Hydra – foto’s

Deze galerij bevat 48 foto's.

Galerij | Tags: , , , , | 4 reacties

Hydra

Hydra is niet enkel een monster uit de Griekse mythologie, maar ook een eiland in Griekenland. En laat dat nu net de plaats zijn waar ik enkele dagen geleden vertoefde ! Hydra is een klein autoloos-eiland met een oppervlakte van maar 50 km2 en een bevolking van 3000 mensen. Ideaal dus om te ontspannen. Of dat zou het toch moeten geweest zijn. Maar de praktijk is nog altijd iets anders dan de theorie. 3 dagen voor ons vertrek, ben ik ziek gevallen. Niets ernstigs, een maag-darmontsteking, maar toch genoeg om mij al van voldoende stress te voorzien. Zo was ik ineens niet 1 week maar anderhalve week niet op het werk en kon ik mijn zaken niet deftig afhandelen. Maar bon. Het had ergens ook voordelen. Zo kon ik op mijn gemak de valiezen maken.

Ongeveer een dag na ons vertrek kwamen we toe in ons hotel. We deden nog een korte avondwandeling en besloten in ons bed te kruipen. De volgende dag stonden we op. Nuja. Ik stond op, want mijn reisgenoot – mijn mama voor de nieuwsgierigen – bleef liggen. “Ik voel me niet zo goed”, brabbelde ze. “Je gaat toch iets eten?”, vroeg ik haar. “Een beetje”. Dat had ze beter niet gedaan. Want alles wat ze toen at of dronk, lag er binnen de kortste keren weer uit. Gezellig zo op vakantie gaan. Ik besloot haar achter te laten in het hotel en ging er alleen op uit. Ik ben wel gewend alleen op vakantie te gaan, maar als je weet dat je mama moederziel alleen ziek in een bed ligt… Vakantiegevoel is toch vrij snel weg hoor ! Ik was nooit gerust en keerde dan maar terug naar het hotel.

Hydra 261_small

Hydra bij valavond

Na een dag rust en slaap (en vooral: niet eten of drinken), besloten we er samen voor de eerste keer op uit te trekken. We hikte er op los. Nuja, naar ons niveau want we hadden dit beiden nog nooit gedaan. Heerlijk. Echt waar. [In het totaal 16 km met een gemiddelde stijgingsgraad van 10°. Hoogste punt 626 meter. Gespreid over 2 dagen]

Hydra 571_small

Alimonia op weg naar de top !

Hydra 622_small

De weg naar de top….

We wandelden op plaatsen waar precies nog nooit een Griek was gepasseerd en werden op de top beloond op een schitterend uitzicht, een vers glas water en een GSM. Nuja, een gevonden GSM van een Griek. In mijn beste Grieks (*kuch*) belde ik naar een paar nummers en maakte duidelijk dat we een GSM hadden gevonden. Ik weet niet of ze mij begrepen. Eén man bleef maar zeggen “papa papa?”. Ik heb die mens waarschijnlijk ontzettend ongerust gemaakt. “Ben jij een kidnapper?” vroeg hij misschien. Ik weet het niet. Ik liet de GSM achter en besloot aan de afdaling te beginnen. De afdaling werd moeilijker (en gevaarlijker) dan ik ooit had kunnen dromen. “Wat doe ik mijn mama toch aan”, dacht ik bij mezelf terwijl mijn hart nog nooit zo snel had geklopt. Ik was bang, een beetje toch. Bij elke stap dat ik zette, hield ik mijn adem in. Bij elke beweging van een steen, liet ik een kreet. Dat ik ooit levend en wel beneden zou geraken, had ik nooit gedacht. Ik keek even achterom en voelde een trots die ik nog nooit had gevoeld. Ik knuffelde mijn mama en feliciteerde haar. Dit hadden we overwonnen. Samen ! Een moeder-dochter moment dat moest gevierd worden. En ik nam haar die avond naar een hippe cocktailbar. Ook dat werd gezellig, haha.

