmerkelijk. Je ziet gewoon dat deze man één en al muziek ademt. Hij IS gewoon muziek. Maar is hij mijn favoriet? Neen. Hij speelt te braaf.

Geef mij maar een cellist waar een hoek van af is. Santiago Cañón‐Valencia of bij de vrouwen Seungmin Kang.

Ik wens ze allemaal evenveel succes toe. En ik wens u héél veel luisterplezier toe.

Van de finalisten kan u hier alles herbeluisteren en zelf u ongezouten mening verkondigen.

Muziektip 82

Goede muziek is zoals olie, het komt altijd boven drijven. En dat is wat er nu gebeurd is met Antti Martikainen. Het passeerde heel toevallig op mijn spotify en op één slag was ik verliefd. Niet op de man (hij komt een beetje streng over), maar op zijn muziek. Zelf kan hij (buiten een beetje getokkel op zijn gitaar) geen instrument bespelen maar wat kan hij toch schitterende muziek op zijn pc maken !

Danny Elfman: concert paleis 12 Brussel 30/04/16

Afgelopen zaterdag ging ik naar Danny Elfman’s music from the films of Tim Burton. Als fan van zowel Tim Burton als Danny Elfman (ze horen gewoon samen), was ik maar al te blij met gewonnen *schaamrood* tickets. Vorig jaar had ik wel eens gevloekt toen het concert uitgesteld werd door de aanslagen in Brussel. “Nóg 5 maanden wachten”, dacht ik toen. Het lijkt wel een eeuwigheid te duren. Maar ondertussen is het concert al weer gepasseerd. Time flies.

Klagen gingen we niet doen, had ik aan mezelf beloofd. Het ging hier immers over gewonnen tickets. Maar als je weet dat deze tickets rond de 70 EUR waard zijn, dan denk je wel eens 2 keer na. We vertrokken goed op tijd. Dit evenement wou ik voor geen geld van de wereld missen ! Een paar weken ervoor had ik fragmenten van Hans Zimmer op youtube gezien. Mijn verwachtingen lagen hoog. Deze mannen staan qua niveau op gelijke voet (natuurlijk kan je ze niet vergelijken). Ik verwachte een goed concert. Of zelfs meer. Want Danny Elfman en Tim Burton hebben iets wat Hans Zimmer niet heeft. Mysterie. Darkness. Dat kantje waar ik zo zot van ben en zelf ook een dosis van bezit.

Maar nog voor we goed en wel de zaal binnen waren, begon het al. Onze plaatsen waren verdwenen. “Maar je krijgt wel betere plaatsen in ruil hoor”, mompelden ze tegen ons. “Of course”, dacht ik direct. Ze gaan ons niet vertellen dat ze minder goede plaatsen hebben gegeven. Zo onnozel ben ik niet. Redelijk ambetant liepen we naar onze plaats. In plaats van op de tribune te zitten, zaten we nu op de grond. Nuja, parterre noemt dat in officiële termen. Ik was – om het lichtjes uit te drukken – pissed. Hoe kon ik de muzikanten nu deftig in het oog houden? “Maar het scherm hangt hoog genoeg”, suste ze ons. “Yeah right”, dacht ik. Ik kom hier niet voor dat scherm. Ik wil muzikanten zien, horen en observeren. Ik wil nog wel zelf bepalen naar waar ik wil kijken. En nee dus niet naar een scherm. Soit. Niets aan te doen. Ik suste dan maar mezelf. Het zijn gewonnen tickets, maak je toch niet zo druk Alimonia.

Na een kwartier muziek probeerde de dirigent ons iets uit te leggen (waarom je bijvoorbeeld toch naar het scherm moest kijken) en tegelijkertijd werden de telaatkomers in de zaal gesmeten. Aangezien sommige plaatsen niet meer bestonden en verplaatst waren (ach ja zoals mijn tickets), was dit gewoon één grote chaos. Nog erger dan kleuters die in een rij moeten gaan staan. Mensen maakte lawaai, gingen voor mijn neus staan en joegen mensen weg die verkeerd zaten. Kortom, ik was al helemaal opgedraaid na welgeteld 1 kwartier muziek. En dat kan toch niet de bedoeling zijn? Wanneer eindelijk alle rust was teruggekeerd, kon er terug genoten worden van de muziek. Al viel me dat serieus tegen. Lag het gewoon aan mij of schol er iets met de versterking? Ik heb me mateloos geërgerd aan de versterkte viool- en cellosolo’s. Misschien klonk het vanachter in de zaal beter, maar voor mij was het een enorme teleurstelling !

Ondertussen was het eerste deel gepasseerd. Ik keek rond mij. Ik analyseerde de mensen. Mijn oog viel op de talrijke vrouwen met rood haar. Was dit de dresscode misschien? Ook veel mensen die alleen waren (of waren het gewoon koppels in ruzie?). De lichten doofden zich en het concert ging weer verder. Ondertussen hadden 2 – voor mij althans – onbekende vriendinnen (ver) achter mij een zak chips open gedaan. Ontzettend hinderlijk. Hebben mensen dan nu niets of niets respect meer? Serieus? En als dat nog niet genoeg was begonnen er hier en daar mensen te kuchen. Argh! (Ja ook ik had een kriebelhoest maar ik heb er alles aan gedaan deze te onderdrukken. Tot tranens toe waardoor ik de vioolspel van het latexvrouwtje maar half heb kunnen volgen).

Maar dan ineens begon ik leuke dingen te horen. Zo af en toe, maar niet genoeg om mij effectief omver te blazen. Een visuele show? Ik dacht het niet. En waar blijft Danny Elfman trouwens? Nee hoor. Meneer was nergens te zien. Een serieuze opdoffer (volgens sommige mensen is er nooit sprake geweest van zijn komst. Dat kan zijn, maar waarom was hij bij de andere concerten wel aanwezig? En waarom werd anders het concert uitgesteld?)

Bij het allerlaatste nummer keek ik nog eens naar de muzikanten. En toen zag ik ze. Een meisje dat in dezelfde muziekgroep speelt als ik. Ik was trots. 2 weken terug zat ze nog bij Hans Zimmer te spelen. Nu bij een andere held van mij. Fier ging ik naar huis. Toch iets dat de avond naar een hoogtepunt kon tillen.

Muziektip 81

Heel toevallig op dit heerlijk nummer gestoten. Einar Selvik is een Noorweegse muzikant. Hij is tevens ook de zanger van de groep Wardruna. Ik moet eerlijk toegeven dat ik weinig of zelfs niets van deze man of zijn groep weet. Wat ik wel weet is dat dit nummer geweldig is. Het pakt je beet vanaf de eerste seconde en neemt je mee naar een onbeschrijfelijke plaats. En dat allemaal op de mooie tonen van de elektrische cello van Tina Guo.