Aflevering 1

Ook dit jaar speur ik naar de mol. Vorig jaar zat ik direct op Gilles. Een droom van jaren terug bezorgde mij het antwoord. Het klinkt onnozel, maar het werkte wel. Ik had immers gedroomd dat er ooit een mol ging komen die dezelfde naam als de presentator ging hebben. Niets logica dus.

Dit jaar heb ik spijtig genoeg zo geen dromen meer gehad. Dus ik zal meer moeten speuren. En ik heb de indruk dat de makers het ons niet gemakkelijk zullen maken. Ondertussen volg ik ook nog eens de Hollandse mol. En heel eerlijk, ik ben nu al helemaal in de war!

Maar ik geef het toe. Ik heb totaal geen idee wie de mol zou kunnen zijn. En dat ligt niet aan ons, maar aan de makers. Ze laten ons net te weinig zien. Discussies over hoe de groepjes gemaakt worden, laten ze gewoonweg (in deze eerste aflevering) niet zien. En juist daar is veel uit af te leiden, toch?

Bij de eerste proef laten ze ons zien wat we willen zien. Zou de mol drukken of niet? Het maakt geen hol uit want ik ben er zeker van dat de mol beiden heeft gedaan. Zijn ze met 4 drukkers, dan zal de mol ook drukken. Zijn ze met 5, dan ook. Drukt er niemand, dan ook hij niet. Dus hier kunnen we niets uit afleiden ! Ze monteren gewoon wat er hen het beste uitkomt. Het enige wat de mol eventueel zou kunnen doen is de mede kandidaat proberen te overtuigen niet te drukken….maar als die andere kandidaat direct zegt dat hij zou drukken. Dan ga je als mol gewoon mee in het verhaal, toch?

Bij de tweede proef krijgen we ook weer niets nuttigs te zien. Een beetje discussiëren over wie gaat lopen. Robin had blijkbaar al op voorhand laten vallen dat hij zeer sportief was. Geen discussie mogelijk. Bertrand wilt een beetje opvallen en Davey komt zo als laatste aangebengeld. De keuze was toen eigenlijk al genomen. Slim van hem, als het dan achteraf mis zou lopen, zou hij kunnen zeggen: kijk je had maar mij moeten nemen….De beste lopers worden dan samengezet. Een beetje een zeer domme zet als je het mij vraagt. Maar ook hier weten we van niets. Hoe is dit beslist? Wie heeft dit beslist? Waarom krijgen we niets te zien beste makers?

Enkele verdachte opmerkingen:

  • Davey gaat er direct van uit dat het niet zal lukken
  • Annelies, de moederkloek van de groep, valt net zoals Manuella vorig jaar op haar knie. Echt seriously? Het lijkt erop dat ze steeds de moeilijkste vragen stelt, maar ook hier geloof ik niets van. We zien uiteindelijk maar 3 vragen van de misschien 100 die ze gesteld heeft (ik bedoel maar…)
  • Robin irriteert mij vanaf de eerste minuut. En dat doet hij ook bij Bertrand.
  • Bertrand lijkt niet te kunnen volgen….maar dat lijkt me enkel maar zo gemonteerd.
  • De 2 kandidaten die 30 kg bij elkaar moeten zien te sprokkelen lijken echt hun tijd te nemen. Ik weet niet of het klopt, maar het duurt precies 2 uur voor ze hierin slagen… Eén van de kandidaten zag ik een dekentje nemen…Serieus? Neem gewoon een paar boeken et voila !
  • Bouba houdt het busje op
  • Sam houdt zich serieus afzijdig in deze eerste aflevering
  • En waarom is iedereen zo warm aangekleed ??

Ook bij de laatste proef merk ik niets verdachts op. Het lijkt me echt onmogelijk om nu al een verdachte aan te duiden. Mijn buikgevoel zegt Davey. Mijn verstand is nog volop aan het denken. Tot volgende week !

