Winnaars wedstrijd

Als je deze avond geen mail van mij hebt gekregen, dan ben je jammer genoeg niet bij de gelukkigen ! Maar geen paniek, binnen 5 jaar maak je terug kans.

Allemaal bedankt voor de inzendingen ! Ik hoop dat jullie blij zijn met jullie prijs.

| Tags: ,

Wenen

Het is eventjes geleden dat jullie nog van mij gehoord hebben, maar daar had ik een goed excuus voor. De laatste weken liep ik nogal vrij chagrijnig rond. Zonder enige reden. Stress? Ik weet het niet, maar een feit was wel dat de druk op de werkvloer heel hoog lag. Te hoog. En dus besloot ik enkele dagen vrij te nemen en naar de muzikale stad Wenen te trekken ! De heerlijke temperaturen (21 ° C), het zwanenmeer (!), de rust die over de stad heerste,… deden mij eventjes alle zorgen vergeten.

Ik heb er van genoten !

Wenen 077

Wenen 350b

Meer foto’s komen later.

| Tags: , , , | 5 reacties

Wedstrijd

Ik had hem jullie al even beloofd, maar vandaag is het een feit. Aangezien Alimonia 5 jaar bestaat, wil ik jullie bedanken voor de afgelopen jaren. Zonder jullie was deze blog nooit geweest wat hij nu is. Ik ben trots op mijn blog. En ik geniet nog elke dag van jullie commentaren, mailtjes, likes,…

Wat valt er te winnen?

 - 5 foto’s (met de mooiste zelfportretten) met persoonlijke boodschap

IMAG2470- 2 quote-boekjes

IMAG2472 IMAG2473- 1 vrolijk popje.

IMAG2475
Wat moet je hiervoor doen? Zo orgineel mogelijk zijn om Alimonia te eren. Een boodschap in de metro, een spanddoek boven de E40, een grappig bericht op facebook, een liefdesbrief naar mij,… Laat je fantasie de vrije loop maar overdrijf niet ! Ik wil mezelf niet in de krant of op tv zien verschijnen ;-)

Deel je creaties en mail ze mij door: blog.alimonia@gmail.com

De leukste, mooiste, origineelste,… zullen beloond worden. Vergeet ook niet je voorkeur van prijs te vermelden.

De wedstrijd loopt tot 31/03/2014.

Heel veel succes allemaal.

| Tags: , , | 11 reacties

Stilte

Waarom het hier de afgelopen weken zo stil is, is heel simpel. Mijn pc heeft de geest gegeven. Al enkele weken geleden. Ik bracht hem bij de dichtstbijzijnde elektronica-winkel binnen, die mij snel kon meedelen dat mijn harde schijf kapot was. Ik nam hier geen genoegen mee. Dit kon én mocht niet ! Niet nu. En dus nam ik hem weer mee, ging naar een erkende pc-winkel kocht een nieuwe en vroeg om een simpele gegevens-overdracht. Na een week nog steeds niets gehoord te hebben, maakte ik mij zorgen. Ik ging opnieuw langs en vroeg de stand van zaken. Ik zag een “oei” in zijn blik en wist al direct hoe laat het was. Of hij was mij écht vergeten of hij was gewoon stiekem van al mijn foto’s aan het genieten. Soit, na een week kreeg ik mijn nieuwe pc. Met een bang en klein hartje starte ik de pc op. Ik kon het niet geloven. Ik zag maar amper 10% van mijn gegevens. Al mijn foto’s. Muziek. Het leek allemaal verdwenen. Het bleef niet blij “lijken”, het was ook effectief weg. Voor de 4de keer stond ik weer in de pc-winkel. Of hij misschien niet gezien had dat er een tweede harde schijf was. Alweer zag ik die “oei” in zijn ogen. “We checken het voor u uit”, kreeg ik als antwoord. Vandaag kreeg ik bericht dat de andere harde schijf effectief kapot is en niet meer te herstellen is.