Hydra 663_small

Hydra vanaf het “hoogste” punt

Voor de rest genoten we van de zon, namen we een plaatselijke duik in het heerlijke warme water op een klein en gezellig strand en genoten van de Griekse sfeer. Al moet ik eerlijk toegeven: Grieken zijn niet erg vriendelijk. Ze zijn zelfs een tikkeltje pretentieus.

Hydra 832_small

Avlaki Beach

De terugreis was misschien nog het spannendste van al. We namen de eerste boot naar Athene. Deze bracht ons met een redelijke vertraging naar Piraus, de haven van Athene. Daar moesten we een bus zien te bemachtigen. Als een gek liep ik heen en weer. Dit had ik nog nooit meegemaakt. We moesten echt op die bus zitten of we zouden onze vlieger zeker gemist hebben. En ja hoor, we haalden het. De bus dan toch. De heenrit was precies niet zo stresserend. Als ineens stewardessen op de bus instapten, kregen we het benauwd. Het was nu 16.15. Zouden deze om 17.00 op de luchthaven beginnen? Miljaar. Onze vlieger zou om 17.00 vertrekken. Ik durfde niet meer kijken naar het uurwerk, mijn hart sloeg sneller en sneller en ik begon te transpireren. Om 16.40 kwamen we toe op de luchthaven van Athene.

Hydra 379_small

Alimonia (terug naar beneden aan het gaan)

Ik liep als een gek naar de incheckbalie. We moesten onze boardingpasses nog hebben. “Easy, lady”, zei de vrouw. “Where do we go to?”, vroeg ze. “Brussels”, antwoordde ik. “And what time?”. 17.00 zei ik! De vrouw keek me aan. “17.00? Then run to the desk there”, zei ze. Daar kregen we een serieuze uitbrander. “You have 5 minutes to go to the plane. Do you think you will make it?” vroeg ze. “Yes!” zei ik. Ik haalde nog een fles wijn boven die we van het hotel hadden gekregen (en jammergenoeg niet konden meenemen aangezien we geen bagage hadden) en zette die op haar bureau. “You cannot take that with you”, zei ze geïrriteerd. “It’s for you”, snauwde ik haar toe terwijl we naar de security liepen. “Oh”, hoorde ik haar nog in de verre zeggen. We vlogen door de security en liepen als 2 gekken door de terminals. Het zoeken van de juiste gate was nog nooit zo gestresseerd geweest. Maar bon. Als ze ineens “Alimonias?” riepen en ik “yes yes” antwoordde kwam de stof endorfine ineens vrij. Ze checkten onze paspoorten nog een laatste maal en daarna mochten we op het busje die ons veilig en wel naar het vliegtuig brachten. Om stipt 17.00 zaten we in het vliegtuig op weg naar Brussel !

Dat was me het reisje wel.

| Tags: , , , , | 11 reacties

Terug uit vakantie

Ik ben terug ! Ik weet het. Jullie hebben nog niet de kans gekregen om mij effectief te missen, maar bon. Ik ben redelijk spaarzaam met mijn vakantiedagen want binnen een kleine maand staat mijn valies al weer klaar ! Het is me de vakantie wel geweest. Zieke reisgenoot , bijna gemiste vlieger voor de terugreis, het verhaal van de gevonden GSM van een Griek en dat proberen uit te leggen aan een familielid, bijna gevallen van een rots,…

Bon. Vele verhalen, vele avonturen en héél veel foto’s waar u hieronder er enkele al van kan bewonderen.

206_small 819_small 595_smallIk ben op 2 foto’s te vinden. Vindt u mij?

| Tags: , , , , , | 11 reacties

Muziektip 61

Ik kwam deze zangeres via make-up artiest Linda Hallberg tegen. Linda is één van de mooiste vrouwen op deze aardbol waar ik uren naar kan kijken zonder dat ik ook maar één jota begrijp wat ze brabbelt. Ze verzorgde de make up voor Molly Sanden. Leuk liedje met een ontzettend catchy refrein.