Mediamarkt

Een paar weken terug ging ik op zoek naar een nieuwe hoofdtelefoon. En waar kan je dit beter doen dan in een zaak waar ze netjes uitgesteld staan en waar je zonder stoorzenders (lees: opdringerige verkopers) ze naar hartenlust kunt proberen? Juist ja. Een keten als Fnac of Mediamarkt. Ik besloot er op een regenachtige zaterdag op uit te trekken. Dagje shoppen combineren met het uitproberen van de perfecte hoofdtelefoon. 2 jaar geleden deed ik deze oefening al eens. Maar toen lagen zowel mijn budget als eisen een pak lager. Ondertussen ben ik rijker én wijzer. Een koptelefoon is een investering. Dat mag gerust een 3-cijfer getal zijn. En dus besloot ik dat het tijd was om afstand te nemen van mijn oude hoofdtelefoon. Maar niet voor ik eerst een volwaardige vervanger zou vinden. 

In de Fnac kon echt niemand mij helpen. Blijkbaar vonden ze het interessanter om om 10u een team-meeting met de ganse Fnac medewerkers te houden dan zich bezig te houden met hun klanten. “Geen probleem, ik hoef geen hulp”, dacht ik. Laten we die Bluetooth hoofdtelefoons eens uitproberen. Dat probeerde ik, maar het lukte mij langst geen kanten. Of het nu aan mij lag of de apparatuur van de Fnac. Ik weet het tot op de dag van vandaag niet ! En misschien maar beter ook. Na een kwartier prullen (neem het van mij aan, dat is mega lang) en aangestaard te zijn geweest door passanten, vertrok ik. Ik voelde mij ongemakkelijk. Laten we eens bij de concurrent proberen. De Mediamarkt ! Vol goede moed betrad ik de arena. Na 10 minuten had ik eindelijk de juiste afdeling gevonden. Seriously? Ben ik de enige die het overzicht in de mediamarkt niet snapt? Of ligt het weer aan mij en kom ik er gewoon onvoldoende?

En daar zag ik ze. 100den recente hoofdtelefoons. Ik maakte snel een beslissing. Ik ging enkel noise cancellers testen. Voor de leken onder ons: die toestellen zijn een must als je gebruik maakt van het openbaar vervoer en je u af en toe wilt afzonderen van het lawaai. Veel toestellen bleven er dan niet meer over. De Bose toestellen moest ik niet meer testen want die had ik bij een vorig bezoek aan een Bose dealer helemaal afgekraakt. Ook daar maakte ik vanalles mee. Een onvriendelijke zelfstandige. Het bestaat nog. Ik bespaar u de details maar het kwam er op neer dat ik de wireless hoofdtelefoon niet wireless kon testen. “De draad eruithalen is te gecompleteerd”. Toen ik mijn ongenoegen uitte, kon ik de hoofdtelefoon wel voor een prikje naar huis nemen. Maar zelfs gratis had ik hem nog niet gewild. Het geluid was echt bagger. Lag het aan mijn iPod….of toch niet? 

Dus veel bleef er niet meer over. Uiteindelijk bleven Sony en Sennheiser als laatsten over. Mijn vorige hoofdtelefoon is van laatst vernoemd merk. Degelijk merk. Zeker qua geluidskwaliteit.  Ik liep naar de Sony afdeling. Eén van de nieuwste types stond mooi klaar. Ik testte hem… mooi geluid. En toen merkte ik het draadje op. Dat draadje waar je uw eigen muziek op kon afsluiten. Hmm, dat werkte blijkbaar niet. Eventjes info inwinnen bij het personeel, dacht ik bij mezelf. Waar er in de Fnac te weinig van was, was er hier een overvloed van. Maar of ze bereidwillig waren, dat was een andere paar mouwen. “Ja nee die werken niet”, zei de knul doodleuk. “Ok. En hoe moet ik dan testen?”, vroeg ik lichtjes geïrriteerd. “Hier. Neem deze draad”, mompelde hij. Nog voor ik dank had kunnen zeggen, zat deze jonge kerel terug op zijn gsm te tokkelen. “Goh jeugd”, zuchtte ik bij mezelf. Uit de hoofdtelefoon kwam nu met de hulp van de draad nog maar uit één oorschelp muziek. Dus ik ging terug. Zoals een klein kind dat een lolly kwam vragen, melde ik het serieus probleem. Mensen, we spreken hier over hoofdtelefoons van 300 à 400 euro. Ik verwacht toch enige vorm van professionaliteit !? Hij mompelde (hij weigerde trouwens een woord Nederlands te spreken !) en gaf me een nieuwe draad. Het geluid was echt bagger. Nochtans wist ik, door een vorig test moment in een andere winkel, dat dit niet kon. Het geluid dat ik reeds ervaren had, was subliem. Uiteindelijk gaf ik het op en wandelde naar het Sennheiser gedeelte. Ook daar had ik weer een draad nodig. Hier was het nog erger. Ik kreeg een draad die er helemaal niet in paste! Seriously? Kerel wat doe je hier vroeg ik mij af. Als je het belangrijker vindt om op je gsm te tokkelen dan eventjes mij verder te helpen, heb jij een probleem. Niet ik. Ik werd boos. Ik kreeg uiteindelijk een draad, maar was zo opgefucked dat heel de bedoeling van mijn bezoek in rook opging. Ik wandelde boos weg en kocht een paar dagen later via coolblue mijn Sony mdr 1000 x hoofdtelefoon. Een online winkel waar ik tot nu toe een beter contact mee gehad heb. Deze mensen hielpen mij via Facebook met mijn aankoop en vroegen zelfs zoveel dagen later wat ik van mijn aankoop vond. Kijk. Dat noem ik nu eens klantenservice ! 