Mijn wereld is een de afgelopen weken een beetje in mekaar gezakt.

Ik weet even niet wat ik moet doen. 500 GB aan foto’s. Muziek. Verhalen. Ideeën. Verdwenen. Dus geef me even tijd om dit te verwerken.

En de eerste die iets durft zeggen over back ups maken, kom ik persoonlijk een kogel door zijn hoofd schieten. Grrrrrrrr !

| Tags: , , , , | 22 reacties

Alleen

Net als de voorbije jaren vier ik valentijn alleen. Niet erg maar beseffen dat je gedoemd bent om eeuwig alleen te blijven, is wél pijnlijk. De afgelopen dagen heb ik hier vaak over nagedacht. De meeste mensen zijn niet gemaakt om alleen te blijven, awel, ik ben niet gemaakt om met iemand samen te zijn.

Ik heb het geprobeerd. Net genoeg om er nog geen degout van te hebben gekregen. Maar voor mij hoeft het niet meer. Ik kan me best zelf bezighouden. Dat doe ik trouwens al mijn hele leven. Ik heb er geen vrede mee moeten nemen of het mezelf aanleren. Het was iets natuurlijks.

Ik verdraag niet zo gemakkelijk gezelschap. Om die reden ben ik op het werk of op andere plaatsen meestal liever alleen. Ik weet me geen houding aan te nemen in groepsverband en meestal raak daarbovenop nog eens snel geïrriteerd. Licht ontvlambaar kan je het ook noemen. Op de meeste plaatsen is er altijd iets of iemand die mij enerveert. Een klik van een pen, een kuch, een smekgeluid,…. Noem maar op. Ik kan er niets aan doen buiten een boze blik – wat meestal geen effect heeft -, mij te verplaatsen of het gewoon te ondergaan. Meestal kies ik voor dat laatste. Wat als gevolg heeft dat ik helemaal opgedraaid geraak.

En dus blijf ik liever alleen. Ikzelf heb er minder moeite mee dan buitenstaanders. Die vinden het zielig. Dat ik alleen zit te eten of dat ik alleen op vakantie ga. Maar ik zie er enkel en alleen maar voordelen in. Niemand jaagt mij op als ik zit te eten. Ik word niet afgeleid en niemand heeft commentaar op wat er in mijn bord ligt.

Alleen op reis gaan heeft – buiten de meerprijs die je moet betalen voor je hotelkamer – ook alleen maar voordelen. Ik bepaal alles zelf en hoef met niemand rekening te houden. Ik doe enkel en alleen waar ik zin in heb. Geen compromissen. Geen discussies. Geen gezaag en geklaag !

De kans op ontmoetingen is ook veel groter. Mensen spreken je veel gemakkelijker aan. Een jonge mooie vrouw die met straatplannetjes staat te zwaaien trekt om de ene of andere reden de aandacht.

En toch doet het pijn. Als je rondom je begint te kijken. Koppeltjes aan tafel die meer oog hebben voor elkaar dan het buffet (oh njam meer voor mij), de overvloed aan foto’s die van elkaar worden gemaakt (alhoewel ik soms beter zelfportretten maak dan andere toeristen van mij), de goede gesprekken ‘s avonds laat in bed (och ja dan ben ik tenminste uitgerust de volgende dag), samen met iemand een mooi moment kunnen delen (bwa ik deel het wel met jullie),…

En toch. Zouden die mooie momenten opwegen tegen al die frustraties? Want veel ziet er mooier uit van de buitenkant dan van de binnenkant. De discussies over – waar gaan we eten – wanneer – heb jij dan al honger? – had je beter deze morgend niet wat meer gegeten – wil je dat perse nog zien? – ik heb pijnlijke voeten – ik wil naar het hotel – ik ben moe – pfff maar als jij dat absoluut wilt zien – . ..

