Zelfportret

Vroeger was ik veel actiever bezig met fotografie. Maar deze hobby heeft plaats moeten maken voor mijn blog en mijn cello. Soms kriebelt het nog en neem ik mijn Canon EOS 350D nog eens vast.

Ze zijn het niet waard

“Huil nooit voor een jongen. Ze zijn het niet waard”, probeerde mijn beste vriendin mij ooit te troosten toen het pas uit was met mijn vriend. Op dat moment kon ik haar geen gelijk geven. Als je van iemand houdt en die persoon verliest, is geen enkele raad als troostend te beschouwen. Toen de breuk bijna verwerkt was en mijn verdriet ondertussen had plaats gemaakt voor haat, kon ik niet anders dan haar gelijk te geven. Mijn tranen, slapeloze nachten & gewichtafname waren het allemaal niet waard geweest. Ik voelde me dom. Bedrogen door mijn eigen geest. Ik stuurde mijn beste vriendin een sms: “Je had gelijk. Ik ben blij dat ik van die ‘loser’ verlost ben”. Ze stuurde een korte sms terug: ”:)”.

Toen ook mijn haat tegenover de jongen verdween en ik achterbleef met een leeg gevoel, veranderde mijn idee. Ik had ooit van de jongen gehouden. En verdriet hebben voor iemand waarvan je houdt, is niet dom. Integendeel.

Nu zit ik hier. Ik heb een ganse nacht liggen huilen. Voor een jongen. “Hij is het niet waard”, hoor ik mijn beste vriendin nog tegen mij nog zeggen.

Misschien niet. Maar als je om iemand geeft (al is het maar een beetje), is geen enkele traan te veel. Maar vraag het me nog één keer binnen een paar weken. Misschien denk ik er dan anders over.

Vertrouwen

Ik heb het nooit gehad. Vertrouwen. Niet in mezelf en zeker niet in andere mensen. Ik kan mensen wel vertrouwen, maar altijd maar beperkt tot een bepaald niveau. Ik heb nog nooit iemand gevonden die ik voor de volle 100% kan vertrouwen. Niemand. Zelfs mezelf niet. Maar mijn wantrouwen voor mensen gaat soms wel erg ver. Te ver zelfs. Je zou me zelfs op bepaalde momenten “gek” kunnen noemen. Maar zolang ik niet in een psychiatrische instelling zit, is er nog geen vuiltje aan de lucht.

Tegenwoordig is het normaal dat een mens zich niet op zijn gemak voelt in Brussel, maar als je daar ver van af woont zou je zonder zorgen op straat moeten lopen. Niet dus. In mijn geval toch niet. Sinds een paar jaar heb ik altijd schrik op straat. ’s morgens, ’s middags, ’s avonds of ’s nachts. Het maakt geen verschil meer uit. Op elk moment dat ik over straat wandel, heb ik het gevoel dat er in elke mogelijk voorbijrijdende wagen een potentiële schutter schuilt. Ik overdrijf deze keer niet. Mijn hart blijft gemiddeld een halve seconde stil staan bij elk passerend voertuig.

Ik ben bang dat ze mij gaan neerschieten. Ik weet niet hoe ik deze ‘ziekte’ heb opgelopen, maar eerlijk gezegd boeit me dat ook niet. Zoals alle ziektes ben ik gewoon nieuwsgierig hoe dit opgelost moet worden. Nu durf ik nog buiten komen, maar wat moet ik doen als binnen enkele maanden de angst mij volledig in haar macht heeft?

Ook binnen voel ik mij tegenwoordig niet meer veilig. Onlangs lag ik gezellig met een jongen in de zetel. Gewoon. Zorgeloos. Tot ik ineens op het lumineus idee kwam dat de jongen misschien een mes in zijn handen vasthad. Niet om achter mijn rug de pizza met een mes te snijden, maar om mij neer te steken natuurlijk. Ik had zijn handen immers al een paar minuten niet meer gezien of gevoeld. Als een halve zottin begon ik te zoeken achter zijn handen. Ik vond ze en hield ze stevig vast. Ik was veilig.

Voor even toch.

Muziektip 19

Ik geef het toe. Ik ben de laatste dagen buiten de lijntjes aan het kleuren. Ik luister niet enkel naar metal, maar tegenwoordig ook naar electro. Geen happy shit als je het mij vraagt. Nuja, oordeel zelf maar.