P.S Bij deze mag Mediamarkt mij zeker contacteren. Ik vrees dat ik deze keer niet overdreven heb. Mochten ze dat toch niet doen, niet getreurd, ik heb heb hen gebuisd op hun online evaluatie.
Of course !

Kurt & Stefan

“Goverdomme”. Dat was het woord dat spontaan in mij opkwam als ik hen bezig zag. De vrienden Kurt en Stefan. 3 weken terug. Op TV. Belgium’s Got Talent dan nog wel eens. Het is dat ik ze daar niet op verwachtte. Ik gniffelde. Een klein gevoel van euforie geraakte in mij los. “Oh yeah”. U moet weten dat ik de show van Kurt een paar jaar geleden zelf mocht meemaken en hierover blogde omdat ik total blown away was (en nog steeds ben). 6 jaar geleden. Waar is de tijd heen, vroeg ik mij spontaan af? Hij leek me geen haar veranderd. Zijn show blijkbaar ook niet. Nog steeds de charmeur van weleer en een stem die u lichtjes traumatiseert. Maar onze vriend Kurt kreeg deze keer de hulp van jonge man Stefan. En in plaats van dat ik aan zijn show mocht deelnemen, koos hij de bevallige An uit. Ik kan hem geen ongelijk geven. Zoals elke gezonde man zou doen, profiteerde hij dan ook lichtjes van de situatie door in haar decolleté te piepen. Part of the job. Part of the show. 

Na enkele dobbelsteenworpen kwamen ze toevallig bij het enigste water dat drinkbaar was leek. Deze truc hadden we in Leuven al gezien en waar we 6 jaar de tijd hadden gehad om ze te misschien te kunnen begrijpen. Natuurlijk gaat het bij mentalisme niet over het doorhebben van de trucs, maar het is wel fijn als je bepaalde dingen snapt. Zeker als je zoals mij alles wilt doorhebben. Echt alles. Zo herinner ik mij dat ik dagen over de film Inception heb liggen tobben. Al zou ik er mijn slaap voor moeten laten, ik zou de film snappen ! Totale crazy werd ik er van. 

Een paar maand geleden werd ik door mijn broer uitgenodigd in Brussel voor een exclusieve goochelshow. 30 man hoogstens in de kleine ruimte. Ik kan u verzekeren dat het allemaal erg spannend was. Ook hier mocht ik deelnemen aan een proef. Alles hield ik nauwlettend in de gate. Keek iedereen naar links, keek ik naar rechts. Ik was er zeker van: mij gaat hij niet liggen hebben. Maar rarara hij slaagde er toch in. Achteraf schuimde ik het internet af. Wanneer je de truc doorhebt, gaat niet enkel de magie maar ook de charme verloren. Jammer, maar mijn geest kan die onbegrijpbare dingen anders niet verwerken. 

Dus sorry mentalisten, goochelaars of noem maar op. Ik geef niet op voor ik het allemaal snap. Zelfs al moet ik daarvoor misschien solliciteren als assistente ! 