Nee. Laat dan maar. Tenzij je mijn perfecte man bent. Neem dan maar snel contact met mij op.

| Tags: , , , , | 21 reacties

5 jaar

Bij het typen van mijn allereerste blogpost had ik dit nooit kunnen denken. Maar vandaag is het een feit. Alimonia bestaat vandaag de dag exact 5 jaar !

Ik begon mijn blog omdat ik een overschot aan tijd en frustratie had. Die periode was ik ongeduldig omdat ik maar geen werk vond (ik was nota bene maar 1 maand werkloos).

Eenmaal een job gevonden, begonnen er andere dingen de kop op te steken. Zo was er ene knappe jongen met wit hemd die mijn leven op zijn kop zette, mijn liefde voor cello die ik terug vond en terug verloor, mijn innerlijke strijd die soms uit de hand liep en de ontdekking van het plezier van fotografie en citytrips.

Op die 5 jaar ben ik gegroeid als personage, als mens, als vrouw, én als artieste.

Ik heb mensen leren kennen, vrienden gemaakt maar ook terug verloren. Heb mezelf meer leren kennen. Leren appreciëren en bij momenten zelfs rust gevonden. Maar dat was zeker niet altijd van toepassing. Op verschillende momenten heb ik op het punt gestaan mijn blog op te doeken. Foto’s waar ik uren werk in gestoken had, werden soms op enkele luttige seconden afgekraakt. Blogpost werden soms met een te serieuze bril gelezen waardoor ik de volgende dag mij aan een gevulde mailbox kon verwachten. Mij steeds verantwoorden. Dat werd ik op bepaalde momenten gewoon beu. Ik vond geen plezier meer in mijn blog. Op verschillende ogenblikken heb ik mij zelfs teruggetrokken. Maar na een tijd begon het weer te kriebelen. Hoewel ik het na al die jaren nog steeds moeilijk met kritiek heb, leer ik het naast me neer te leggen. Het is mijn blog !

Ik heb mijn hart op tijd en stond laten spreken en mijn ogen soms geopend maar vooral geluisterd naar mijn lichaam wat niet altijd zo evident was.

Als ik terugkijk op de afgelopen 5 jaar ben ik trots. Heb een paar parels van blogposten geschreven, enkele mooie foto’s genomen en mij vooral erg geamuseerd.

Hoewel Alimonia ‘maar’ een personage is, ben ik er de laatste jaren wel meer mee vergroeid geraakt. Op sommige momenten ben ik gewoon Alimonia. Op andere momenten verlang ik enkel om een beetje meer Alimonia te kunnen zijn. Het is zo mooi dat jullie mij die kans hebben gegeven. En jullie liefde voor Alimonia neem ik maar al te graag in ontvangst.

Ik bedank jullie allen voor de afgelopen 5 jaar.

Binnenkort organiseer ik een win-actie. Kom zeker binnen enkele dagen terug een kijkje nemen !

| Tags: , | 26 reacties

Wrong

Ik was 13 toen ik een hand voelde waar er geen hoorde te zijn. Het overkwam me gewoon. Ik sprak er niet over. De tijd passeerde en ik vergat het. Of althans dat is wat ik dacht. Het is niet omdat je er niet bewust aan denkt dat je het vergeten bent. Tijd heeft me geleerd dat wonden nooit echt helen en dat ze ooit je leven zullen beheersen zonder dat je dat effectief beseft.

Soms zie ik hem nog. Dan komt het moment weer bovendrijven zoals olie op water. Hij herinnert mij waarschijnlijk niet. Voor hem was ik gewoon het juiste meisje op de juiste plaats. Voor mij was hij de verkeerde man op het verkeerde moment.

Na al die jaren is alles zo goed als gesleten. De wonde zal echter nooit genezen. De media verhindert ons om  alles achter ons te kunnen laten. Ze strooien zout op de wonde. Door reportages, films,… Noem maar op.

Eén ding is zeker. Ik besef nu ineens weer waar die haat voor mannen vandaan komt.

| 11 reacties