Kasteel

En toen nodigde één van de ridders mij uit in zijn kasteel. Hij had onder mijn grote deur een briefje gestoken met de vraag of ik eens niet met hem wou afspreken. In zijn kasteel, waar hij net als mij eenzaam en alleen zijn dagen doorbrengt. En hoewel ik wist dat het geen slimme zet was, deed ik het toch. Ik zocht mijn allermooiste kleed uit, deed de lekkerste parfum aan en liet mijn haren los. Ik zag er beeldig uit. En met die ingesteldheid vertrok ik naar zijn kasteel. Na nog geen 5 minuten wandelen, kwam er een zwart paard met een ridder voorbij. Naast zijn zijde liep een wit paard. “‘Deze is voor u, jonkvrouw”, vertrouwde de ridder mij toe. “Stap op en volg mij.” Zonder nadenken deed ik wat de geheimzinnige ridder mij vertelde. Na een helse rit kwam ik bij het kasteel aan. Het stond op een vreemde plaats. Nog voor ik het kasteel goed kon bekijken, ging de poort open. Daar stond hij. Netjes gekleed in een zwart kostuum. Hij was bijna perfect. Zijn lange haren wapperden in de deuropening. “Welkom”, groette hij mij met een brede glimlach. In zijn ogen zag ik een gevoel van tevredenheid. “Eindelijk”, zag ik hem denken. Ik kon hem geen ongelijk geven. Hij hing al sinds de zomer rond mijn kasteel. Elke keer ik buiten kwam, versteende hij een beetje. Hij deed niets. Hij keek maar.

Op een druilerige dag sprak hij mij aan. Zomaar. Zonder enige reden zocht hij toenadering. Ik antwoordde zoals dat verwacht werd van een beleefde vrouw. Kort, maar bondig. In zijn ogen zag ik een enorme teleurstelling. Maar hij bleef rond mijn kasteel rondhangen. Elke dag opnieuw. Weken aan een stuk. Tot hij mij weer vastklampte. Deze keer duurde het gesprek iets langer en ging het niet meer over nutteloze dingen zoals het weer.

Maar het gesprek had mij beangstigd en dus besloot ik om mij een paar weken op te sluiten in mijn kasteel. Op een dag keek ik naar buiten en zag ik hem daar zitten. Wachtend, terwijl zijn paard trachtte de rivier leeg te drinken. Ik kreeg medelijden en besloot om met hem te gaan praten. Ook deze keer duurde het gesprek langer dan ik had gedacht dan het zou duren. Maar het was leuk.

Ik besloot vanaf dat moment wat vaker mijn kasteel te verlaten. Maar niet speciaal voor hem, maakte ik mezelf wijs. We begonnen meer met elkaar te praten. Elke dag duurde ons gesprek een minuut langer. Tot we bijna de ganse dag buiten doorbrachten.

En nu zit ik in zijn kasteel. Bij hem. En hoewel het geen slimme zet was, ben ik best wel gelukkig.

1 jaar

Het is zo ver! Ik besta officieel 1 jaar op WordPress. Exact 365 dagen geleden heb ik hier mijn eerste post geplaatst (om correct te zijn; ik besta 1 jaar bij Blogspot en pas vanaf 16 augustus bij wordpress). De blog werd in een opwelling opgestart om mijn frustratie over mijn werkloosheid (dat nota bene maar 1 maand heeft geduurd) te kunnen uitspuwen. Vanaf het moment dat ik werk had, moest ik mijn gal over andere dingen uitspuwen. Maar dat was geen moeilijke opdracht voor mij. Ondertussen heb ik al 219 posts geschreven, 149 reacties gekregen en 2,501 unieke bezoekers over de vloer gehad.

Mijn blog is een deel van mezelf geworden. Ik zou het (voorlopig) niet kunnen missen.

Langs deze weg wil ik jullie allemaal bedanken. Van de toevallige bezoeker tot mijn vaste fans. Bedankt allemaal!