Een beetje teleurgesteld na de show van Kurt en Stefan keek ik naar de andere acts. Ze bekoorden mij iets meer (geen verwachtingen hebben overwint alles). Maar zoals ik 6 jaar geleden mocht ervaren, had An tijdens de live shows ook “iets” gevoeld. Het gaat niet meer om de truc. Het gaat iets dieper. Niet tot aan de navel (zouden ze gevloekt hebben dat An de week erop iets geiler aanhad?) maar tot in het hart. En dat is een plaats waar de meeste artiesten niet geraken. Of toch? Uiteindelijk stootten de mentalisten heel onverwacht door naar de live shows. Teleurgesteld sloot ik de TV af. Zonder al te veel nadenken zond ik een mail naar mentalist Kurt. Dat ik diep teleurgesteld was in hun show. Dat ik stiekem ook boos was dat ze nu bekender gingen worden, vertelde ik wijselijk niet. Ook ik heb mijn geheimen. 

Ondertussen kijk ik uit naar de finale volgende vrijdag. Ik wens hen alle succes toe. Maar heel eerlijk? Ik hoop dat ze niet winnen want te veel aandacht doodt een artiest. 

Als beginnende mentalist heb ik wel nog iets te zeggen. Ze gaan belgiums got talent 2015 niet winnen en nu nog straffer, 2016 ook niet ! Ik begin het allemaal door te hebben. 

Update 01/01/17: oh yeah ik had gelijk !

Opening Elisabethzaal Antwerpen

Jup ik was erbij. Bij de opening van de hernieuwde Elisabethzaal in Antwerpen. Van het treinstation liep ik zo het gebouw binnen. Erg handig, moet ik zeggen. Allereerst mocht ik de live uitzending “Happy Hour” van Nicky Aerts bijwonen. We waren met een beperkt publiek van 10 à 15 personen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het is eens wat anders is om naar een radioprogramma te kijken én te luisteren. Maar het was boeiend. Ondertussen konden we rustig rondkijken in de insectenzaal. Na 2 uur boeiende radio, werden we vrij losgelaten in de Elisabethzaal. Het is een enorm gebouw en het straalt één en al luxe uit. Erg prachtig !

Wat me wel stoorde waren de deuren om het toilet te bereiken. Deze waren groot én log. Ik kan me voorstellen dat de gemiddelde bezoeker hier moeite mee heeft. Als het al voor mij energie koste om de zware deuren open te doen. Wat moet het dan niet zijn voor de oudere jeugd? Ook het toilet (met houten deuren) oogt zo mooi dat je vergeet waarom je er bent. Je handen wassen is dan weer een ander karwei. Het duurde eventjes voor ik de zeep had gevonden. Wie er binnenkort zal vertoeven, zal me wel begrijpen. Zonder je te bukken, lukt het je de eerste keer niet ! Ik sprak even met het personeel. Ze vonden het mooi maar niet praktisch.

Volk was er wel voor die opening. En dat zorgde natuurlijk voor een dosis frustratie. De liften werkten wel (niet allemaal), maar het was niet helemaal duidelijk. Ineens kwamen we in de – 2 aan terwijl we wel degelijk op 2 hadden gedrukt. Boven stond er een mannetje op ons te wachten. Of toch niet? Hij zat rustig een boekje te lezen. En keek af en toe op. Het oudere publiek was razend. “Organisatie trekt op niets”, riep er een oudere dame. En gelijk had ze. Hadden ze voor de opening van deze prachtige zaal niet iemand in de lift kunnen zetten? Hadden ze nier hier en daar wat stewards kunnen zetten. Want heel eerlijk, het was allemaal niet duidelijk. Op balkon 2 stond er het cijfer 3. Als u uit de lift stapt, waar denkt u dan dat u bent? Ik begreep er niets van !

Ook over de indeling van de zaal heb ik commentaar. Geen aparte ingang voor even en oneven stoelen? Nee hoor. De stoelen volgen gewoon op elkaar. Als je pech hebt en je de verkeerde kant binnengaat, moet je eerst meer dan de helft van de mensen storen om aan de andere kant te geraken. En geloof me vrij, veel plaats heb je niet om te manoeuvreren. En wetende dat de gemiddelde leeftijd van het publiek een leeftijd van 70 jaar heeft, hadden ze hier wel iets op mogen voorzien. Soit.

