Kurt & Stefan

“Goverdomme”. Dat was het woord dat spontaan in mij opkwam als ik hen bezig zag. De vrienden Kurt en Stefan. 3 weken terug. Op TV. Belgium’s Got Talent dan nog wel eens. Het is dat ik ze daar niet op verwachtte. Ik gniffelde. Een klein gevoel van euforie geraakte in mij los. “Oh yeah”. U moet weten dat ik de show van Kurt een paar jaar geleden zelf mocht meemaken en hierover blogde omdat ik total blown away was (en nog steeds ben). 6 jaar geleden. Waar is de tijd heen, vroeg ik mij spontaan af? Hij leek me geen haar veranderd. Zijn show blijkbaar ook niet. Nog steeds de charmeur van weleer en een stem die u lichtjes traumatiseert. Maar onze vriend Kurt kreeg deze keer de hulp van jonge man Stefan. En in plaats van dat ik aan zijn show mocht deelnemen, koos hij de bevallige An uit. Ik kan hem geen ongelijk geven. Zoals elke gezonde man zou doen, profiteerde hij dan ook lichtjes van de situatie door in haar decolleté te piepen. Part of the job. Part of the show. 

Na enkele dobbelsteenworpen kwamen ze toevallig bij het enigste water dat drinkbaar was leek. Deze truc hadden we in Leuven al gezien en waar we 6 jaar de tijd hadden gehad om ze te misschien te kunnen begrijpen. Natuurlijk gaat het bij mentalisme niet over het doorhebben van de trucs, maar het is wel fijn als je bepaalde dingen snapt. Zeker als je zoals mij alles wilt doorhebben. Echt alles. Zo herinner ik mij dat ik dagen over de film Inception heb liggen tobben. Al zou ik er mijn slaap voor moeten laten, ik zou de film snappen ! Totale crazy werd ik er van. 

Een paar maand geleden werd ik door mijn broer uitgenodigd in Brussel voor een exclusieve goochelshow. 30 man hoogstens in de kleine ruimte. Ik kan u verzekeren dat het allemaal erg spannend was. Ook hier mocht ik deelnemen aan een proef. Alles hield ik nauwlettend in de gate. Keek iedereen naar links, keek ik naar rechts. Ik was er zeker van: mij gaat hij niet liggen hebben. Maar rarara hij slaagde er toch in. Achteraf schuimde ik het internet af. Wanneer je de truc doorhebt, gaat niet enkel de magie maar ook de charme verloren. Jammer, maar mijn geest kan die onbegrijpbare dingen anders niet verwerken. 

Dus sorry mentalisten, goochelaars of noem maar op. Ik geef niet op voor ik het allemaal snap. Zelfs al moet ik daarvoor misschien solliciteren als assistente ! 

Een beetje teleurgesteld na de show van Kurt en Stefan keek ik naar de andere acts. Ze bekoorden mij iets meer (geen verwachtingen hebben overwint alles). Maar zoals ik 6 jaar geleden mocht ervaren, had An tijdens de live shows ook “iets” gevoeld. Het gaat niet meer om de truc. Het gaat iets dieper. Niet tot aan de navel (zouden ze gevloekt hebben dat An de week erop iets geiler aanhad?) maar tot in het hart. En dat is een plaats waar de meeste artiesten niet geraken. Of toch? Uiteindelijk stootten de mentalisten heel onverwacht door naar de live shows. Teleurgesteld sloot ik de TV af. Zonder al te veel nadenken zond ik een mail naar mentalist Kurt. Dat ik diep teleurgesteld was in hun show. Dat ik stiekem ook boos was dat ze nu bekender gingen worden, vertelde ik wijselijk niet. Ook ik heb mijn geheimen. 

Ondertussen kijk ik uit naar de finale volgende vrijdag. Ik wens hen alle succes toe. Maar heel eerlijk? Ik hoop dat ze niet winnen want te veel aandacht doodt een artiest. 

