Zelfportret

Alimonia_SMALL_BLACK

Advertenties

Muziektip 84

Het origineel van Simon & Garfunkel zullen jullie ongetwijfeld allemaal wel kennen, maar de uitvoering door de Amerikaanse metal band Disturbed? Sinds ik deze live (!) uitvoering heb gehoord, kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik denk dat ik het ondertussen al 100 keer gehoord & gezien heb. De uitvoering raakt alle vezels in mijn lichaam.

Wat vindt u er van?

Running update

Ondertussen zit ik in week 8 van de start to run planning. Ja ik heb een week niet gelopen én een week gedubbeld. Het moet goed blijven voelen, toch? Ondertussen kan ik mij geen leven meer zonder het lopen inbeelden. Ik kijk er altijd naar uit als mijn schema mij toelaat om te gaan lopen. Ondertussen loop ik erg vlotjes en lijk ik minder moe te zijn. Ik denk dat ik gerust al 5 km kan lopen zonder te stoppen…maar we blijven goede leerlingen. Ik volg bijgevolg netjes het schema.

Ik heb wel redelijk wat last aan mijn linkerenkel waar ik nu een soort steunzool heb in gelegd. Dat doet goed, maar het voelt nog niet helemaal optimaal. Mocht de pijn blijven, dan ga ik snel op zoek naar een dokter of specialist. Want het laatste wat ik wil zijn blessures…. Maar bon. Stoppen met lopen wil ik ook niet.

In de solden kon ik een hartslagmeter op de kop tikken. Leuk gadget, maar blijkbaar zit ik de ganse tijd boven mijn hartslag die ik maar mag hebben. Beetje frustrerend. Binnenkort ga ik een test doen om mijn maximale hartslag te kunnen bepalen. Want dit lijkt me vreemd, toch? Of doe ik iets mis?

Dus ik blijf mij voorlopig amuseren met dat lopen. 3 keer in de week. Ondertussen loop ik rond de 5,7 km. Gisteren zelfs op 33 minuten. Dat is netjes, toch?

Mijn gedachten houdt het wel niet tegen. Integendeel. Maar misschien verandert dat ooit. Afleiding heb ik nochtans genoeg met mijn muziek…. Want zonder muziek loop ik niet. Misschien is dat juist het probleem? Soit.

Update gevoel

Degene die mijn blog (tussen de lijntjes) en instagram een beetje volgen, weten dat er wat meer aan de hand is. En aangezien het hier nog altijd over mijn eigen blog gaat, ga ik nu eens schrijven waar ik echt zin in heb. Misschien krijg ik straks spijt en verdwijnt deze blogpost als sneeuw voor de zon. Maar dat zijn zorgen voor later. Mijn vaste lezers die mijn blog al jaren volgen (ja zo zijn er een paar onder jullie !) weten dat ik een paar jaar terug een enorme obsessie voor iemand heb gehad. Dat was leuk, tot op een gegeven moment. Want ik werd er gek van. Ik schreef er een blogpost over direct uitgeroepen is tot mijn meest gelezen blogpost ooit. Misschien moet ik deze blogpost wel herschrijven want ondertussen denk ik er een beetje anders over. Soit. Ik zal het proberen uit te drukken, maar ik heb sinds een paar maanden een zwak voor iemand gekregen. Ja een man in een wit hemd en mét borsthaar. En sinds hij weet dat ik er knettergek van word, heeft hij volgens mij al zijn andere hemden uit de kast gesmeten. Argh ! Laten we zeggen dat het mij niet onberoerd laat. En dat is nog redelijk zwak uitgedrukt. Hij was ook de reden waarom ik eventjes een andere blog ben begonnen. Maar laten we eerlijk zijn. Er was gewoon niemand geïnteresseerd in deze blog. Hij bestaat nog ergens online, maar er werd sinds mei niets meer op gepubliceerd. Nochtans heb ik materiaal genoeg…

Als ik heel eerlijk ben tegenover mezelf dan kan ik u vertellen dat ik dit nog nooit heb meegemaakt. Ik wist dat je heel veel aan iemand kon denken. Maar dag en nacht? Nee dat is nieuw voor mij. Er gaat geen moment voorbij dat ik niet aan hem denk. Als ik in een winkel ben, zijn er altijd wel spulletjes die ik zie de me leuk lijken voor hem. Meestal laat ik het staan, maar soms koop ik ze wel. Het is moeilijk jezelf in te houden en waarom zou ik? Ik word blij als ik hem blij zie worden…. En dat is nog zoiets. Wist ik veel dat mijn humeur zo zou afhangen van iemand. Als hij zich niet goed voelt, heeft dat direct een weerspiegeling op mijn humeur. Ik word er dan knettergek van. Ik zou hem willen helpen, maar dat is allemaal niet zo evident. En andersom is dat – volgens hem- ook zo. Het is gewoon raar. Soms heb ik maar één blik of woord nodig om te weten wat zijn gemoedstoestand is. Ik zie hem dan toneel spelen met de andere personen, maar ik doorzie dat. Ik voel gewoon als er wat is. En dat vind ik er zo mooi aan. Ook dat is andersom.

Genieten doe ik momenteel bij momenten. Van de gesprekken, de leuke attenties, de complimenten,… Maar van de subtiele aanrakingen word ik de laatste tijd helemaal gek. Hoe ontzettend fel kan een mens verlangen naar een onnozele aanraking aan zijn arm? Nuja. Heel zot. Zeg maar dat Alimonia het gezegd heeft.

Ik zweef een beetje. Heb natuurlijk een (zeer dikke) matras onder mijn roze wolk gelegd, want ik ben me redelijk bewust dat ik op een gegeven moment gekwetst zal worden (laten we zeggen dat de situatie complex is, what did you expect?). Maar voorlopig geniet ik. En als ik ooit een dag val, dan heb ik jullie om mij op te vangen, toch?