Muziektip 84

Het origineel van Simon & Garfunkel zullen jullie ongetwijfeld allemaal wel kennen, maar de uitvoering door de Amerikaanse metal band Disturbed? Sinds ik deze live (!) uitvoering heb gehoord, kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik denk dat ik het ondertussen al 100 keer gehoord & gezien heb. De uitvoering raakt alle vezels in mijn lichaam.

Wat vindt u er van?

Advertenties

Running update

Ondertussen zit ik in week 8 van de start to run planning. Ja ik heb een week niet gelopen én een week gedubbeld. Het moet goed blijven voelen, toch? Ondertussen kan ik mij geen leven meer zonder het lopen inbeelden. Ik kijk er altijd naar uit als mijn schema mij toelaat om te gaan lopen. Ondertussen loop ik erg vlotjes en lijk ik minder moe te zijn. Ik denk dat ik gerust al 5 km kan lopen zonder te stoppen…maar we blijven goede leerlingen. Ik volg bijgevolg netjes het schema.

Ik heb wel redelijk wat last aan mijn linkerenkel waar ik nu een soort steunzool heb in gelegd. Dat doet goed, maar het voelt nog niet helemaal optimaal. Mocht de pijn blijven, dan ga ik snel op zoek naar een dokter of specialist. Want het laatste wat ik wil zijn blessures…. Maar bon. Stoppen met lopen wil ik ook niet.

In de solden kon ik een hartslagmeter op de kop tikken. Leuk gadget, maar blijkbaar zit ik de ganse tijd boven mijn hartslag die ik maar mag hebben. Beetje frustrerend. Binnenkort ga ik een test doen om mijn maximale hartslag te kunnen bepalen. Want dit lijkt me vreemd, toch? Of doe ik iets mis?

Dus ik blijf mij voorlopig amuseren met dat lopen. 3 keer in de week. Ondertussen loop ik rond de 5,7 km. Gisteren zelfs op 33 minuten. Dat is netjes, toch?

Mijn gedachten houdt het wel niet tegen. Integendeel. Maar misschien verandert dat ooit. Afleiding heb ik nochtans genoeg met mijn muziek…. Want zonder muziek loop ik niet. Misschien is dat juist het probleem? Soit.

Update gevoel

Degene die mijn blog (tussen de lijntjes) en instagram een beetje volgen, weten dat er wat meer aan de hand is. En aangezien het hier nog altijd over mijn eigen blog gaat, ga ik nu eens schrijven waar ik echt zin in heb. Misschien krijg ik straks spijt en verdwijnt deze blogpost als sneeuw voor de zon. Maar dat zijn zorgen voor later. Mijn vaste lezers die mijn blog al jaren volgen (ja zo zijn er een paar onder jullie !) weten dat ik een paar jaar terug een enorme obsessie voor iemand heb gehad. Dat was leuk, tot op een gegeven moment. Want ik werd er gek van. Ik schreef er een blogpost over direct uitgeroepen is tot mijn meest gelezen blogpost ooit. Misschien moet ik deze blogpost wel herschrijven want ondertussen denk ik er een beetje anders over. Soit. Ik zal het proberen uit te drukken, maar ik heb sinds een paar maanden een zwak voor iemand gekregen. Ja een man in een wit hemd en mét borsthaar. En sinds hij weet dat ik er knettergek van word, heeft hij volgens mij al zijn andere hemden uit de kast gesmeten. Argh ! Laten we zeggen dat het mij niet onberoerd laat. En dat is nog redelijk zwak uitgedrukt. Hij was ook de reden waarom ik eventjes een andere blog ben begonnen. Maar laten we eerlijk zijn. Er was gewoon niemand geïnteresseerd in deze blog. Hij bestaat nog ergens online, maar er werd sinds mei niets meer op gepubliceerd. Nochtans heb ik materiaal genoeg…

Als ik heel eerlijk ben tegenover mezelf dan kan ik u vertellen dat ik dit nog nooit heb meegemaakt. Ik wist dat je heel veel aan iemand kon denken. Maar dag en nacht? Nee dat is nieuw voor mij. Er gaat geen moment voorbij dat ik niet aan hem denk. Als ik in een winkel ben, zijn er altijd wel spulletjes die ik zie de me leuk lijken voor hem. Meestal laat ik het staan, maar soms koop ik ze wel. Het is moeilijk jezelf in te houden en waarom zou ik? Ik word blij als ik hem blij zie worden…. En dat is nog zoiets. Wist ik veel dat mijn humeur zo zou afhangen van iemand. Als hij zich niet goed voelt, heeft dat direct een weerspiegeling op mijn humeur. Ik word er dan knettergek van. Ik zou hem willen helpen, maar dat is allemaal niet zo evident. En andersom is dat – volgens hem- ook zo. Het is gewoon raar. Soms heb ik maar één blik of woord nodig om te weten wat zijn gemoedstoestand is. Ik zie hem dan toneel spelen met de andere personen, maar ik doorzie dat. Ik voel gewoon als er wat is. En dat vind ik er zo mooi aan. Ook dat is andersom.