Als beginnende mentalist heb ik wel nog iets te zeggen. Ze gaan belgiums got talent 2015 niet winnen en nu nog straffer, 2016 ook niet ! Ik begin het allemaal door te hebben. 

Update 01/01/17: oh yeah ik had gelijk !

Opening Elisabethzaal Antwerpen

Jup ik was erbij. Bij de opening van de hernieuwde Elisabethzaal in Antwerpen. Van het treinstation liep ik zo het gebouw binnen. Erg handig, moet ik zeggen. Allereerst mocht ik de live uitzending “Happy Hour” van Nicky Aerts bijwonen. We waren met een beperkt publiek van 10 à 15 personen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het is eens wat anders is om naar een radioprogramma te kijken én te luisteren. Maar het was boeiend. Ondertussen konden we rustig rondkijken in de insectenzaal. Na 2 uur boeiende radio, werden we vrij losgelaten in de Elisabethzaal. Het is een enorm gebouw en het straalt één en al luxe uit. Erg prachtig !

Wat me wel stoorde waren de deuren om het toilet te bereiken. Deze waren groot én log. Ik kan me voorstellen dat de gemiddelde bezoeker hier moeite mee heeft. Als het al voor mij energie koste om de zware deuren open te doen. Wat moet het dan niet zijn voor de oudere jeugd? Ook het toilet (met houten deuren) oogt zo mooi dat je vergeet waarom je er bent. Je handen wassen is dan weer een ander karwei. Het duurde eventjes voor ik de zeep had gevonden. Wie er binnenkort zal vertoeven, zal me wel begrijpen. Zonder je te bukken, lukt het je de eerste keer niet ! Ik sprak even met het personeel. Ze vonden het mooi maar niet praktisch.

Volk was er wel voor die opening. En dat zorgde natuurlijk voor een dosis frustratie. De liften werkten wel (niet allemaal), maar het was niet helemaal duidelijk. Ineens kwamen we in de – 2 aan terwijl we wel degelijk op 2 hadden gedrukt. Boven stond er een mannetje op ons te wachten. Of toch niet? Hij zat rustig een boekje te lezen. En keek af en toe op. Het oudere publiek was razend. “Organisatie trekt op niets”, riep er een oudere dame. En gelijk had ze. Hadden ze voor de opening van deze prachtige zaal niet iemand in de lift kunnen zetten? Hadden ze nier hier en daar wat stewards kunnen zetten. Want heel eerlijk, het was allemaal niet duidelijk. Op balkon 2 stond er het cijfer 3. Als u uit de lift stapt, waar denkt u dan dat u bent? Ik begreep er niets van !

Ook over de indeling van de zaal heb ik commentaar. Geen aparte ingang voor even en oneven stoelen? Nee hoor. De stoelen volgen gewoon op elkaar. Als je pech hebt en je de verkeerde kant binnengaat, moet je eerst meer dan de helft van de mensen storen om aan de andere kant te geraken. En geloof me vrij, veel plaats heb je niet om te manoeuvreren. En wetende dat de gemiddelde leeftijd van het publiek een leeftijd van 70 jaar heeft, hadden ze hier wel iets op mogen voorzien. Soit.

De Elisabethzaal zelf is mooi. Mijn smaak niet, maar soit. Je moet niet met je ogen horen, toch? Het geluid echter is subliem. Zelfs op balkon 2 kon je alle instrumenten perfect horen. Ik hoorde de harp en zelfs de hobo. En waar wij zaten had je perfect zicht op de muzikanten. Maar toch had ik een klein minpunt. Meestercellist Truls Mørk opende met het celloconcerto van Dvorak. Een geweldig stuk maar een beetje vreemd om de zaal te openen. Ik zag meneer Mørk zich helemaal geven, maar dat kwam niet tot op het tweede balkon. Wat een opdoffer. Gelukkig maakte de muziek van Strauss alles goed. Maar gingen wij niet voor meestercellist Truls Mørk ? Tja.

elisabeth-kopie

Waar ik mij nog aan ergerde was het feit dat ze nog tijdens het concert mensen binnen lieten die te laat waren. Ik kan begrijpen dat als je te laat bent nog binnen wilt. Maar dit kan niet, mijn beste organisatie, tijdens het concert ! Ook het gekuch en getjingel van sommige mensen hun armbanden hebben mij enorm gestoord. Ik weet het, ik ben nogal gevoelig aan lawaai….Maar kan er geen verbod worden ingelast voor overdreven juwelen?