Een klein overzicht:
- 30 “quotes van de dag”; waaronder deze 3 de leukste zijn:

1. Quote op 20/05/2009
2. Quote op 28/06/2009
3. Quote op 31/07/2009
   

- 18 “muziektips”
- 5 “filmtips”
- de meest serieuze post
- voor mij persoonlijk een zeer belangrijkste post
- de meest open post: de liefdesbrief aan mezelf
- mijn persoonlijke top 10

1. Schat [20/02/2009]
2. Bril [05/04/2009]
3. Beu [01/05/2009]
4. Dwaas [13/05/2009]
5. Show must go on [07/06/2009]
6. Spin [10/08/2009]
7. Staande ovatie [23/08/2009]
8. Boeken [03/09/2009]
9. Sexy [23/10/2009]
10. Blind date [28/11/2009]

- de meeste posts werden geschreven in de maand augustus met een record van 29!
- op 12/11/2009 kreeg ik de meeste (44) bezoekers op mijn blog

BEDANKT!

Verloren

Ik loop verloren én alleen rond in mijn eigen gecreëerde wereld. Dat ik alleen rondwandel is enkel mijn eigen fout. De toegang tot mijn wereld is niet alleen moeilijk te vinden, maar ook quasi onmogelijk om te betreden. De toegangscode is zo moeilijk te kraken dat zelfs de meest intelligente man hier niet zou inslagen. En mocht er dan per ongeluk toch iemand zijn die de code weet te bemachtigen, zou ik de code vliegensvlug veranderen.

En hoewel ik alles heb in mijn eigen wereld, ben ik er niet meer gelukkig. Ik voel me eenzaam en alleen. En daarom besloot ik een paar weken geleden om de toegangspoort open te zetten voor de nieuwsgierigen én durvers. En het werkte. Op 2 weken tijd zijn er al 2 stoere ridders komen kijken.

Ik gaf ze een rondleiding in mijn wereld. Aan hun ogen te zien, beviel het hen. Ik gaf ze te eten, te drinken en de nodige tijd om tot rust te komen. Toen ze hun ogen de kost hadden gegeven en uitgerust waren, probeerden ze via allerlei vragen te achterhalen wie Alimonia was. Het effect dat de wijn op hen had gehad, had niet hetzelfde effect op mij. Ik werd niet loslippig. Nee. Ik hield de lippen stijf op elkaar.

Op een gegeven moment werd ik al hun vragen beu. Hun nieuwsgierigheid ging iets te ver. En besloot ik hen vriendelijk te vragen om uit mijn wereld te gaan. Dat deden ze, al was het eerder met tegenzin. Hun ogen straalden niet meer. Ze waren teleurgesteld. Hoe kon ik hen nu toegelaten hebben in mijn wereld? Hen van al dat moois laten genieten hebben en hen dan weer de deur wijzen?

En hoewel ik wel graag had gehad dat ze waren gebleven, kon ik het niet. Want ik mis het wel. Af en toe. Gezelschap. Ik mis mensen om tegen te praten. Om mee te knuffelen. Om mee rond te wandelen in mijn wereld. Maar hun nieuwsgierigheid beangstigde mij. Enorm. En dus besloot ik om actie te ondernemen en hen uit mijn kasteel weg te jagen.

Ik zit ondertussen al 4 dagen alleen in mijn kasteel en heb me nog nooit zo alleen gevoeld als nu. De muren komen op me af en elk geluid dat ik hoor beangstigt mij. De 2 ridders zitten braaf te wachten voor de toegangspoort tot het moment ik ze weer ga openen….

Tja.

Muziektip 18

Ik hou van mannen. Ik hou van sexy mannen. Ik hou van sexy mannen met een hoed. Ik hou van sexy mannelijke cellisten mét een hoed. Simpelweg gezegd: ik hou van Adam Hurst. Zijn muziek leunt erg aan bij deze van het Midden-Oosten. Je hebt zelfs niet echt door dat hij op een cello speelt. Maar soit, je moet het gewoon horen om te begrijpen wat ik bedoel.

Trouwens, de video is met een night vision camera gefilmd. Erg leuk effect.

