Muziektip 61

Ik kwam deze zangeres via make-up artiest Linda Hallberg tegen. Linda is één van de mooiste vrouwen op deze aardbol waar ik uren naar kan kijken zonder dat ik ook maar één jota begrijp wat ze brabbelt. Ze verzorgde de make up voor Molly Sanden. Leuk liedje met een ontzettend catchy refrein.

Geniet van de muziek terwijl je op de site van Linda Hallberg rondsnuffelt.

| Tags: , , , , | 2 reacties

Vakantie

Ik ben thuis. Iets vroeger dan gepland maar ik ben dan ook in ziekteverlof. Nog enkele dagen uitzieken en dan maak ik mij klaar om op echt verlof te trekken. Ergens waar het warm zal zijn. Waar er rust zal heersen en waar er voornamelijk lekker eten zal zijn. Ik heb er nu al zin in !

| Tags: , , , , , | 8 reacties

Zelfportret

Alimonia SMALL

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , , , , , , | 6 reacties

Zelfreflexie

Toen ik Alimonia zo’n 5 jaar geleden creëerde, was ik een normale jonge vrouw. Een tikkeltje gefrustreerd om net afgestudeerd te zijn in de tijden van de bankencrisis. Maar voor de rest niets abnormaals. Ik had wel zeeën van tijd waar ik in die tijd geen blijf mee wist. En dus begon ik maar een blog. Dat ik ‘talent’ had om te schrijven, had ik nooit gedacht. Tot dan had ik – buiten vele gedichten – nooit geschreven. Maar vrij snel wist ik wat ik wou. Teksten gecombineerd met foto’s. Met de tijd (en reacties) groeide mijn zelfververtrouwen. Mijn teksten gingen dieper en mijn foto’s opener. Ik schoof als het ware het doek omhoog. Iedereen kon rechtstreeks op het podium én in de coulissen kijken. De korrels die ik destijds op het podium gooiden, bleven netjes liggen voor de volgende show. Op een gegeven moment lagen er zoveel korrels dat de vloer niet meer zichtbaar was. Maar ik bleef doorgaan en weigerde grote schoonmaak te houden. Mijn personage, dat louter in het leven was geroepen als tijdverdrijf, werd steeds meer belangrijk. Ik veranderde stilaan in haar. Ik ademde zoals Alimonia. Ik was haar op een gegeven moment. Hoewel ik in die periode vrij diep zat (misschien nog wel dieper dan ik hier schreef), werd ik nog meer tot haar aangetrokken. Ik maakte de put steeds dieper en dieper zonder het enigszins zelf te beseffen. In die tijd had ik afstand van haar moeten nemen, maar op dat moment zag ik geen andere oplossing. Ze hield van mij en ik van haar. We waren een onoverwinnelijk duo. Ook al duwde ze mij nog meer in de put. Ik kon niet zonder haar. Ik had haar nodig. Of daar overtuigde ik mezelf toch van. Tot een goede vriend van mij zijn bezorgdheid voor mij uitte. “Je bent veel te diep aan het gaan. Het lijkt me niet meer gezond” opperde hij. Uiteindelijk besloot ik op zijn advies naar de dokter te gaan.

Door meer afstand te nemen van mijn personage op dokters- en vriendenraad, geraakte ik stilaan uit het diepe dal. Ik overschreed uiteindelijk de lijn van creativiteit. Ineens voelde ik mij weer ‘normaal’. De diepe gevoelens (ook al waren ze negatief) verdwenen als sneeuw voor de zon. “Waar zijn mijn donkere gedachten?”, vroeg ik mij steeds af. Tot op heden is me dat nog steeds een raadsel.

Vandaag de dag voel ik mij erg goed in mijn vel. Ik loop redelijk gelukkig door het leven. Het is vreemd om dat toe te geven, maar het is wel de waarheid. Vaak hunker ik nog naar die donkere periode. De creatieve tijd. Zo bekijk ik het graag. Al is dat natuurlijk flauwekul. Creativiteit verliest men niet zo gauw. Soms kriebelt het om de lijn van echte creativiteit in het diepe dal weer te vinden. Maar misschien ligt ze nu dieper dan voorheen? Wil ik mijn “echte” leven daarvoor op het spel zetten? Zijn mijn gevoelens voor de creatieve ziel dieper dan de gevoelens voor mijn echte leven? Gaat het over creativiteit of hunker ik gewoon naar de “zwarte periode”?