 Al bij al heb ik een leuke avond gehad. Wanneer gaan ze nu mij eens vragen om daar te spelen?

elisabeth-ii

elisabeth-iv

elisabeth-iii

Spellenbeurs

Het vuur is sinds enkele maanden terug aangewakkerd. Ik zit terug in een spellenclub ! [ah ja want ik ben er jaren geleden uit gestapt]. Nu ik er terug bij ben, besef ik dat ik ze gemist heb. Die heerlijke avonden. Spelletjes die zogezegd maar een uurtje zullen duren en waar ja na 4 uur nog geen eind aan ziet komen. Spelletjes waar je zogezegd ne ‘goeie’ bent, iedereen u vertrouwt en je op het einde van het spel genadeloos toeslaat.

Na de spelletjesavonden, besloten we nog een trapje over te gaan. Op de meest winderige dag van het jaar bolden we richting de spellenbeurs in Antwerpen. Lichtjes gevaarlijk op de autostrade, maar uiteindelijk geraakten we zonder kleerscheuren in de Waagnatie Expo.

Volledig onvoorbereid geraakten we toch vrij snel aan een korting voor het inkomkaartje. Ik geef het maar mee. Eens je binnen bent, zie je een grote zaal met 100’den tafels en stoelen. Hier en daar zaten al mensen te spelen. We besloten er ook maar direct in te vliegen en kozen een tafel uit. Vrij snel kwam er iemand (de mannekes met het groene T-shirt) ons wat uitleg geven. En hup we waren vertrokken. We hopten van de ene naar de andere tafel en maakten zo kennis met verschillende spellen.

spellenbeurs

Doordat we impulsief hadden beslist om naar de spellenbeurs te crossen, had ik er mij op voorhand niet echt een beeld van kunnen vormen. Maar ik had verwacht dat je overal zou moeten wachten en vechten om een plaatsje te kunnen bemachtigen. Maar dat was niet het geval. Ondertussen hadden we de tombola opgemerkt. Maar heel jammer, alle prijzen waren al uitgedeeld. Dan maar meedoen aan een wedstrijd? Laten we zeggen dat meedoen belangrijk is dan winnen. Helaas dus !

Na uren spelplezier kregen we een hongertje. We zagen hotdogs, taart, broodjes,… en begaven ons naar de bonnenstand. Een groep jongeren sprak ons aan. Of we bonnetjes wouden overkopen. We kregen meer dan 70% korting ! Dat leek verdacht, maar we waagden er ons toch aan. Met een bang hartje begaven we ons naar de eetstand. “Zijn deze geldig?”, vroegen we voorzichtig. En ja hoor ! Voor 5 EUR aten we samen 2 hotdogs en twee stukken taart. En of dat smaakten. Zo freaking goedkoop.

spellenbeurs-3spellenbeurs-2

Tegen het einde van de dag liepen we nog voorbij de tweedehandsspellen. Uiteindelijk kochten we geen enkel spel. Ik ben geen kenner en ik speel thuis amper spellen.

Tegen 17u liep de zaal leeg en vertrokken we naar huis. Ik had mijn zondag niet beter hebben kunnen vullen. Een aanrader als het mij vraagt. Tot volgend jaar?