Dansen

Niemand weet het, maar ik hou van dansen. Stiekem dansen want op een fuif (als ze mij verplichten) beweeg ik niet. Dan beeld ik mij de ganse avond in dat ik een paal ben. Stokstijf sta ik er. Ik kijk zelfs niet rondom mij om de rest van de zaal te imiteren. Nee ik beweeg niet. Mijn lichaam is wel aanwezig in de zaal, maar mijn geest is op een andere planeet. Het is niet dat ik niet kan dansen, nee. Ik kan best wel sensueel dansen, maar ik doe het niet graag als ik het gevoel heb dat de ganse zaal naar mij kijkt. Ja, dat komt er van als je zo sexy kunt dansen als ik. Dus dans ik maar thuis. In mijn eentje. Op mijn kamer.

Als kleine meid had ik al de dansmicrobe te pakken. Ik wou mij inschrijven voor de balletles. Alles was gereed. Mama had de centjes vast en we stonden in de dansschool. Ik moest enkel “ja, ik wil me inschrijven” brabbelen. Maar ik kon het niet. Een paar mollige kinderen strooiden roet in mijn droombeeld. “kom we zijn hier weg”, zei ik tegen mijn mama. Ze begreep het niet, maar ze was blij dat ze haar centjes terug op de spaarrekening kon zetten (in die tijd bracht het toen nog wel op).

Ik heb nooit spijt gehad dat ik uiteindelijk geen enkele les ballet heb gekregen. Nee. Want een paar jaar geleden schreef ik mijn in voor een dansschool. Ik heb het uiteindelijk een klein jaar volgehouden. Ik danstte graag, maar ik vond die spiegels verschrikkelijk.

“Waar ik ook keek, zag ik mezelf.
En hoe meer ik keek, hoe lelijker ik werd.”

Mijn dansstijl verbeterde er ook niet door. Ik had totaal geen gevoel voor ritme en mijn kort geheugen was ook geen hulp.

Maar toch ben ik niet gestopt met dansen. In mijn hoofd dans ik nog steeds. Bij het luisteren van klassieke muziek verzin ik composities voor dansers. Ik zou graag danslerares worden, maar het feit dat ik zelf niet kan dansen (en geen danstermen ken) zullen het mij niet gemakkelijk maken.

Dus. U zegt het maar als je een privé dansconcert van mij wilt boeken. Ik ben niet goedkoop. Maar op kwaliteit staat natuurlijk geen prijs.

Droom

Midden in de nacht vroeg hij aan mij “Wat is je droom, Alimonia?”. Even werd het stil. Mijn hersenen kregen even geen zuurstof meer. Ik had een black out. En zoals de meeste black outs, duren die niet lang. “Awel, wat is je droom”, vroeg hij nog een tweede keer. “Ik wil doodgaan”, brabbelde ik. “Daar kan je deze nacht voor zorgen”, zei hij. Ik knikte. Zweeg en begreep hem. Als ik het leven zo haatte, dan had ik al lang zelfmoord gepleegd. Maar ik ben te laf. En daarom ben ik niet veels beter dan elke levende persoon rondom mij. “Geef me nu eens een echt antwoord”, probeerde hij nog een keer. “Ik wil gelukkig zijn”, zei ik dan maar. Dat was een goed antwoord, maar niet wat ik eigenlijk wou zeggen.

Als ik mijn ogen sluit en mijn gedachten de vrije loop laat gaan, dan wil ik iets anders met mijn leven doen. Ik zou graag detective worden. Niet om mensen op overspel te betrappen, maar om te zien of mensen effectief wel werken. Ik zou “zogezegd” als nieuwe werknemer in dienst treden om de ploeg te versterken, maar in werkelijkheid zou ik elke collega in het oog houden. Ik zou alles noteren. Hoe lang ze pauzes nemen, hoeveel keer (en hoe lang!) op een dag ze persoonlijke telefoontjes plegen op kosten van het bedrijf, hoe lang (en met wie) ze persoonlijke gesprekken voeren, hoe lang ze middagpauze nemen, wanneer ze in- en uitpunten en controleren of dit wel effectief klopt,… Aan de informatica-dienst zou ik dan weer opvragen hoe lang ze op het internet surfen op een dag.

Ik zou alles controleren en ze zouden niets in de gaten hebben. En nog voor ze het goed beseffen dat ik ervoor gezorgd heb dat ze ontslagen zijn (of toch tenminste een serieuze sanctie gekregen hebben), ben ik al lang met de noorderzon vertrokken.

Wat denkt u?

Zou u mij aanwerven als detective?