Geniet van de muziek terwijl je op de site van Linda Hallberg rondsnuffelt.

| Tags: , , , , | 5 reacties

Vakantie

Ik ben thuis. Iets vroeger dan gepland maar ik ben dan ook in ziekteverlof. Nog enkele dagen uitzieken en dan maak ik mij klaar om op echt verlof te trekken. Ergens waar het warm zal zijn. Waar er rust zal heersen en waar er voornamelijk lekker eten zal zijn. Ik heb er nu al zin in !

| Tags: , , , , , | 8 reacties

Zelfportret

Alimonia SMALL

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , , , , , , | 6 reacties

Zelfreflexie

Toen ik Alimonia zo’n 5 jaar geleden creëerde, was ik een normale jonge vrouw. Een tikkeltje gefrustreerd om net afgestudeerd te zijn in de tijden van de bankencrisis. Maar voor de rest niets abnormaals. Ik had wel zeeën van tijd waar ik in die tijd geen blijf mee wist. En dus begon ik maar een blog. Dat ik ‘talent’ had om te schrijven, had ik nooit gedacht. Tot dan had ik – buiten vele gedichten – nooit geschreven. Maar vrij snel wist ik wat ik wou. Teksten gecombineerd met foto’s. Met de tijd (en reacties) groeide mijn zelfververtrouwen. Mijn teksten gingen dieper en mijn foto’s opener. Ik schoof als het ware het doek omhoog. Iedereen kon rechtstreeks op het podium én in de coulissen kijken. De korrels die ik destijds op het podium gooiden, bleven netjes liggen voor de volgende show. Op een gegeven moment lagen er zoveel korrels dat de vloer niet meer zichtbaar was. Maar ik bleef doorgaan en weigerde grote schoonmaak te houden. Mijn personage, dat louter in het leven was geroepen als tijdverdrijf, werd steeds meer belangrijk. Ik veranderde stilaan in haar. Ik ademde zoals Alimonia. Ik was haar op een gegeven moment. Hoewel ik in die periode vrij diep zat (misschien nog wel dieper dan ik hier schreef), werd ik nog meer tot haar aangetrokken. Ik maakte de put steeds dieper en dieper zonder het enigszins zelf te beseffen. In die tijd had ik afstand van haar moeten nemen, maar op dat moment zag ik geen andere oplossing. Ze hield van mij en ik van haar. We waren een onoverwinnelijk duo. Ook al duwde ze mij nog meer in de put. Ik kon niet zonder haar. Ik had haar nodig. Of daar overtuigde ik mezelf toch van. Tot een goede vriend van mij zijn bezorgdheid voor mij uitte. “Je bent veel te diep aan het gaan. Het lijkt me niet meer gezond” opperde hij. Uiteindelijk besloot ik op zijn advies naar de dokter te gaan.

Door meer afstand te nemen van mijn personage op dokters- en vriendenraad, geraakte ik stilaan uit het diepe dal. Ik overschreed uiteindelijk de lijn van creativiteit. Ineens voelde ik mij weer ‘normaal’. De diepe gevoelens (ook al waren ze negatief) verdwenen als sneeuw voor de zon. “Waar zijn mijn donkere gedachten?”, vroeg ik mij steeds af. Tot op heden is me dat nog steeds een raadsel.

Vandaag de dag voel ik mij erg goed in mijn vel. Ik loop redelijk gelukkig door het leven. Het is vreemd om dat toe te geven, maar het is wel de waarheid. Vaak hunker ik nog naar die donkere periode. De creatieve tijd. Zo bekijk ik het graag. Al is dat natuurlijk flauwekul. Creativiteit verliest men niet zo gauw. Soms kriebelt het om de lijn van echte creativiteit in het diepe dal weer te vinden. Maar misschien ligt ze nu dieper dan voorheen? Wil ik mijn “echte” leven daarvoor op het spel zetten? Zijn mijn gevoelens voor de creatieve ziel dieper dan de gevoelens voor mijn echte leven? Gaat het over creativiteit of hunker ik gewoon naar de “zwarte periode”?

Voorlopig heb ik hier geen antwoorden op.

| Tags: , , , , | 14 reacties