Genieten doe ik momenteel bij momenten. Van de gesprekken, de leuke attenties, de complimenten,… Maar van de subtiele aanrakingen word ik de laatste tijd helemaal gek. Hoe ontzettend fel kan een mens verlangen naar een onnozele aanraking aan zijn arm? Nuja. Heel zot. Zeg maar dat Alimonia het gezegd heeft.

Ik zweef een beetje. Heb natuurlijk een (zeer dikke) matras onder mijn roze wolk gelegd, want ik ben me redelijk bewust dat ik op een gegeven moment gekwetst zal worden (laten we zeggen dat de situatie complex is, what did you expect?). Maar voorlopig geniet ik. En als ik ooit een dag val, dan heb ik jullie om mij op te vangen, toch?

Vrijwilligersvakantie

Ondertussen ben ik terug van een week vrijwilligerswerk in Ameland. Zoals jullie ervoor al konden lezen, had ik hier totaal geen ervaring mee. Maar om één of andere reden moest het zo zijn. Ik schreef me in, ging naar een informatiemoment en voor ik het goed en wel besefte had ik mij ingeschreven voor zo’n ‘vakantie’. Ik had er ontzettend veel zin in en toen ik kennis maakte met de andere vrijwilligers wist ik het. Dit wordt gewoon een top week. En ik kan nu nog meer zeggen. Het was zelfs méér dan een top week !

Hard werken was het zeker wel, maar wat je terugkrijgt, kan je gewoon niet beschrijven. Volgens de andere vrijwilligers was deze week ontzettend heavy. Ze hadden dit nog nooit meegemaakt. De groep was klein, maar de ‘gasten’ hadden ook nog eens heel veel verzorging en hulp nodig. Ik stond ’s morgens om 7 uur op, maakte mij klaar, at snel iets en begon aan de verzorging om 7.30. Dit was een tour van 3 à 4 mensen. Tegen 10 u was ik meestal klaar en gingen we vrij direct op uitstap. Daartussen gebeurde er nog heel veel. Er moest wel altijd iemand naar het toilet. Maar als iemand tegen je zegt: “ik moet naar het groot toilet”, dan weet je dat dat niet in 1 2 3 klaar is. Meestal was ik er 3 kwartier zoet mee. Ik niet alleen, want we waren dan meestal met 3. Want die mannen/vrouwen kunnen weinig zelfstandig. Met een tillift (ik wist ook niet was het was hoor), zet je die personen op het toilet. Allemaal niet zo simpel als je er nog nooit mee gewerkt hebt. Maar tegen het einde van de week verliep het allemaal iets vlotter. Maar het blijft een kunst hoor. En hard labeur.

Voor het wassen had ik een beetje schrik. We zijn allemaal wel hetzelfde, maar ik moest toch een klik in mijn hoofd maken. Dit gebeurde reeds op de tweede dag toen ik zelf mensen moest beginnen wassen. Ik deed wat er van mij gevraagd werd en ik vond het nog plezant ook ! Ook bij het eten geven, moest er geholpen worden. En bij de activiteiten moesten o.a de rolstoelen geduwd worden. Nee, veel stilzitten zat er niet bij. Maar dat vond ik niet erg.

Eén dag was ik zelfs gids op het eiland. Heerlijk om met de mannen met een bus rond te rijden. We stopten voor een pick nick, een wandeling naar de vuurtoren en een ijsje. En ondertussen animeerde ik de mensen via de micro. Ik had nooit gedacht dat ik het “in mij” had zitten. Maar het is toch wel zo.

De verantwoordelijke vertelde mij zelfs dat ik al een pak verder stond dan mijn meter (persoon die mij onder haar vleugels nam) of sommige andere vrijwilligers die al jaren meedraaien. Je kan je u wel voorstellen wat voor een boost mij dat gaf ! Fier dat ik ben op mezelf. Ik heb dingen gedaan die ik nooit voor mogelijkheid hield.

Ik ben ontzettend trots op mezelf. Ik heb een schitterende week gehad samen met nog 6 andere vrijwilligers en 9 gasten (+ 1 buschauffeur + 1 vakantieverantwoordelijke).

Enkele sfeerbeelden die ik trok (aangezien ik ook de fotograaf van dienst was):

Groepsfoto.jpg

IMG_0721

IMG_0955

IMG_1018

IMG_1029

IMG_1059

IMG_0270

IMG_0848

img_0610.jpg

IMG_0480

IMG_0614img_0621.jpgIMG_0809IMG_0824IMG_0849

img_20170731_171109.jpg

Muziektip 83

Het is blijkbaar sinds eind 2016 geleden dat ik hier nog eens een muziektip plaatste. Dat kan toch niet meer? Waar zat ik met mijn gedachten? Ik weet het niet. Tegenwoordig heb ik spotify leren kennen en wat een heerlijke muziek heb ik hierdoor al leren kennen. Ik geef u enkele mooie dingen mee. Geniet er van ! Let vooral op de teksten….