Lifestylebeurs

Aangezien het weer vandaag toch niet om naar huis over te schrijven was, besloten mijn mama en ik naar een lifestylebeurs te gaan. Misschien kennen jullie het wel. Een kleine ruimte waar 30 à 40 standjes bij elkaar gepropt staan. Als je wilt, kan je hier op een wip buiten zijn, maar wij besloten onze tijd te nemen.
Bij de eerste stand werden we al netjes aangesproken. Een vriendelijke goedlachse kalme vrouw stelde haar producten voor. “Kennen jullie ze?”. In 9 van de 10 gevallen moesten we nee zeggen. Misschien lag het aan ons, maar ik ben toch niet helemaal zeker. We kregen altijd een uitleg. Of ze juist was, dat was een ander paar mouwen. Zo zei de vrouw dat de producten van België afkomstig waren. Terwijl ze verder haar uitleg deed, bekeek ik enkele potjes. Ik vroeg haar nogmaals: “van waar zijn ze?” Ineens was haar antwoord Nederland. Ah ja, dat staat inderdaad op de potjes. Nuja, we vergeven haar deze kleine fout. Prijzen stonden er niet bij. “Bedankt en tot ziens”, zeiden we.

Aan de tweede stand stond er een vrouw. Het woord marginaal durf ik niet in mijn mond nemen, maar ver zal het er toch niet van liggen. Zij was was levendiger. Ze liet ons vannalles zien, maar echt structuur in haar uitleg was er niet. Een product voor eenmalig te gebruiken, zou ons rond de 15 EUR kosten. Dat moet dan wel een wonderproduct zijn, dacht ik bij mezelf. Er lagen wat voor en na foto’s. Ik wees ernaar en ging verder. “Dat ben ik”, riep ze ineens luid. Ik ging terug naar haar stand en ze ging verder met haar verhaal. “Nu moet je weten dat ik al jaren last heb van psoriasis”, begon ze haar verhaal. En na jarenlang bij de dermatoloog te gaan en geen verbeteringen te hebben gehad (waarom blijf je dan al die jaren gaan, vroeg ik mij af?), probeerde ik dit product. “Direct gedaan”. Trots was ze wel. Ik keek haar aandachtiger aan. En toen had ze het door: “deze mensen geloven mij niet”. Nee want als ik een beetje beter keek, zag ik dat haar gezicht nog steeds niet 100% in orde was. “Ja maar ik kom net uit Turkije en mijn huid kan niet tegen de warmte en dit product ook niet”. Weg geloofwaardigheid. Weg stand. Dag mevrouw.

Bij de volgende standen konden we eventjes op adem komen. Zelfgemaakte juwelen (mooi, maar super duur) en kledij. En ineens kwamen we weer een gezondheidsstadje tegen. “Doe mee aan de wedstrijd. Voor centimeters te verliezen”. Nu moet je weten dat mijn moeder een plank is en dus vriendelijke bedankte. “Ik heb dat niet nodig”, antwoordde ze. “Ja ik zie het nu ook juist”, zei de vriendelijke maar mollige dame. Ik schat dat ze net geen 100 kilo woog. “Ik ga wel meedoen”, riep ik. Het leek me wel eens leuk iets actiefs te doen. “Bij Mirjam werkte het goed”, zei de vrouw opnieuw. “Mirjam verloor 11 centimeter door 1 keer te gebruiken”. Ik fronste mijn wenkbrauwen, maar zei niets. Ook deze vrouw had het door. Ik geloofde haar niet. “Ja maar ik heb het nog niet gebruikt”, zei ze. Zucht. Dat bedoel ik dus. Waarom iets aanprijzen, maar zelf nog nooit gebruikt hebben? Dat kan toch niet? Zouden daar nu echt mensen intrappen?