De Elisabethzaal zelf is mooi. Mijn smaak niet, maar soit. Je moet niet met je ogen horen, toch? Het geluid echter is subliem. Zelfs op balkon 2 kon je alle instrumenten perfect horen. Ik hoorde de harp en zelfs de hobo. En waar wij zaten had je perfect zicht op de muzikanten. Maar toch had ik een klein minpunt. Meestercellist Truls Mørk opende met het celloconcerto van Dvorak. Een geweldig stuk maar een beetje vreemd om de zaal te openen. Ik zag meneer Mørk zich helemaal geven, maar dat kwam niet tot op het tweede balkon. Wat een opdoffer. Gelukkig maakte de muziek van Strauss alles goed. Maar gingen wij niet voor meestercellist Truls Mørk ? Tja.

elisabeth-kopie

Waar ik mij nog aan ergerde was het feit dat ze nog tijdens het concert mensen binnen lieten die te laat waren. Ik kan begrijpen dat als je te laat bent nog binnen wilt. Maar dit kan niet, mijn beste organisatie, tijdens het concert ! Ook het gekuch en getjingel van sommige mensen hun armbanden hebben mij enorm gestoord. Ik weet het, ik ben nogal gevoelig aan lawaai….Maar kan er geen verbod worden ingelast voor overdreven juwelen?

 Al bij al heb ik een leuke avond gehad. Wanneer gaan ze nu mij eens vragen om daar te spelen?

elisabeth-ii

elisabeth-iv

elisabeth-iii

Spellenbeurs

Het vuur is sinds enkele maanden terug aangewakkerd. Ik zit terug in een spellenclub ! [ah ja want ik ben er jaren geleden uit gestapt]. Nu ik er terug bij ben, besef ik dat ik ze gemist heb. Die heerlijke avonden. Spelletjes die zogezegd maar een uurtje zullen duren en waar ja na 4 uur nog geen eind aan ziet komen. Spelletjes waar je zogezegd ne ‘goeie’ bent, iedereen u vertrouwt en je op het einde van het spel genadeloos toeslaat.

Na de spelletjesavonden, besloten we nog een trapje over te gaan. Op de meest winderige dag van het jaar bolden we richting de spellenbeurs in Antwerpen. Lichtjes gevaarlijk op de autostrade, maar uiteindelijk geraakten we zonder kleerscheuren in de Waagnatie Expo.

Volledig onvoorbereid geraakten we toch vrij snel aan een korting voor het inkomkaartje. Ik geef het maar mee. Eens je binnen bent, zie je een grote zaal met 100’den tafels en stoelen. Hier en daar zaten al mensen te spelen. We besloten er ook maar direct in te vliegen en kozen een tafel uit. Vrij snel kwam er iemand (de mannekes met het groene T-shirt) ons wat uitleg geven. En hup we waren vertrokken. We hopten van de ene naar de andere tafel en maakten zo kennis met verschillende spellen.

spellenbeurs

Doordat we impulsief hadden beslist om naar de spellenbeurs te crossen, had ik er mij op voorhand niet echt een beeld van kunnen vormen. Maar ik had verwacht dat je overal zou moeten wachten en vechten om een plaatsje te kunnen bemachtigen. Maar dat was niet het geval. Ondertussen hadden we de tombola opgemerkt. Maar heel jammer, alle prijzen waren al uitgedeeld. Dan maar meedoen aan een wedstrijd? Laten we zeggen dat meedoen belangrijk is dan winnen. Helaas dus !

Na uren spelplezier kregen we een hongertje. We zagen hotdogs, taart, broodjes,… en begaven ons naar de bonnenstand. Een groep jongeren sprak ons aan. Of we bonnetjes wouden overkopen. We kregen meer dan 70% korting ! Dat leek verdacht, maar we waagden er ons toch aan. Met een bang hartje begaven we ons naar de eetstand. “Zijn deze geldig?”, vroegen we voorzichtig. En ja hoor ! Voor 5 EUR aten we samen 2 hotdogs en twee stukken taart. En of dat smaakten. Zo freaking goedkoop.

spellenbeurs-3spellenbeurs-2

Tegen het einde van de dag liepen we nog voorbij de tweedehandsspellen. Uiteindelijk kochten we geen enkel spel. Ik ben geen kenner en ik speel thuis amper spellen.

Tegen 17u liep de zaal leeg en vertrokken we naar huis. Ik had mijn zondag niet beter hebben kunnen vullen. Een aanrader als het mij vraagt. Tot volgend jaar?