Voorlopig heb ik hier geen antwoorden op.

| Tags: , , , , | 14 reacties

Zelfportret _ The Escape

Alimonia_small

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , , , , , , , , | 4 reacties

Foto’s Malaga/Granada – Deel II

Deze galerij bevat 54 foto's.

Galerij | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Vervangbaar

Onmisbaar. Dat is – in tegenstelling tot wat velen denken – niemand. Dat heb ik echter al lang door. En toch zijn er van die debielen die dit niet willen inzien. Ze werken hun ziel uit hun lijf. Op vakantie deinzen ze er niet van terug om ook daar hun e-mails en telefoons te beantwoorden. Want het zou toch maar eens… Foert. Niemand is onmisbaar. Iedereen is vervangbaar. De wereld is zonder Einstein, Kurt Cobain en Picasso ook blijven draaien.

Ik draai al lang geen zotte overuren meer zoals ik vroeger deed. Nog nooit ben ik beloond geweest zoals het zou moeten. Elke keer ik iets vroeg, hadden ze een mooi antwoord klaar. Misschien stel ik de vragen verkeerd en aan de verkeerde mensen, maar ik heb het al lang opgegeven. Natuurlijk. Je krijgt in dit leven niets in je schoot geworpen maar sommige dingen kosten echt niets. Een compliment. Een schouderklop of een simpel handgeschreven bedankingsbrief.

En dus heb ik al lang mijn conclusies getrokken. Ik werk. Ik klop mijn uren. Ik doe wat er van mij verwacht wordt én zelfs dat tikkeltje meer want het bloed kruipt waar het niet kruipen kan. Maar mijn eigen ziek werken is niet meer aan mij besteed.

Het jammerlijke is dat ik deze gedachten ook in mijn privé-leven verder trek. Het hoge gehalte van wegcijferen van mezelf zou u nog kunnen verbazen. Hoe vaak dat ik al niet gehoord heb dat ik trots moet zijn op dingen die ik behaald heb. Het is niet meer op mijn 2 handen te tellen. Maar ik ben het niet. Waarom zou ik? Ik ben niet belangrijker, knapper, intelectueler of muzikaler dan iemand anders.

Beseffen dat je nietig bent is pijnlijk maar realistisch. Als ik morgen hier mijn hoofd niet meer toon, zal niemand daar zijn slaap voor laten. Ik krijg misschien van hier en daar een mailtje om te vragen hoe het met mij gaat. Maar als ze daar geen reactie op krijgen, zal hun wereld niet instorten. Blogs in overvloed !

En zelfs al heb je de chance een bekende kop te hebben, dan nog ben je niets waard. Neem bijvoorbeeld nu Schumacher. Zijn fans lagen zoveel jaar geleden nog voor zijn voeten. Maar één dom accident en hij is er zo goed als niet meer. En wie maalt daar om? Buiten zijn familie, echte vrienden en mensen die aan hem wat verdienen? Niemand. Fans zullen treuren. Misschien. Want dat hebben ze al gedaan toen hij afscheid nam van de formule 1 (misschien ook bij zijn miserabele come back).

En zo kan ik blijven doorgaan. Het ene model is nog maar net beroemd of er staat al een andere te trappelen om haar plaats in te nemen. Net hetzelfde bij muziekgroepen. Stopt de ene zanger dan wordt hij koelbloedig door een andere vervangen (ik refereer naar Kamelot). En sommige mensen treuren misschien even. Maar heel eerlijk, dit stelt niets voor.

Mensen zijn onnozel. Geef ze een lolly en ze vergeten het snoepje in hun hand.

En zo ook gaat dat met andere dingen. Dus stop te denken dat je onmisbaar bent. Je bent het niet, maar geef tenminste jezelf het gevoel dat je het wel bent.

| Tags: , , | 20 reacties