We liepen verder. Deze keer een stand met schoonmaakproducten. Mijn moeder toonde deze keer interesse (eh, da’s vermoeiend hoor zo doen alsof). De vrouw was nog maar pas begonnen en was enorm enthousiast over haar producten. Maar ook hier hoorde ik vreemde dingen. Zo’n 5 jaar geleden kocht ze zelf een potje. En kijk, het is nog niet op. En het was niet op omdat ze het vaak gebruikte, nee ze legde ons uit dat het nog niet op was omdat ze het amper gebruikte ! “Ja want als je niet goed weet hoe je het moet gebruiken, dan blijft dat in de kast staan”. Excuseer? Het is een schoonmaakproduct. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Soit. Ze ging verder met de technische uitleg. Je moest het potje zo vullen etc etc. Een beetje boring. Maar toen kwam het leuke gedeelte. We kregen direct 45 EUR als we een avondje organiseerde en kregen direct een wc-borstel als we op die avond voor meer dan 250 EUR zouden verkopen. En niet zomaar eentje, maar een speciale ! Mijn mama zei “en die kan je in de vaatwasser steken zeker?” Juist ja, riep de vrouw. Dus u kent ons toch? We lachten. Wetende dat deze vrouw ook de humor van mijn mama niet door had. Zucht.We bedankten vriendelijk en liepen door. Een andere keer misschien.

Bij één van de laatste standjes kwamen we de etherische oliën tegen. Een gratis scan vandaag. Dus dat deed ik dan maar. Na 3 minuten was het verdict. Ik kreeg 2 oliën te zien die bij mij zouden passen (allemaal via de pc). De vrouw verschoot. Deze olies had ze nog nooit gezien. En ook de man en vrouw errond niet. Ik was een speciaal geval, zo was duidelijk. Zelfs in het grote boek stond de uitleg niet. Dan maar internet. Raar maar waar klopte de uitleg wel. Een olie voor het leren loslaten en leren gelukkig zijn. Slik. “Klopt het?”, vroeg de vrouw. Ik knikte. De Hollandse vrouw lachte en gaf me een schouderklop. “Oei”, zei ze ineens. “Ik bedoel natuurlijk dat ik blij ben dat de test geslaagd is” (waarschijnlijk is dat in de andere gevallen niet) Ik kreeg nog wat uitleg mee en moest zeker niet via haar bestellen. Doe dat maar online, was haar reactie. Ook weer vreemd allemaal !

Ondertussen hadden we ons al aardig geamuseerd en werden we aangesproken door 2 vrouwen en een man. Een thee/koffie/choco die alle miserie zou verlossen. Hier begonnen ze direct de emotionele toer te gaan (soit, uiteindelijk bij alle gezondheidsstanden was dat van tel. Allemaal lieten ze wel vallen dat ze familie hadden met pijn/kanker/psoriasis…) De een had kanker gehad, de andere hernia en de andere één of andere onbekende ziekte. Maar door deze speciale drank, waren ze van alles verlost. Nuja, niet alles. De jongen had nog wel pijn, maar kon na al die jaren weer slapen. Ze waren laaiend enthousiast. Het werkte aanstekelijk. Proeven was wel niet gratis. Jammer. We werden wel uitgenodigd op een degustatie-avond mét powerpoint presentatie (wow!). Toen ik thuis kwam en nog steeds geprikkeld was door deze 3 begon ik direct op internet info te zoeken. En toen pas werd mijn namiddag interessant. Na 2 uur (!) internetten heb ik het opgegeven. Ongelooflijk. Er waren 2 kampen. De enthousiaste mensen (en tevens ook de ‘distributeurs’) en de non-believers. Blijkbaar zou heel het gedoe een soort piramidespel zijn. Veel te dure koffie en het speciaal thing dat erin zit, zou verwaarloosbaar zijn.

Goed en wel maar ondertussen had ik alles over het piramideprincipe gelezen. Interessant. Zo zouden de verkopers dure auto’s huren op degustatie-avondjes om te tonen hoe rijk je van het verkopen van deze spullen zou kunnen worden. Zouden deze 3 daar ook in geloven? Of zouden ze echt geloven in hun product? Zou het effectief werken?

Ik weet het niet, maar daarom ga ik binnenkort naar zo’n degustatie-avond. Ik ben immers zo curieus wat ze gaan zeggen/doen/… En zou ik dan stoute vragen durven stellen? Of speel ik het spelletje gewoon mee? Eén ding is zeker. Deze beurs was mijn zondagnamiddag waard.